Wit brood? Bruin brood?

Wit brood? Bruin brood?

Bon dia,

Mijn naam is Lisa Sentveld, 27 jaar geleden geboren in Egmond-binnen. Hier ben ik ook opgegroeid. Sinds een aantal weken ben ik geëmigreerd naar het eiland Bonaire. Na 5 maanden gewerkt te hebben in het ziekenhuis op Bonaire, heb ik een plek gevonden waar ik me thuis en gelukkig voel. Ik werk nu in het ziekenhuis op Bonaire op de afdeling verloskunde. Na mijn burn-out 1,5 jaar geleden ben ik gestart met een cursus fotograferen, ik kan hierin mijn creatieve kant kwijt. Hierop volgend heb ik nog een cursus gedaan. Graag wil ik ook deze creatieve kant op Bonaire naast mijn werk gaan vervullen. Ook schrijf ik blogs en toen ik door Livia gevraagd werd om dit verhaal op papier te zetten, dacht ik ‘ja, waarom ook niet!’ 

Dat mijn leven nooit liep zoals ik had verwacht, schrijf ik in dit blog. Wat als je denkt dat je eindelijk weet waar je thuis hoort en wie je hoort te zijn, en dan loopt alles weer anders. Als je denkt dat je alleen gaat emigreren en je ineens toch weer samen bent. Wat als je nooit kunt kiezen, en sommige keuzes ook niet te maken zijn. 

Wit brood? Bruin brood? Bruin brood? Wit brood?

Het was oktober 2019, mijn 2e single reis met VillaVibes. Een single reis organisatie voor hoger opgeleiden. Na mijn eerste wintersport reis met hun organisatie, die overigens ge-wel-dig was, had ik veel zin in deze nieuwe uitdagingen. Golf surfen, nieuwe mensen leren kennen, en wie weet wel de VROUW van mijn dromen tegenkomen!
Al is dit nooit primair mijn reden geweest om met Villavibes mee te gaan. Tijdens die eerste reis heb ik genoeg ‘leuke vibes’ gehad.

De dag brak aan, de eerste ontmoeting op het vliegveld was spannend, echter zie en voel ik altijd wel snel welke mensen mij aanspreken, dus bang was ik niet. Ik ontmoette een aantal leuke mensen onder andere ook Patrick en een leuke vrouw, en we raakten aan de praat. Het ijs was al gebroken, de spanning viel weg. Patrick leuke gozer, leuke krullen, lekker gek en goede humor. En dan nog een leuke en vrolijke vrouw waar je alleen van de brede lach op haar gezicht al vrolijk werd. Dat was mijn eerste indruk. Nu al leuk dat er gezellige mensen mee zijn dacht ik! Die avond zaten we al samen aan het bier en lachten en zongen we. Met nog een aantal gezellige mensen er omheen voelde die week, al was hij net begonnen, al geslaagd.

In het vooruitzicht had ik Bonaire op de planning. Ik zou in januari voor 3 maanden naar het buitenland gaan om te werken in het ziekenhuis op Bonaire. Ook hier had ik veel zin in. Travel is my therapy en ik hou enorm van nieuwe uitdagingen. Ik had dus niet echt in de planning om iemand tegen het lijf te lopen, dat zou echt té onhandig zijn. Nee op Bonaire wilde ik lekker ‘vrij gezellig’ zijn😊.

Patrick en ik werden erg close die week, terwijl ik mijn oog had laten vallen op een andere ‘prooi’, had hij zijn oog laten vallen op mij. Eerst had ik het niet echt zo door, maar al snel merkte ik wel zijn affectie naar mij toe, op een andere manier dan dat ik wilde. Toen we op een ochtend even de yogales waren ontvlucht en we samen een stuk gingen fietsen naar een strandje, wist ik het zeker van die affectie naar mij toe. Hij zoende mij ineens vol op mijn mond, en ik dacht en zei, ‘wat doe je? ik val op vrouwen!’ Ik schrok er van en zoende hem nog wel een keer terug. Maar direct nam ik afstand, omdat ik geschrokken was van zijn toenadering. Ik stortte mij nog meer op mijn ‘prooi’. Ik noem het prooi omdat ik van nature echt een jager ben. Er gebeurde nog wat dingen die week. We bleven steeds naar elkaar toe getrokken worden, terwijl mijn verstand zei, NEE, want ik val op vrouwen en ik ga naar Bonaire! Hierdoor nam ik steeds weer afstand.

Ik ben in 2016 verliefd geworden op een vrouw, dit voelde voor mij als een openbaring, een bevrijding. Alsof ik eindelijk mijzelf had gevonden, zonder dat ik dit ooit had gedacht. Ik heb mijn toen huidige vriend en huis verlaten om dit deel van mijzelf te gaan ontdekken. Ik heb 3 jaar lang een relatie gehad met een vrouw. Toen dit uit ging, heb ik na veel verdriet besloten nooit meer iemand in mijn leven te laten. Tja, leuk bedacht. Toch kwam de ene na de andere scharrelkip voorbij, maar een echte relatie werd het niet meer. Evengoed elke keer teleurstellend, en je voelt je falen, niks waard en ga zo maar door. Tot ik op een gegeven moment merkte dat ik er een beetje aan onderdoor ging. Na de dingen die ik in de jaren had meegemaakt, en het verdriet wat ik had gevoeld, wilde ik even NIETS EN NIEMAND anders meer dan me, myself and I. 

Na de single reis hielden Patrick en ik contact en konden we niet onder elkaar uit. We vonden het gewoon erg fijn om bij elkaar te zijn, we woonden ook nog dicht bij elkaar in de buurt, en het was ook altijd gezelligheid, liefdevol en een gevoel van genegenheid als we bij elkaar waren. Waarom zou je alleen gaan eten als het ook samen kan? We probeerden het zelfs met een vrouw erbij, maar die vrouw wilde meer met hem dan met mij, terwijl hij mij wilde in plaats van haar. Dus die verhouding was niet geheel in balans. Wel was ik elke keer mondeling heel duidelijk naar Patrick, het wordt niet meer als dit, want ‘ja je valt op vrouwen’, zei hij dan. Daarna zoenden we dan toch weer. Probeerde ik hem te koppelen aan een ander, kwam hij toch weer bij mij terug. Daarna deden we samen nog een singlereis, die niet zo lekker liep vanwege de onrust tussen elkaar. Ik wilde dat hij zijn gang ging en mij los liet. Maar toen hij met een ander had gezoend, was ik best teleurgesteld. ‘Zie je, ALLE mannen zijn hetzelfde!’ Maar ja…. Was ik niet degene die niet voor hem kon kiezen? Ik kan nog niet eens kiezen tussen een wit of een bruin brood als ik in de supermarkt sta. Hoe moet ik dan zo’n onmogelijke keuze maken, waarom moet ik kiezen tussen hem of een vrouw?

5 dagen na die vakantie ging ik naar Bonaire. Wat een turbulente tijd. Hij had veel moeite met het afscheid, ik had zin in de nieuwe uitdaging die IK zou doen. En we grapten daar maar om, ja jij wilt ‘ZELLUF DOEN’, zei Patrick dan.

Ik heb de tijd van mijn leven gehad op Bonaire. Ik voelde al snel dat ik he-le-maal op mijn plek was daar op Bonaire, met leuke collega’s, een chille omgeving en ik verlengde met 2 maanden, tot nog meer teleurstelling bij Patrick. In totaal bleef ik 5 maanden op Bonaire, ik was verliefd geworden op het land. 

In het begin hadden Patrick en ik wel veel contact. Maar hij was teleurgesteld en verdrietig dat het niets geworden was tussen ons en hij besloot te stilzwijgen. 

Dit raakte mij best wel erg, en ik probeerde toch wel het contact te houden. De ene keer was hij dan vrolijk en de andere keer was het weer helemaal niet zo gezellig. Daardoor verwaterde het contact nog meer en ben ik hier op Bonaire lekker los gegaan en heb ik hem uiteindelijk los gelaten. Dingen gedaan die ik niet eerder had gedaan en ook mensen onbedoeld gekwetst, omdat ze mij leuk vonden, maar die ik niet zag als meer dan een leuke tijd. Dingen liepen zo en na 5 maanden Bonaire ging ik met zo veel verdriet het vliegtuig in. Ik wist toen al dat ik snel weer terug zou zijn op Bonaire.

Na een aantal dagen zag ik Patrick weer. Het was eventjes gek, maar ook erg vertrouwd om elkaar te zien. Mijn missie om ‘gewoon als vrienden’ verder te gaan, heb ik welgeteld 1 ontmoeting volgehouden. ‘VERDORIE, wat is dat toch tussen ons. Wit, bruin, bruin wit, gaaaaan we weer.’

Toch boekte ik al snel mijn retour ticket naar de plek waar ik mij gelukkig had gevoeld. Ik besloot te emigreren. Hij wist dit. En ik heb hem gezegd dat ik terug ga. 

Hier staan we nu, hand in hand naar de zonsondergang op Bonaire te staren. We geven het een kans! Hij volgde mij om het een kans te geven en ik gaf het een kans omdat hij bereid was mij te volgen. Hij is nu voor 3 maanden mee omdat we kijken hoe dit voor ons werkt, of niet. Soms snap ik het leven niet, maar dingen komen op je pad, alles met een reden ook al zie je soms niet primair die reden. 

Het heeft in mijn hart best veel tijd gekost om toe te geven dat ik hem ook erg leuk vind. Ook omdat het mij best veel bevrijding, opluchting en trots heeft gegeven toen ik ‘uit de kast kwam.’ En omdat mijn hart ook nog ergens zegt, je houdt van vrouwen en je was daar zo trots op en mijn hoofd daarover nadenkt. Het liefst zou ik hem en een vrouw willen. Ook al weet ik hoe gek dit misschien zal klinken voor sommige mensen.

Mensen die vragen nu ook vaak ‘ja, maar wat ben je dan nu?’ Wat ik overigens niet echt een fijne vraag vind. Maar ik heb daar over nagedacht. Nou ik ben MIJZELF. En ja ‘mijzelf’ is soms ook voor mijzelf best verwarrend. Maar geef mij geen label, want mijzelf is uniek en niet in een hokje te plaatsen. 

De grootste les die ik wel geleerd heb is om ALTIJD voor je eigen rust en geluk te kiezen. En soms een sprong in het diepe te nemen, ook al weet je niet waar die eindigt. De gene die bij je blijven terwijl jij je eigen weg bewandeld, terwijl jij bent wie je bent, die je dan nog leuk vinden. Dat zijn degene die je om je heen wilt hebben. Ik bewonder Patrick, dat hij dit voor mij over heeft. Ook al geloof ik soms zelf nog niet dat iemand dit voor mij over heeft. Ook ben ik trots op mezelf dat ik het een kans geef.

Wat ik jullie mee wil geven. Wat de toekomst je biedt, weet je toch niet. Dus laat je verassen door de signs of life, maak keuzes dan pas weet je of dit de goede stap is. En… MENS DURF TE LEVEN!

Lisa Sentveld
@lisasentveldfotografie

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Partnergeweld in het Caribisch gebied

Partnergeweld in het Caribisch gebied

Hi people,

Ik geloof dat alles in het leven met een reden gebeurd. Dat betekent soms ook dat je vervelende dingen meemaakt, waar je van leert, waar je anderen mee kunt helpen of waardoor je bij anderen bewustzijn kan creëren. Met dit in mijn achterhoofd besloot ik vorig jaar te beginnen met het schrijven van een boek. Een boek wat in juni dit jaar daadwerkelijk is uitgebracht. Het boek gaat over een onderwerp waar veel mensen nooit mee te maken hebben gehad of denken te hebben gehad. Soms gebeuren dingen zonder dat je het in de gaten hebt, terwijl het soms in je directe omgeving gebeurt. Ik heb het in deze blog over partnergeweld. Geweld in een relatie. Huiselijk geweld. De reden voor de keus voor dit onderwerp is helaas niet (alleen) vanuit beroepsmatig oogpunt. Mijn naam is Sandra, 33 jaar oud, moeder van 4 kinderen, psycholoog EN slachtoffer van partnergeweld.

Een roze wolk die donker werd

In deze blog vertel ik jullie mijn verhaal. Er kwam een man in mijn leven. Het leek in eerste instantie een perfecte man. Lekker naïef, elke relatie is op het begin natuurlijk altijd leuk; ik zat op mijn roze wolk. De roze wolk veranderde op een gegeven moment in een donkere wolk, alleen had ik de lucht niet ‘zien’ veranderen. Langzaamaan besefte ik meer en meer dat ik in een relatie zat, waarbij ik ver voorbij mijn eigen grenzen was gegaan. Ik was mijzelf kwijtgeraakt, ik deed de dingen niet meer die ik leuk vond, cijferde mezelf weg en voelde me gevangen in een web.

Ik kon geen uitweg meer vinden. Er leek een soort haat/liefdesrelatie te zijn ontstaan, met hele hoge ‘ups’ en hele diepe ‘downs’. Regelmatig mishandelde hij mij. Slaan, schoppen en kleineren. Niets was goed, de manier hoe ik mijn kinderen opvoedde, de manier hoe ik me kleedde en het groeten van bekenden op straat was uit den boze. Op een gegeven moment ging ik aan mezelf twijfelen, ik rechtvaardigde zijn gedrag, vond dat ik een aandeel had in de situatie. Van een zelfverzekerde dame, veranderde ik in een hoopje ellende. Nu weet ik beter, niets en niemand heeft het recht om een ander te mishandelen. In het bijzonder geweld van man tot vrouw. Maar “toen” was het anders. Als hij een aantal dagen nadat ik een paar rake klappen had gevangen in de ochtend met een ontbijtje voor de deur stond, ging ik toch weer overstag. Hij had er spijt van én hij is ook altijd hartstikke lief voor mijn kinderen. Het ging weer een tijdje goed, tot het moment dat ik naar zijn mening weer iets niet goed deed. Een voorbeeldje; het open laten staan van gordijnen als ik overdag thuis was. In zijn ogen deed ik dit om aandacht te vragen van buurmannen. Dan was het weer raak.

In machteloosheid toch op zoek naar een uitweg

Meerdere malen deed ik aangifte van mishandeling. Soms zat hij 1 nachtje vast, soms 2 dagen, soms 2 weken, maar altijd kwam hij terug. De eerste dagen na aanhoudingen negeerden we elkaar, daarna wilde hij weer praten. Soms bleef hij voor het hek staan als ik tussen de middag thuis kwam lunchen. Hij wachtte net zo lang tot ik het gesprek wel met hem wilde aangaan. Ik voelde me machteloos, hulpeloos. Als hij mij niet aanraakte, kwam de politie niet om te helpen. Dreigementen waren altijd zijn woord tegen de mijne. Daar zat ik dan, op Curaçao, zonder familie, nergens waar ik heen kon, niemand die mij kon steunen. Ik had het gevoel geen keus meer te hebben. Mijn verhaal delen deed ik met niemand. Ja, er was een vriendin die min of meer wist wat er speelde. Ik schaamde me voor de situatie, wist dat mensen zouden zeggen “je moet gewoon weggaan”. Ik had het gevoel dat niemand mij kon helpen. De politie had geen onderduikadres voor mij, gezien ik 4 kinderen heb. Verhuizen was financieel onmogelijk. Ik ben van nature een vechter, een doorzetter. Ik moest en zou uit deze situatie ontsnappen. Voor mijzelf en voor mijn kinderen. Ik bleef zoeken naar een oplossing. Die uitweg kwam! Ik solliciteerde op een leuke functie op Bonaire. Via Skype had ik meerdere sollicitatiegesprekken en ik werd aangenomen. Wat voelde het als een opluchting.

Ik was bezig met het regelen van van alles en nog wat voor de emigratie. Ik had nieuwe paspoorten nodig voor 2 van mijn zoons. Ik kon de nieuwe paspoorten nét betalen. Ik herinner me de dag alsof het gisteren was. We waren samen thuis, ik zat buiten met 3 van de 4 kinderen. De kleinste was op de crèche. Ik hoorde mijn oudste zoon schreeuwen: ‘Tio, nee!!!’ (Tio betekent letterlijk “oom” en wordt in het Caribisch gebied gebruik voor mannelijke personen, het is een vorm van respect). Mijn toenmalige vriend stond plotseling met een houten plank op mijn auto in te slaan. Ik raakte in paniek, rende weg met de kinderen. Hij stapte in mijn auto en zat daar gewoon. Ik belde de politie. Hij werd laaiend. Ik schreeuwde dat hij ons moest laten gaan. Plotseling stapte hij uit de auto en ging zijn huis in. Het huis waar wij inmiddels samen waren ingetrokken. Toen het veilig genoeg voelde, rende ik naar mijn auto. Direct zag ik wat er gebeurd was, hij had mijn portemonnee leeggeroofd. Het geld, voor de paspoorten, was weg! De politie kwam, ze deden niets. Het was zijn woord tegen de mijne.

De situatie was op een punt beland waarbij ik voet bij stuk zou houden en niet meer in zijn excuses zou trappen. Met politiebegeleiding haalde ik mijn spullen op uit zijn huis. Via via is het mij gelukt opnieuw de paspoorten te kunnen regelen om weg te kunnen gaan. Ik was terug in mijn ‘oude’ huis, mijn spullen waren opgehaald door de verhuizers en het was wachten tot ik weg kon en opnieuw kon beginnen op Bonaire. We zagen elkaar tot mijn vertrek dagelijks, gezien zijn moeder letterlijk naast mij woonde. We spraken niet met elkaar, maar van ruzie was ook geen sprake. Eind goed al goed, zou je denken. De dag dat ik vertrok heb ik niets gezegd, ik deed net als alle dagen. Bracht de kinderen naar school en verliet tussen de middag mijn huis om ze weer op te halen. ’s Nachts had ik al mijn spullen alvast in de auto gestopt, ik reed weg om de kinderen op te halen en nooit meer terug te komen.

Een nieuw begin, maar het is nog niet voorbij

Eenmaal op Bonaire was het wennen. Een nieuwe omgeving, nieuwe baan, nieuw huis, geen bekenden. Ik hield en hou van Curaçao. Regelmatig ging ik nog heen en weer. Ik had hem geblokkeerd op alle social media. Toch wist hij mij via een omweg te bereiken. Hij wilde dat ik hem deblokkeerde. Met mijn domme kop deed ik wat hij vroeg. Via zijn moeder wist hij dat ik op een gegeven moment op Curaçao was. Hij wilde me spreken, had nog spullen van mij liggen, zei hij. Gek genoeg was ik niet bang voor hem. Totaal gebrainwasht. Op een zaterdagavond wilde hij dat ik naar hem toe zou komen. Ik weigerde, vond het niet nodig om in de avond te gaan. Zondagochtend zou ik langskomen.

Ik reed naar het huis van zijn oma. Hij wilde op een rustige plek praten. Hij wilde mij iets bijzonders laten zien op zijn laptop. Ik zag er geen kwaad in. Hij vroeg mij helemaal naar beneden te scrollen in een lijst met documenten. In mijn ooghoek zag ik een beweging. Hij haalde een mes uit zijn tas, een groot mes. Hij begon direct op mij in te steken, als een flits ging alles aan me voorbij. Ik had geen tijd om na te denken, het was zo onwerkelijk. Ik viel op de grond, hij ging op me zitten en bleef steken. Ik schreeuwde en schreeuwde en kon niet geloven dat dit mij overkwam. Ik ging dood! Plotseling hoorde ik iemand op de deur kloppen. “Openmaken” schreeuwde ik. De deur vloog open, hij sprong van me af en vluchtte richting de badkamer. Overal lag bloed, het stroomde uit mijn lichaam, weefsel hing ter hoogte van mijn linker ribbenkast uit mijn lichaam. Ik stormde het appartement uit. Overal waren plotseling mensen die schreeuwden dat ik moest gaan liggen. Ik wilde niet liggen, hij liep daar nog rond. Ik zag hem niet, het veroorzaakte zoveel paniekgevoelens. Een vrouw bleef de wond op mijn buik dichtduwen met een handdoek. Ik kon alleen maar aan mijn kinderen denken. Ik wilde niet dood. Uiteindelijk moest ik wel gaan liggen.

Toen de politie arriveerde, stond hij hen op te wachten en bekende onmiddellijk dat hij mij had neergestoken. In het ziekenhuis aangekomen werd ik onder narcose gebracht, er waren te veel inwendige bloedingen. In de tijd daarna heb ik zowel op Curaçao, Bonaire en Colombia in het ziekenhuis gelegen. Maandenlang zonder mijn kinderen. Een verminkt lichaam, littekens overal en bovendien veel psychische schade. 

Van kwetsbaarheid naar kracht

Veel mensen begrepen niet hoe mij, als psycholoog, dit kon overkomen. Veel mensen maakten opmerkingen als “je had allang bij hem weg moeten gaan”, “waarom sprak je daarna nog met hem af”? Nu neem ik mensen dat niet kwalijk, want niemand stond in mijn schoenen. Vanaf de zijlijn roepen is altijd makkelijker dan in het veld staan. Sommige dingen zijn makkelijker gezegd dan gedaan. Maar, het heeft me wel aan het denken gezet. Waarom heb ik het niet herkent? Wat zocht ik eigenlijk bij deze man? Om deze vragen te kunnen beantwoorden en bepaalde gedragingen te kunnen verklaren moet je heel diep bij jezelf graven. Ik heb mijn tijd genomen, heb mijn ervaring met mijn theoretische kennis samengebracht en heb een boek geschreven. “Partnergeweld in het Caribisch gebied”. Voor mij is dit een manier geweest om kritisch naar mijzelf te kijken, de gebeurtenis een plekje te kunnen geven en om andere vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten of terecht dreigen te komen, maar ook om mensen die op afstand met dit soort situaties te maken hebben, een inzicht te geven in deze problematiek. 

Ik heb alles inmiddels, met hulp van een GZ-psycholoog een plek kunnen geven. Dagelijks word ik herinnerd aan wat mij is overkomen. Maar de littekens herinneren mij er ook aan dat ik er nog steeds ben, het had ook anders kunnen aflopen. Wil jij weten waar je een geweldsrelatie aan kan herkennen en wat de “red flags” zijn? Weet je niet waar je hulp moet zoeken of wil je juist iemand helpen die in zo’n situatie zit? In mijn boek “Partnergeweld in het Caribisch gebied” geef ik vanuit psychologisch oogpunt inzichten in deze problematiek. In Nederland is mijn boek bij alle Nederlandse boekwinkels te bestellen (€19,95 excl. verzendkosten). In het Caribisch gebied is het goedkoper om het direct bij mij te bestellen ($20,-). Neem contact op via onderstaand contactformulier om het boek te bestellen. 

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Leef je droom

Leef je droom

Mijn Naam is Lotte, ik ben coach, pedagoog en ondernemer. Ik besloot in actie te komen en het leven te leven in plaats van geleefd te worden en zei mijn goed betaalde baan op om Youp Moves te laten groeien tot een succes. Ik wil mensen (opnieuw) laten genieten van het leven. In dit blog neem ik je mee in mijn verhaal hoe ik werkelijkheid heb gemaakt van mijn dromen.  

Waarom kiezen we er soms toch voor om onze dromen te blijven dromen? Je kunt genoeg redenen bedenken waarom het voor jou niet haalbaar is om je dromen te realiseren. Ze zitten verstopt onder valse twijfels, angst en aarzelingen en liggen als het ware begraven onder ‘Ik weet niet wat ik wil’ of ‘Het gaat me toch niet lukken’.

Van droom naar nieuwe droom

Ik had een geweldige baan als jeugd- en gezinswerker en was projectleider van verschillende coachingsprojecten. Ik hield me o.a. bezig met het begeleiden van coaches, stagiaires, jongeren en gezinnen. Waar ik ooit begon als stagiaire, groeide ik als professional in verschillende functies en posities om op die manier zo veel mogelijk kansen te pakken, mezelf te ontwikkelen en uitdagingen aan te gaan. Ik vond het geweldig, kreeg een vast contract en voelde me helemaal op mijn plek.  

Ondertussen ontmoette ik Rory, maakte we samen een prachtige reis en hebben we niet veel later onze eigen onderneming op gezet, Youp Moves. Als kind al droomde ik van een eigen coaching bedrijf. Rory was voor mij de toegewezen persoon om dat zetje in mijn rug te geven en de stap te maken. 

Na een lange werkdag als projectleider opende ik thuis direct mijn laptop om met Youp Moves aan de slag te gaan of belandde ik in een brainstorm sessie met Rory over onze producten en diensten. 
Hoewel mijn baan als projectleider ooit voelde als mijn droombaan, hunkerde ik naar meer tijd en ruimte voor Youp Moves. Alle tijd die ik overhad zette ik in om onze producten en diensten verder uit te werken en mensen te begeleiden en coachen. Maar iets in mij weerhield mij er van om deze ‘grote’ keuze te maken. Weg gaan bij mijn baan zou betekenen dat alle inkomsten moeten komen uit Youp, zou betekenen dat we een onzekere periode in gaan waarin niks uitgestippeld is en betekend meer verantwoordelijkheid en zorgen. Het bekende voelt fijn en wilde ik niet los laten. Mijn baan gaf mij de veiligheid en zekerheid die ik nodig dacht te hebben. Kortom ik had allemaal stemmetjes en vragen in mijn hoofd die mij er van weerhielden om mijn baan op te zeggen terwijl ik mezelf ondertussen een slag in de ronde aan het werken was om alle ballen hoog te houden. Waardoor ik een keuze moest gaan maken.

Ondertussen waren steeds meer mensen enthousiast over Youp Moves, mensen geloofde in onze missie en visie en zagen de liefde die wij er in staken. Ik besefte me opeens dat alles waar je aandacht aan geeft, gaat groeien. Hoe meer tijd en energie ik in ons bedrijf steek hoe meer het gaat groeien. Ik kreeg vertrouwen in Youp Moves. Mijn twijfel werd vervangen voor geloof! Die zelfde dag nog vertelde ik mijn ouders dat ik mijn baan ging opzeggen en de volgende dag zat ik tegenover mijn baas. Zonder plan, zonder controle en met volledig vertrouwen sprak ik uit dat het tijd is om Youp Moves te laten groeien tot een succes. 

Reacties van de omgeving

Mijn collega’s, vrienden en familie hadden het allemaal niet zien aankomen dat ik mijn baan op zei. Ze waren verrast en reageerde wisselend. De een vond de stap te spannend en onzeker terwijl de ander het eerder dapper en moedig vond. Om eerlijk te zijn deden de reacties mij vrij weinig. Ik focuste me vooral op de vrijheid die er ontstond, de energie die ik weer kreeg in het leven en de kracht. 

Denk jezelf in actie

Je leven blijven leven binnen je comfort-zone voelt veilig en vertrouwd maar kan je er ook van weerhouden om het leven te leven dat jou roept! Ga er op uit, leer voelen en ontdek je dromen en doelen. Waar wacht je nog op!? We kunnen het realiseren van onze dromen zo lastig maken als we zelf willen.

Ons denken is enorm krachtig: als we moeilijk denken is de uitvoering er van vaak net zo moeilijk. Daag daarom jezelf uit om vanaf vandaag wat vaker de ruimte te pakken voor jezelf en je dromen. Geloof in je droom en je zult ervaren dat het stof langzaam van je dromen waait en er ruimte komt voor positiviteit en actie. Toen mijn omgeving in mij ging geloven, leerde ik langzaam maar zeker ook in mijn zelf te geloven waardoor ik de stap heb durven zetten!


Inmiddels wordt ik iedere ochtend wakker in mijn droom. Ik sta op wanneer mijn lichaam dit aangeeft, ik pak ruimte wanneer ik dit nodig heb en werk full gas als ik daar de energie voor heb. Dit is hoe ik altijd al heb willen leven, in mijn eigen tempo.  Met ons bedrijf Youp Moves ondersteunen wij dagelijks mensen in het vinden van hun dromen en het realiseren daarvan. We laten mensen ervaren hoe gemakkelijk het is om in actie te komen door mensen weer energie en positiviteit te laten ervaren. Wij bieden coaching sessies, online cursussen, trainingen en personal training. 

Wij hebben een gratis cursus ontwikkeld waarin we mensen meer energie laten ervaren door kleine en simpele aanpassingen. Het toffe is, het werk echt. Wanneer jij energie ervaart en in jezelf geloofd ben je in staat om waar te maken wat jij waar wilt maken en laat je je niet meer tegenhouden.  Wil je graag een stapje verder en ontdekken hoe jij dit kunt intergeren in je leven, dan raad ik je vooral aan om onze nieuwe cursus te volgen! 
Are you ready to move?
www.youpmoves.com

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.