Energetic massage

Blog, My private stories

Soulsister Ymke is back at the island, yes! In de afgelopen maanden heeft zij keihard gewerkt aan haar eigen business. Ik kon niet wachten om daar alles over te horen én zelf een behandeling van haar te mogen ontvangen. Een paar weken geleden was het zover, ik kreeg een energetische, intuïtieve massage van Ymke.

Leuke spanning

We hadden van te voren geen afspraak gemaakt wanneer we de massage zouden gaan doen. We wilden voelen wanneer het juiste moment zou zijn.
Een paar weken geleden werd ik op donderdag ochtend wakker met enorme pijn in mijn nek en schouder. Ik app Ymke of ze het straks even wat los kan masseren. Toeval is geen toeval als zij diezelfde ochtend onder de douche had bedacht dat vandaag het moment zou zijn voor de energetische massage en mij wilde berichten hierover. In de ochtend even een korte nek massage van 5 minuten zodat ik mijn werk kan gaan doen. De energie is al goed voelbaar en ik kan me meteen een stuk vrijer bewegen na die ene 5 minuten. Ik kijk uit naar het einde van de dag, dan gaan we de energetische massage doen.


Toch best wel even spannend vind ik. Want wat is dat nou eigenlijk een energetische massage. Ik heb besloten er vooraf vooral niet te veel over op te zoeken en het maar te laten gebeuren. Ik vertrouw Ymke volledig en ik kijk er naar uit hoe zij op intuïtieve manier mij gaat helen. Ik ben benieuwd naar wat het zal losmaken.


Voordat Ymke komt heb ik al wat edelstenen uitgekozen voor tijdens de healing en als ze er is kiezen we samen een essentiële olie uit die op dat moment passend voelt. De keuze is Ylang Ylang. Ymke had in de ochtend al aangegeven dat ze een blokkade bij mijn innerlijk kind voelt en deze olie sluit daar heel mooi bij aan. Mijn innerlijk kind schreeuwt om aandacht.


We zetten de diffuser aan met Ylang Ylang en Ymke maakt de massage blend van amandelolie en Ylang Ylang klaar. De kamer voelt helemaal fijn en ik krijg even een momentje om me uit te kleden. Bij Ymke voel ik me helemaal vertrouwd en is het voor mij geen drempel om daar naakt klaar te gaan liggen voor de massage. Wie had dat gedacht, een jaar geleden was onze connectie er nog niet eens (had ik zelfs jaloerse haatgevoelens naar haar😭) en kijk ons nu haha. Lees via deze link hoe wij elkaar ontmoet hebben. Terug naar de naaktheid. Ja daar lag ik, helemaal klaar voor de massage. Vol pijn en zonder verwachtingen.

Liefdevolle aanrakingen


Ymke begon bij mijn rug, nek en schouders. Echt fijn was dit niet, want de pijn werd erger en erger. Voor heling is het echt nodig om eerst volledig door de pijn heen te gaan tot je bij verlichting kunt komen. Dit was daar weer even een reminder van. Toch voelde ik ondanks de pijn dat ik alleen maar liefde kreeg. Geen harde massage technieken, maar juist de zachtheid en heling van binnen. Ik voelde de energie stromen. Door warmte, borrelen van mijn buik en verplaatsen van de pijn wist ik dat er heling plaats aan het vinden was. 

Het eerste gedeelte was niet zo fijn, vooral erg geblokkeerd en ontspannen lukte niet. Daarna werd het gelukkig een stuk relaxter. De massage ging verder naar mijn benen en voeten. Ik voelde een verlichting, ik kon weer ademen, voelde me meer geaard en langzaam aan gingen mijn spieren ontspannen. Nu kon ik me meer overgeven aan de heling. Het is bijzonder om te ervaren dat Ymke tijdens het masseren met haar energie kan werken en heling op een heel ander niveau geeft.

Mijn hoofd en gezicht waren daarna aan de beurt. Dit was heel fijn, zachte aanrakingen en volledige ontspanning. Als laatste werd mijn buik gemasseerd. Hier voelde ik veel hitte en een blok in mijn buik gevoel. Met haar handen wist ze de pijn een soort van er uit te trekken. Ymke heeft daarbij zelfs een traantje gelaten om voor mij te ontladen, daar waar ik dat niet kon. Tijdens dat gedeelte ging het hier ook regenen, alsof de natuur met ons mee ging ontladen.

Ik vond de massage een bijzondere, mooie ervaring. Als je op zoek bent naar innerlijke healing dan is dit zeker passend. Ymke kon volledig op mij afstemmen en voelen wat ik nodig had. Ze geeft heel veel liefde en kan helen op een zachte manier.

Nawerking van de massage

De dagen erna is de energie van de massage nog voelbaar. De heling werkt nog door. Ik drink veel water om alles af te voeren. De pijn in mijn nek en schouder is de dag erna erg aanwezig. Mijn lichaam geeft aan dat het eruit moet. De pijn is wel verplaatst naar alleen de rechterkant. Wat een blokkade in mijn mannelijke energie aangeeft. Verder voel ik een stuk verlichting en rust.

De dag voor het volle maan is gaan Ymke en ik samen mediteren op het strand. De connectie tussen ons is nog meer versterkt door de massage. We zijn enorm verbonden. Mijn innerlijk kind is aangewakkerd en doet weer mee. Hand in hand spelend met het innerlijk kind van Ymke. En wij laden ons op in het maanlicht en kijken naar de sterren. 

De volgende dag is het volle maan en doen we op hetzelfde moment, maar niet op dezelfde locatie, mee met de meditatie van Meditation Moments. Extra krachtig, omdat 13.000 mensen tegelijk hier aan mee doen. Ondanks dat we allebei op onze eigen plek meedoen zijn we toch binnen een paar minuten met elkaar verbonden. En dan achteraf van elkaar horen hetzelfde te hebben gevoeld, wauw. De massage heeft iets los gemaakt en het is nog maar het begin van nog meer mooie dingen dat weet ik zeker. 

Er is een opening gekomen om mezelf nog verder te helen. Ik vond het een bijzondere ervaring waar vooral een innerlijk proces in gang werd gezet. Voel jij je lichamelijk, mentaal of emotioneel geblokkeerd en ben je benieuwd wat Ymke voor jou zou kunnen doen? Op haar Instagram of Facebookpagina kun je hier meer informatie over vinden en persoonlijk contact met haar zoeken.

Echte knuffels en meer

Blog, Inspirational stories

Ik zal mezelf even voorstellen, ik ben Jorma Bos, geboren en getogen Amsterdamse, 49 lentes jong, een gescheiden moeder van een zoon van 23 en oma van een schattige kleindochter van bijna 2.

Een aantal jaar geleden besloot ik van beroep te wisselen. Van medewerkster in een automaterialen winkel, waar ik mijn dagen vulde met het mengen van autolakken, het drukken van kentekenplaten en het rondrijden van bestellingen naar garages, naar compleet iets anders, een betaalde dame in de persoonlijke dienstverlening oftewel sekswerker.

De reden waarom ik tot deze keuze kwam was, omdat ik het helemaal gehad had met de zogenaamde leuke mannen op de verschillende datingsites. Als ik dacht een leuke man aan de haak geslagen te hebben, dan bleek hij achteraf meestal toch gewoon bezet met een vrouw thuis op de bank. Na een aantal van dat soort heren dacht ik, ‘mannen leuk, seks is fijn maar ik laat me met niet meer gratis naaien’. Dat wat ze wilden dat kon, maar dan wel gewoon als een betaalde dienst. Ik ruilde de datingssites in voor betaalde advertentiesites waar ik mijn diensten ging aanbieden.

Natuurlijk gaat zo’n keuze niet over één nacht ijs. Ik had met deze keuze niet alleen met mijzelf te maken, ook met de mensen om mij heen en dan vooral mijn zoon en mijn ouders. Uiteraard stonden zij niet te juichen, maar accepteerden na een duidelijke uitleg over het ‘waarom en hoe’, mijn weloverwogen keuze. Het viel andere mensen ook op dat ik opeens veel meer vrije tijd had. Als ze aan mij vroegen wat ik nou precies voor werk deed tegenwoordig werd er vol verbazing  op gereageerd, ‘jij in de prostitutie, maar daar vind ik jou helemaal het type niet voor’, vroeger had ik waarschijnlijk precies zo gereageerd. Ieder mens heeft vooroordelen.

Ik doe dit werk nu ruim zes jaar en kan nu volmondig zeggen dat ik mijn roeping heb gevonden in het leven. Net als met andere beroepen moest ik ook hierin mijn draai vinden en leren van de vervelende situaties die ik in het begin meemaakte. Je moet in dit beroep kunnen incasseren, vervelende situaties gebruiken om ervan te leren, ergens een punt achter kunnen zetten en vrolijk en positief weer verder. Als je niet stevig in je schoenen staat ben je er na een aantal vervelende situaties denk ik wel snel klaar mee.

Iedereen die denkt dat het alleen maar makkelijk ‘cashen’ is, weet niet waar hij of zij het over heeft. Hoe vaak ik in het begin voor niets ergens heen ben gereden omdat er lolbroeken zijn die daar een kick van krijgen, dat er meerdere personen in een woning aanwezig waren terwijl dat absoluut niet de afspraak was of dat ik met echt goed nep geld werd betaalt. Waarom ik ondanks de vervelende situaties toch nog steeds dit werk met veel plezier doe, komt doordat ik voor heel veel andere mensen wel het verschil maak. Ik kan er voor zorgen dat iemand goed in zijn velletje zit. Er is veel eenzaamheid en afstandelijkheid in deze wereld. Het geeft mij heel veel voldoening als ik merk dat ik iemand een ultiem fijn gevoel heb laten beleven.

Er wordt mij wel eens gevraagd, ’zou je dit werk ook kunnen doen als je een relatie zou hebben en mis je dat niet?’ of, ‘wordt je nooit verliefd op een klant?’ Verliefd worden is mij tweemaal overkomen. Het grappige was dat beiden heren mij direct lieten weten dat ze verder geen probleem hadden met mijn beroep. Dat was natuurlijk helemaal niet wat ik wilde horen. Als ik verliefd ben dan ben ik monogaam, onmogelijk om dan met goede gevoelens mijn werk te kunnen uitvoeren. ik mis het ook niet, ik kan in mijn werk al mijn gevoel kwijt en geen dag is hetzelfde.

Het is ook niet zo dat ik heel veel mannen op een dag verblijd met mijn diensten, het moet natuurlijk wel leuk blijven. Ik ben dan wel dagelijks tussen 10:00 en 00:00 beschikbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik er 10 op een dag afwerk. Ik wil mijn werk graag gewoon tot mijn pensioen blijven doen. Dus de ene dag is dat er eentje, de andere dag twee of drie of gewoon soms een dagje even helemaal niets.

Ik vind het erg jammer dat er nog steeds een heel negatief vooroordeel op dit legale beroep drukt. Alles wordt in één vakje geplaatst maar het is zo veel meer dan alleen maar een potje seks. Daarom besloot ik 4,5 jaar geleden om een boek te schrijven. Een eerlijk, oprecht en vooral niet pornografisch boek waarin ik vertel over waarom ik dit ben gaan doen, de rotsituaties waarin ik terecht kwam maar ook de mooie en leuke momenten. Mijn doel is om mensen op een andere manier naar dit mooie en best belangrijke beroep te laten kijken. Of dat ooit zal gebeuren? Geen idee, maar ik merk in mijn eigen omgeving, dat hoe normaler ik erover doe, hoe normaler er op terug wordt gereageerd.

Mijn boek ‘echte Knuffels en meer…’ is te bestellen via echteknuffels@hotmail.com of te koop via Bol.com als paperback of e-book.

‘Jullie vrouwen hebben goud in jullie onderbroek’, zei een collega tegen Jorma. Op dat moment is ze een alleenstaande, datende moeder. Ze kon zich helemaal niets voorstellen bij betaalde seksuele diensten. Toch was ze helemaal klaar met al die mannen die alleen aardig waren als ze dachten een gratis ‘wip’ te kunnen scoren. Kon het ook anders? Jorma nam de proef op de som. Zo veranderde ze van een goedgelovige vrouw in een professionele escortdame. De mannen mochten voortaan gewoon betalen, ook voor echte knuffels.

Waarom kiest een brave huismoeder voor de prostitutie? Wat doe je met de oplichters in dit vak? Waarom willen ook vrouwen een trio met een escortdame? Hebben Aziaten echt van die kleintjes en de Afrikaanse mannen hele grote? Wat gebeurt er als je op Facebook zet dat je een beroep hebt waar veel ‘nette’ mensen steil van achterover vallen? Hoe reageert een zoon als zijn moeder vertelt dat ze van plan is om voor het oudste beroep ter wereld te kiezen? Hoe is het in bed met de Kerstman of met iemand met een hele lange baard? Wat gebeurt er als je tijdens een reünie vertelt dat je mannen ‘echte knuffels’ verkoopt?

Zowel de goede als de minder leuke kanten van het vak komen aan bod. Zelfs een heftige confrontatie met de gemeente. De ambtenaren willen haar liever achter een raam op de Wallen, maar dat ziet Jorma zichzelf dus niet zitten.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Loslaten doet pijn

Inspirational stories

Mijn naam is Marianne Swinkels, 44 lentes jong en 20 jaar getrouwd met mijn man, Marty. Ik ben de trotse moeder van onze dochter Sidney en onze zoon Bryan. Sinds enkele jaren ben ik autofotograaf en auteur. In 2018 debuteerde ik met de thriller Wrede onschuld en in januari 2020 lanceerde ik de autobiografie Loslaten doet pijn – het waargebeurde verhaal van Bryan.

Ieder mens draagt een “rugzak” met zich mee. De ene “rugzak” weegt natuurlijk zwaarder de ander, maar hij is er wel degelijk. Ook ik draag er een met mij mee, maar ik kan het handelen. Al was dat niet altijd zo.

In deze blog vertel ik over hoe ons leven binnen zeer korte tijd op zijn kop kwam te staan, hoe al onze dromen werden afgenomen en een zware depressie mij in zijn greep hield.

Intuïtie

In 2002 was ik zwanger van ons tweede kindje. Een enorme roze wolk zou je zeggen, maar niks is minder waar. Ik hecht veel waarde aan intuïtie en maak vaak beslissingen vanuit dat gevoel. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik dat er iets mis was. Ik had mijn zorgen met meerdere mensen gedeeld, maar een “gevoel” is voor de meeste mensen niet heel overtuigend. Toch bleek ik gelijk te hebben, helaas. Tijdens een echo (ik was zes maanden zwanger) werd er iets op het stuitje van de baby ontdekt. Dat “iets” bleek een zeer zeldzame afwijking te zijn, een teratoom. In een teratoom kan zich alles bevinden wat een menselijk lichaam bevat, zoals: hersenweefsel, haar, tanden, bot en oogweefsel. Het was een gevaarlijke zwangerschap, niet alleen voor de baby, ook voor mij.

Na de ontdekking van het teratoom ging alles snel bergafwaarts. Het gezwel groeide in een razend tempo. De pijn was ondragelijk. Alleen staan en lopen verlichtte de pijn. Ik had geen zorgen om mijn eigen gezondheid, maar we waren gewaarschuwd dat we ons niet te veel op baby moesten verheugen. Het waren angstige tijden.

Leven in onzekerheid

Onze zoon, Bryan, werd doormiddel van een complexe keizersnede op 29 september 2002 geboren. Ik was onder algehele narcose en heb daarom niets van zijn geboorte meegekregen. De teratoom werd enkele dagen later met spoed verwijderd.

Iedereen heeft een bepaald beeld voor ogen wanneer we naar de toekomst kijken. De een wil een goede baan, terwijl een ander de wereld wil ontdekken. Zoals we allemaal weten biedt het leven geen zekerheden. We kunnen niet alles krijgen wat we graag willen en weet je, dat is maar goed ook. Onze zoon is jaren ernstig ziek geweest, artsen begrepen niets van hem. Een medisch raadsel. We hebben doodsangsten uitgestaan; als leeuwen met Bryan meegevochten tegen zijn ziekte, en hem beschermt tegen hooggeleerde artsen.

Dit was niet de toekomst die wij in gedachten hadden, maar we kregen er iets heel bijzonders en moois voor terug. Wij waren gezegende ouders. Op een dag zouden wij afscheid moeten nemen van Bryan, maar voor het zover was zouden we genieten van moment.Ik ben overtuigd dat we niets krijgen dat we niet aankunnen. Alles heeft een reden, hoe afschuwelijk het soms ook is.

Wij waren altijd aan het werk. Mijn man maakte soms weken van 100 uur. Dit is natuurlijk geen gezonde situatie. Je gaat je al snel realiseren dat er belangrijkere dingen bestaan dan werken. Natuurlijk moeten de rekeningen betaald worden, natuurlijk moet er brood op de plank komen. Maar wat écht belangrijk is merk je pas wanneer je het dreigt kwijt te raken. Wij werden met de beide benen op de grond gezet. Op de een of andere manier krijgen we allemaal een keer een reality-check en dit was die van ons.

Erop of eronder

Na zes jaar ziek te zijn verloren wij onze zoon in 2008 op zesjarige leeftijd. Ons gezin was niet meer compleet.

Ik verloor mijzelf in een zware depressie. Op een dag stelde ik een ultimatum: ik gaf mezelf vijf jaar de tijd om uit mijn depressie te komen. Als het mij niet zou lukken om me binnen die tijd beter te voelen zou ik uit het leven stappen. Mijn gezin was beter af zonder mij, dacht ik. Ik kon het verdriet niet meer dragen. Waarom ik voor vijf jaar heb gekozen weet ik niet precies, het had ook drie of vier jaar kunnen zijn. Ik was er niet van overtuigd dat het me ging lukken. Therapieën hielpen niet en de antidepressiva leek het tegenovergestelde te doen van wat ze moesten doen. Ik bedacht een plan: De eerste stap was afkicken van de antidepressiva. Vaak wordt daar heel luchtig over gedacht, maar niets is minder waar; het is een ware hel. Het heeft twee jaar geduurd voor ik op pure wilskracht niet meer afhankelijk was van de medicatie. Ook heb ik EMDR-therapie gevolgd. Het was mijn laatste redmiddel en ik was het verplicht om mijzelf een kans te geven. Opgeven kon altijd nog. Dat klinkt nu misschien heel zwart/wit, maar zo was het ook. Voor mijn gevoel had ik niets meer te verliezen. Het was erop of eronder.

Het was een zware strijd, met ups en downs, maar ik ben er nog. Alive and kicking. En dankbaar voor hetgeen dat wij mochten krijgen: een leven vol mooie herinneringen van onze prachtige, inspirerende zoon, Bryan.

Mensen zijn geneigd om te kijken wat ze niet hebben en dat is jammer. Als we alleen kijken naar wat wie níét hebben, zien we niet wat we wél hebben en merken we niet hoe rijk we eigenlijk zijn. De mooiste momenten zullen ongemerkt aan ons voorbij gaan en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Wij, mensen, kunnen meer handelen dan we denken. Ons brein werk op een heel bijzondere manier: we leren het onacceptabele te accepteren, maar weten ook hoe en wanneer we moeten vechten, ook als de situatie uitzichtloos lijkt. Geloof me, ik kan het weten.

Wil je meer lezen over het proces waar Marianne doorheen is gegaan? Het hele waargebeurde verhaal is te lezen in haar boek “Loslaten doet pijn” en is te koop bij verschillende boekhandels.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Zelfliefde vs egoïsme

Blog, My private stories

Zelfliefde, wat houdt dat nou eigenlijk in? Van jezelf houden, hoe doe je dat? En is dat dan niet egoïstisch?Allemaal vragen waar ik over na ging denken toen ik zelf ging werken aan liefde geven aan mezelf. Ik had, en heb nog steeds, een hoop liefde te geven. Alleen vergat ik daarbij niet een beetje liefde aan mezelf te geven? Een paar jaar geleden nog een beetje boel. Het was zoveel makkelijker om het weg te geven aan een ander. Het zou toch wel erg egoïstisch zijn als ik dat allemaal aan mezelf gaf.

Wat is egoïsme eigenlijk. Egoïsme is zoals de naam al doet vermoeden, leven vanuit je ego. Een ego is een onderdeel van jou, een gedeelte van jezelf die reageert vanuit angsten, twijfels en onzekerheden. Waar tegenover staat leven vanuit je ziel, wat inhoudt leven vanuit liefde en vertrouwen. Mijn ego is een stemmetje in mijn hoofd die mij doet vertellen dat ik iets niet kan, dat ik niet goed genoeg ben. En oh wat heeft dat stemmetje mij vaak vertelt dat ik het niet waard ben of dat ik iets moest doen wat ik eigenlijk niet wilde. Daar in tegen staat het ego ook voor “ik” en die ik, die hoort ook bij mij. Het is een stukje zelf acceptatie, een balans vinden in het leven vanuit liefde en daarbij jouw ego toch kunnen omarmen zonder dat die de overhand neemt. Egoïsten stellen hun eigen belang boven alles en hebben geen oog voor anderen. Zo iemand wil ik niet zijn. Ik wil juist aan anderen denken en er voor anderen kunnen zijn. Maar, om er voor een ander te kunnen zijn, zul je eerst voor jezelf moeten zorgen. Eerst jezelf blij maken zodat je er volledig voor een ander kunt zijn. Van mezelf houden vond ik niet zo belangrijk, als de ander het naar zijn zin had dan was alles goed. Lekker pleasen en mezelf wegcijferen. Op werkgebied, in vriendschappen en relaties. Ik was er behoorlijk goed in. Het ging steeds meer aan me vreten dat ik toch echt wel eens even iemand op zijn plek mocht zetten als iets niet goed was voor mij en dat ik mezelf óók belangrijk mocht vinden. Time to change. 

De keuze om te emigreren naar Bonaire was voor mij uit zelfliefde, maar daarbij kwam wel weer de vraag om de hoek of dat niet eigenlijk heel egoïstisch was. Een nieuw leven zonder familie in de buurt, hebben ze mij niet nodig, kan ik dat wel doen, zomaar weggaan? Vriendinnen achter laten waarmee ik zoveel leuke dingen altijd deed, zullen ze het me kwalijk nemen dat ik wegga? Krijg ik wel weer nieuwe vriendinnen? De man waar mijn hartje ligt toch los moeten laten en 8000km verder op gaan wonen. Is dat de goede keuze? Misschien moet ik mijn hartje nog een keer ophalen of hem. Who knows. Zoveel vragen, zoveel gedachtes. Één ding is nu wel zeker, ik ben op de plek waar ik nu op dit moment in mijn leven hoor te zijn. Dit is mijn thuis. Door weg te gaan uit Nederland kon ik breken met mijn oude patronen en opnieuw beginnen aan het leven wat ík wil, uit liefde voor mezelf. Dat was de eerste maanden vooral confronterend. Ik wist eigenlijk helemaal niet zo goed wie ik was en wat ik wilde.


Het werd duidelijk dat afstand geen verbindingen verbreekt. Familie, vrienden en vriendinnen verdwijnen niet uit je leven door niet meer dicht bij elkaar te wonen. Sommige vriendschappen krijgen misschien zelfs wel meer waarde. Natuurlijk zijn er ook verbindingen die verwateren of zelfs helemaal tot een einde komen. Ook dit zal zo moeten zijn. Sommige personen wandelen een stukje mee op jouw pad en anderen de rest van je leven. Was het toch egoïstisch om naar Bonaire te verhuizen? Mijn antwoord is nu nee. Wie van mij houdt weet dat ik hier gelukkig ben en zij zullen liever hebben dat ik gelukkig ben dan dat ik bij ze blijf en niet mijn dromen ben gaan volgen. Als je van elkaar houdt dan gun je elkaar geluk en het zou egoïstisch zijn om dat in de weg te staan. Ik heb vriendinnen met een diepere verbintenis dan ooit leren kennen en mijn eigen Bonaire familie gevonden. Ik heb mijn drang naar vrijheid kunnen volgen en hier het leven opgebouwd wat echt bij mij past.

Door van jezelf te houden straal je dat ook uit naar anderen en je zult aanwakkeren dat anderen om jou heen ook van zichzelf houden. Hoe meer je van jezelf houdt, hoe beter je anderen kunt helpen of anderen liefde kunt geven. Je zult ook de mensen aantrekken waarbij je jezelf kan zijn en die jou waarderen voor wie je bent. Voor mij was mezelf accepteren best wel een ding. Alle liefde die je nodig hebt komt van jezelf, niet van iemand anders. Dat is een proces geweest om te ontdekken en is het soms nog steeds. Dat stemmetje van het ego kan dan behoorlijk in de weg zitten en je op vervelende gedachtes brengen. Hoe meer je jezelf accepteert hoe minder je ego tevoorschijn zal komen. 

Meer en meer kies ik voor mezelf. Geef ik mezelf de ruimte om te mogen doen wat ik wil. Soms vind ik mezelf nog wel egoïstisch, omdat ik niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen. Maar ik weet ook dat als ik een ander ga pleasen door iets te doen wat voor mij eigenlijk niet goed voelt, ik mezelf tekort doe. Zelfliefde is iets om nu mee te beginnen, vandaag nog. Niet te hard voor jezelf zijn en eerst bepaalde doelen willen behalen voordat je van jezelf gaat houden. Zelfliefde is zelfwaardering, laten zien wat je waard bent, je grenzen kunnen aangeven. Vertrouwen in jezelf. Want als jij het niet gelooft, hoe kun je dan van een ander verwachten het wel te geloven? Maak commitment met jezelf. Als je voor jezelf kiest laat je zien wat je waard bent en hierdoor trek je de juiste mensen aan. Zelfliefde staat niet voor naar kijken wat je wilt, maar naar kijken wat je nodig hebt. En dat zonder dat het ten koste gaat van anderen. Luisteren naar je innerlijke stem. Keuzes maken vanuit liefde en respect voor jezelf én ook voor de ander. Vanuit die onvoorwaardelijke liefde zul je een balans gaan vinden tussen geven en nemen. Je zult wat kunnen doen voor een ander zonder er iets voor terug te verwachten en gunt de ander, en ook jezelf, het beste.

Elke relatie loopt op den duur vast als je jouw eigenwaarde niet kent en geen plaats geeft. Werkrelaties, liefdesrelaties, familierelaties, dit is voor elke relatie zo. Er is dan geen gezonde balans in de relatie. Dit kan een hele tijd goed gaan, maar er komt een moment dat je vastloopt en veel te ver over je grenzen bent gegaan. Hou van jezelf en van je lichaam zoals je van een ander zal houden. Straal uit wat je waard bent. Mezelf horen en luisteren naar mijn hart was het grootste cadeau wat ik mezelf kon geven.
Was het dan echt nodig om naar Bonaire te verhuizen om die veranderingen door te gaan? Voor mij wel. Dit was mijn pad. Voor jou is dit misschien een ander pad. Luister naar je innerlijke stem om te horen welke kant jij op mag gaan. 

Zelfliefde is stoppen met ALLES wat niet vervullend is voor jou. Maak een einde aan die ene vriendschap die je alleen maar energie kost, stop met alcohol drinken om je emoties uit te schakelen, beëindig je toxische liefdesrelatie, zeg je baan op als je niet meer met plezier er naartoe gaat, stop met het hebben van betekenisloze seks en eet geen junkfood meer om leegtes op te vullen. Stop met alles wat niet echt goed is voor je en begin met liefde geven aan jezelf.

Tabitha heeft het helemaal bij het recht eind met haar nummer “Ik hou van mij”
Wanneer jij ik hou van jou kunt zeggen in de spiegel, dan heb je een ander zeker iets waardevols te geven.
Het is niet egoïstisch om vanuit zelfrespect en zelfliefde te leven. Zelfliefde is het begin van alle mooie connecties om je heen.
Ik hou van mij. Hou jij van jezelf?
Ik hou van mij en nu kan ik ook houden van jou.

❤ ❤ ❤ ❤ ❤

Wil jij ook werken aan (meer) liefde voor je zelf? Bestel dan hier jouw coaching opdracht.
Via de Facebook pagina geef ik 1x de coaching opdracht gratis weg. Reageer onder het bericht om hier kans op te maken.

Toen ik mezelf begon lief te hebben
kon ik zien dat emotionele pijn en lijden alleen waarschuwingen zijn
dat ik niet mijn eigen waarheid leef
nu weet ik dat is AUTHENTICITEIT

Toen ik mezelf begon lief te hebben
begreep ik hoezeer het iemand kan beledigen
als ik probeer mijn verlangen bij hem door te drukken
zelfs als ik wist dat de tijd er niet rijp voor was en de persoon er niet klaar voor was
en zelfs als ikzelf die persoon was
nu weet ik dat is RESPECT


Toen ik mezelf begon lief te hebben
ben ik gestopt met het verlangen naar een ander leven
en kon ik zien dat alles rondom mij een uitnodiging is om te groeien
nu weet ik dat is RIJPHEID

Toen ik mezelf begon lief te hebben
begreep ik dat ik altijd en bij elke gelegenheid
op het juiste moment en op de juiste plaats ben
en dat alles wat er gebeurt is juist is
vanaf dat moment was ik rustig
nu weet ik dat is VERTROUWEN

Toen ik mezelf begon lief te hebben
heb ik me bevrijd van alles wat niet gezond voor me is
voedsel, mensen, dingen, situaties
en vooral wat me naar beneden haalde weg van mijzelf
aanvankelijk noemde ik het “gezond egoïsme”
maar nu weet ik dat is LIEFDE VOOR JEZELF

Toen ik mezelf begon lief te hebben
stopte ik met proberen gelijk te hebben
en sindsdien had ik minder vaak ongelijk
vandaag heb ik ontdekt dat is BESCHEIDENHEID

Toen ik mezelf begon lief te hebben
herkende ik dat mijn denken me kan verstoren en me ziek kan maken
maar als ik verbinding maak met mijn hart

wordt mijn denken een waardevolle bondgenoot
vandaag noem ik die verbinding WIJSHEID VAN HET HART

We hoeven niet bang te zijn voor verdere discussies, conflicten
en problemen met onszelf en anderen
want zelfs sterren botsen soms op elkaar
en daaruit ontstaan nieuwe werelden
vandaag weet ik dat is LEVEN

Charlie Chaplin / 1959

Een toekomst met een omweg

Blog, Inspirational stories

“Ik vind het vervelend dat je nu alleen bent en op je werk”, zei de arts. Toen wist ik al genoeg. “We hebben eigenlijk geen goed nieuws, dat zagen we allemaal niet aankomen. Kan jij hier naartoe komen?” Totaal overstuur belde ik Jören, mijn vriend, op en daarna mijn ouders. Toen zat ik daar in het ziekenhuis. “We hebben kwaadaardige cellen gevonden in je linkerborst. We moeten het gaan behandelen.” Wat is dit? Ik kan niet ziek zijn daarvoor ben ik veel te jong. Borstkanker? Hoe kan dat nou? Wat gaat er nu gebeuren? Kan ik beter worden? 9 juni 2020, die dag wil ik snel vergeten maar dat gaat waarschijnlijk nooit meer gebeuren. Die dag werd ons leven op zijn kop gezet. Op die dag begon mijn verhaal, een toekomst met een omweg. 

Mijn naam is Annemijn en ik ben 25 jaar. Sinds juni 2020 weet ik dat ik borstkanker heb. Triple negatief derde graad, dat is het soort borstkanker dat ik heb. Ik neem jullie mee in mijn verhaal. Sinds het begin van mijn traject vertel ik mijn verhaal op mijn eigen blogpagina An babbelt. Vandaag vertel ik het hele verhaal hier.

Januari 2020

“Jur, moet je eens voelen…”, ik sta onder de douche en ineens voel ik een hele harde schijf in mijn borst zitten, ik kan hem zo vastpakken, ik schrik me dood. Ik ben echt een angsthaas als het gaat om ziek worden, overal zie ik gevaar in en ik ben vreselijk bang voor de dood. Zo vreselijk bang om de mensen waar ik het meest van hou te verliezen. Jur voelt en zegt dat hij het ook niet weet, “ik ben ook geen arts”. Haha hij zou willen van wel, maar goed hij is het niet en ik ben er eigenlijk niet gerust op. “Bel de huisarts maar” zegt hij. Ja, dat kan ik het beste doen. Die kunnen mij wel geruststellen. Stiekem kijk ik het toch nog een weekje aan, misschien wordt het wel minder. Alleen minder wordt het niet, ik snap nog steeds niet hoe het zo kan zijn dat je van de één op andere dag ineens wat anders voelt dan normaal. Het kan er niet ineens zitten, maar ik denk dat je ineens bewust bent dat het er zit ofzo. Je denkt niet gelijk aan het ergste, tenminste… Wij dachten daar eigenlijk geen moment aan.

Ik bel de huisarts, leg uit wat er aan de hand is en maak een afspraak. Toen ik daar naartoe ging ben ik geen één moment zenuwachtig geweest. Ik ben nog zo jong, niemand in mijn familie heeft borstkanker gehad, het kan niets ergs zijn. “Oké, ik ga je doorverwijzen naar het mammacentrum in Tergooi Hilversum” zegt de huisarts. “Het mammacentrum?” vraag ik, ik heb geen flauw idee wat dat is. “Ja daar zijn ze gespecialiseerd in de borst. Je hoeft je geen zorgen te maken. Een tumor is het niet, een tumor kan je niet bewegen en bij jou kan ik de plek bewegen. Alleen is het best een grote plek. Ik wil dus voor alle zekerheid dat er even goed naar gekeken wordt.” Oké, prima. Ik ben gerustgesteld, een tumor is het niet zegt ze. Ik bel Jören en vertel wat het plan is, ook hij is opgelucht. ‘Gewoon’ even goed laten onderzoeken, dat kan geen kwaad.

Geen zorgen

Ik blijf mezelf ervan overtuigen dat het niets is, mijn lichaam is gewoon aan het veranderen. In december besloten wij dat ik zou stoppen met de pil. We zijn klaar voor de volgende stap en na heel veel gesprekken over een kindje zijn we eruit. We hopen dat we een kindje kunnen krijgen, dus de pil gaat de deur uit. Ik heb gelezen dat een pil nou niet persé heel erg goed voor je is en dat je lichaam echt wel even tijd nodig heeft om het natuurlijke proces weer op gang te brengen, dus ja waarom zou je lichaam er dan ook niet van gaan veranderen? Het kan toch zo zijn dat mijn borsten ineens anders aanvoelen, waarom niet? Ja, ik weet het 100% zeker dit hoort bij het proces van stoppen met de pil of het is gewoon een ontsteking.

Toen de datum dichterbij kwam dat ik naar het mammacentrum moest werd ik toch ineens zenuwachtig. Die angsten en het piekeren waar ik mezelf altijd gek mee maak beginnen de overhand te krijgen en ineens weet ik het toch allemaal niet meer zo zeker. Ik vertel het verhaal toch maar aan mijn ouders en vraag of mijn moeder meegaat. 

Daar zitten we dan in een hele mooie wachtruimte. Ineens denk ik ‘O nee. Als ik straks dat gesprek heb met die arts moet ik aangeven dat we bezig zijn om een kindje te krijgen. Ik wil helemaal niet dat mijn moeder dat weet’, haha ik raak lichtelijk in paniek. ‘Zeggen dat ze niet mee mag met het gesprek is ook onaardig. Waarvoor is ze dan meegekomen’, zo gingen mijn gedachtes. Toch heb ik maar gezegd dat ik dat gesprek liever alleen deed, ook al was dat niet zo, ik wilde niet dat ze het wist. 

Niets aan de hand of toch wel

Goed nieuws er is niets aan de hand, geen gekke afwijkingen te zien op de echo. Ik ben zo opgelucht. We kunnen weer met een gerust hart naar huis. Toch blijf ik pijn houden aan die linkerborst, soms echt ondragelijk veel pijn. Ik heb één ding echt geleerd deze periode en dat wil ik aan iedereen meegeven: niemand kent zijn lichaam zo goed als dat jij dat kent. Als je om wat voor reden dan ook het gevoel hebt dat het niet klopt, ook al wordt er gezegd dat het wel klopt, blijf dan luisteren naar je eigen gevoel. Wordt er gezegd dat het in orde is? Dat zou best kunnen maar het hoort er ook niet, want het heeft er nog nooit gezeten. Ze zeggen dat pijn niet past in het plaatje van een tumor. Zelf dacht ik ook niet direct aan een tumor, het kon ook een ontsteking zijn.

Ik heb dus doorgezet bij het ziekenhuis en heb uiteindelijk op 8 juni 2020 een nieuwe echo gekregen. Waar waarschijnlijk niets uit zou komen, dus ik ging deze keer alleen naar het ziekenhuis. Toen begon het, toen begon mijn angst, nog steeds heb ik geen één moment het gevoel gehad dat hier borstkanker uit zou komen, maar ik was wel bang. Een echo werd ineens vervolgd met het uitzuigen van een cyste, een punctie en een mammografie. Wat gebeurt hier ineens? Ik had eigenlijk ook niet zo goed door wat er gebeurde. “Moet ik me zorgen maken?” vroeg ik. “Nou, nadat we de plek hadden leeg gezogen zagen we nog steeds de afwijking zitten, vandaar dat we de punctie doen.” zei de radioloog. O ja en ook nog iets half tegen mij en half in zichzelf “met de kennis waar ik hiermee naartoe kwam had ik dit niet verwacht.” Nou lekker geruststellend dus, haha. Verder was het een hele fijn man en ben ik hem uiteindelijk heel erg dankbaar.

De volgende dag kwam dus dat telefoontje. Daar ga je, pats boem ineens je leven overhoop. Zitten we dan in dat kamertje, Jören, mama en ik. Er gaan zoveel gedachtes door mijn hoofd. Kinderen? Dat kunnen we voorlopig wel even uit ons hoofd zetten, misschien kan ik wel nooit meer kinderen krijgen. Bang dat ik dood zou gaan heb ik gek genoeg niet gelijk gedacht. “Het komt wel goed toch?” dat is wat ik vaak vroeg. Niemand kon me op dat moment die bevestiging geven, maar ergens voelde ik het wel, het komt wel goed, dood ga ik nog lang niet, ben jij nou gek. Ik heb nog zoveel plannen, dat gaan ze niet van mij afnemen. Pff wat hebben wij intens veel verdriet gehad, maar wauw wat ga je snel de overlevingsstand in zeg. Bizar als ik daar nu over nadenk. Oké, wat moet er gebeuren? Dan gaan we dat doen.

Dat gaan we dus doen

Een rollercoaster. Dat is wat ze zo vaak zeggen en dat is wat het is. Je stapt die achtbaan in en je ziet wel wanneer die gaat stoppen. Hij heeft hele hoge pieken, maar nog veel diepere dalen. Ja het is super heftig om ziek te zijn, het is super eng. Klap, op klap, op klap. Ik kan het echt niet mooier maken. MRI-scans, biopt, PET-CT scan, markertje plaatsen op de plek van de tumor, volgens mij was dat het wel. Alles om te kijken wat voor een borstkanker het was en wat daarvoor het beste behandelplan is. 

Chemotherapie, ik hoopte dat zo het niet nodig zou zijn, maar shit het is nodig. Zestien kuren in totaal, twintig weken. Eerst vier kuren één keer in de twee weken, daarna twaalf kuren elke week. “Wil je een ice cap dragen? De kans dat je kaal wordt is erg groot. Kinderwens?” Ja, die hebben we zeker. “Oké, dan moeten jullie je eicellen laten invriezen.” Operatie? Prima ook dat nog, borstsparend kan wellicht, amputatie kan altijd, alleen dat is voor latere zorg. Dan zouden we alles wel gehad hebben, toch? Oh nee, toch niet. Bestraling? Ach wel ja, doen we die toch ook nog. Haha. Het is oké, het is veel, maar oké. Ik wil beter worden dus kom maar op.

Het engste is niet weten wat er gaat gebeuren. Niet weten hoe je je gaat voelen. Het ergste is dat ik nog zo jong ben en dat ik zoveel andere plannen had. Ziek zijn was daar zeker niet één van. Alleen ik heb nu geen andere keuze, ziek ben ik en ik ga er alles aan doen om sterker te zijn dan die kanker. Weg ermee! Ik heb zo vaak gehoord: “O, ik had dit nooit zo gekund, ik was waarschijnlijk de hele dag aan het huilen.” Ik dacht dat zelf ook, maar ik ben zoveel sterker dan ik dacht, dat is wat deze ziekte met je doet, niet opgeven gewoon doorgaan. Zoveel lieve vrienden en familie om ons heen houden ons ook op de been, dat is echt het fijnste wat er is deze periode, we zouden niet weten wat we zonder ze moeten!!

Ik kan niet wachten tot ik het einde van de omweg die ik aan het belopen ben, heb behaald. Dat ik gewoon weer verder kan met de toekomst die ik voor ogen had. Al zou die toekomst ervoor altijd anders uit gaan zien. Ik ga die borstkanker overwinnen, alleen we blijven er voor de rest van ons leven aan herinnert. Helaas is dat iets wat we moeten accepteren, we zijn alleen zo dankbaar dat er nog een leven is. Laten we er maar extra van genieten.

Liefs, Annemijn.

Op dit moment ben ik nog volop bezig in mijn traject. De chemo’s zitten er bijna op. Daarna moet ik nog geopereerd worden. Ik had nog honderd pagina’s kunnen typen over alles. Op mijn blog An babbelt heb ik over alles een uitgebreide blog staan. Ben je benieuwd hoe een traject van eicellen invriezen gaat? Of hoe het behandelplan er precies uitziet? Hoe de chemo’s gaan? Ga dan naar www.anbabbelt.nl, hier vind je al deze blogs!

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.