En dan is het jouw kind

En dan is het jouw kind

Bon dia,

Mijn naam is Annemiek Valent ik woon in Nederland in een dorp vlakbij Schiphol, Amsterdam. Daar woon ik samen met mijn vriend en mijn zoon van 21 jaar oud. Sinds 2007 ben ik werkzaam bij de ambulance dienst in Amsterdam als ambulance chauffeur.

De melding

Op 21 november 2015 had ik nachtdienst. Om 4.19 uur kregen wij de melding: een auto staat tegen een boom en staat in brand, slachtoffers onbekend. Daar aangekomen herken ik de auto als zijnde de auto van mijn ex-man.

De politie vraag ik om het kenteken na te trekken op naam van mijn ex-man, dit is iets wat wij nooit doen, wij komen immers iedereen helpen. Dit had ik ook nog nooit gedaan. Deze vraag wordt bevestigd aan mij en daar wordt bij verteld dat er een jong iemand in zit en geen 53 jarige man.

De paniek schiet in mijn hele lijf. Ik loop weg en ga heel hard gillen. Ik trek aan mijn haren en zeg gek te worden. Ik denk op dat moment ook, als ik heel hard gil, dan komt mijn zoon Gian weer bij mij wonen, hij was net definitief bij zijn vader gaan wonen.

Ter plaatse loop ik doelloos rond, ik ben niet in de auto gaan kijken. Iets heeft mij beschermd dat niet te gaan doen. Dit was ontzettend foute boel dat wist ik echt meteen. De politie geeft aan mij door dat Gian (mijn zoon van 19 jaar) in de auto zit. Het dringt niet tot mij door. Mijn brein wil deze afschuwelijke informatie niet opslaan. De overige hulpverleners zoals de brandweer en het traumateam zijn verslagen, voelen alleen maar onmacht, hoe gaan zij mij nou duidelijk maken dat echt Gian in die auto zit en overleden is.

Er is een getuige die het mij ook verteld en ik reageer met de woorden “dat kan Gian niet zijn want die heeft helemaal geen RIJBEWIJS!!!” Ik bel ter plekke mijn ex-man op en hij neemt zijn telefoon op, iets in mij herinnerd zich dat ik dat toch jammer vind. Ik vraag hem of zijn auto voor de deur staat en hij zegt dat de auto er niet staat. “Zijn de kinderen thuis?” Wij hebben een gedeeld co-ouderschap. “Nee, Gian is niet thuis “, mijn gezichtsuitdrukking veranderd en de politieagente neemt het telefoongesprek over.

De lokale pers is inmiddels ook aanwezig en staat alles te filmen. Op een gegeven moment besluit ik terug te willen naar de auto. Ik ben tegen gehouden door een agent, daar weet ik zelf niks meer van. Annemiek heeft hij niet tegengehouden ik was absoluut mijzelf niet meer. Het ene moment was ik ter plaatse een hulpverlener en het andere moment een moeder, dat laatste weet ik zelf niks van. Dat is mij achteraf allemaal verteld.

Wij zijn terug gereden naar onze standplaats, ik mocht zelf niet meer rijden. Bij mij thuis staat ondertussen de politie voor de deur om mijn vriend het slechte nieuws te vertellen. Hij denkt dat er iets met mij is gebeurd. Zij vragen hem of hij de stiefvader is van Gian en vertellen hem dat hij verongelukt is. Zij willen hem naar mij toebrengen. Hij hoopt dat ik er niet naar toegestuurd ben wat helaas wel zo blijkt te zijn.

Onsterfelijke jeugd

Na de prachtige uitvaart met 330 lieve familie, vrienden en heel veel collega’s zijn wij de telefoon van Gian gaan laten maken. Uit zijn telefoon kwam heel veel informatie naar boven waar ik geen weet van had. Zijn vader heeft het altijd toegestaan dat Gian de auto te pas en te onpas mocht gebruiken.

Hij stond vol met foto’s en filmpjes van mijn zoon en vrienden in de bewuste auto en vele whatsapp berichten die over het gebruik van de auto gingen. Al die ouders van deze vrienden weten niet dat hun kinderen ook in deze auto regelmatig mee gingen terwijl zij wisten dat Gian geen rijbewijs had.

De jeugd denkt echt “onsterfelijk” te zijn, mij kan niks overkomen, oorzaak en gevolg daarvan is in het puberbrein nog niet volledig ontwikkeld. Tijdens mijn werk komen wij deze acties regelmatig tegen. Iets besturen met alcohol, drugs of lachgas kan DODELIJK zijn. En niet te vergeten whatsappen achter het stuur is 2 a 3 seconden even niet opletten en klaar is je “Oh zo gelukkige leven” en daarbij meteen ook het leven van jouw familie. Lachgas gebruik is in Nederland een groot probleem het is bij wet nog niet verboden, alleen als de politie ziet dat je het achter het stuur doet krijg je een bekeuring. Dit geldt ook voor de volwassenen laat ik die niet buitensluiten.

Tegen mijn eigen kinderen zei ik regelmatig als je iets gaat doen wat je best een beetje spannend vindt denk dan wat ik daarvan zou vinden, dan weet je meteen dat je het niet moet doen. Op de weg waar ik veel rij zie ik heel veel mensen met hun telefoon bezig zijn tijdens het rijden. Op de snelweg blijft die auto nooit vanzelf netjes tussen de lijntjes rijden en dat valt op. De auto slingert van links naar rechts en zij rijden vaak op de middelste baan terwijl er rechts gewoon ruimte is.

Nu is hier in Nederland een proef gaande met een detectie systeem die waarneemt dat je op je telefoon bezig bent ook al ligt die bijvoorbeeld op je benen. Een geweldige ontwikkeling. De boete is nu € 249,00 en die mag van mij nog veel hoger worden dat scheelt zo ontzettend veel leed en ongelukken. Als je bewust iets nuttigt dat je handelen beïnvloed zou ik zeggen: rijbewijs inleveren en niet meer mogen halen. Dat zijn harde uitspraken dat weet ik ook, maar helaas lijkt het echt nodig te zijn.

Een onwerkelijkheid wordt werkelijk

9 maanden later op 6 augustus 2016 wordt er in de vroege ochtend bij ons aangebeld. Ik vlieg mijn bed uit en ook nu weet ik al meteen dat het foute boel is. Ik loop naar beneden en zie 2 agenten voor de deur staan. Ik loop weer naar boven. Er is maar 1 ding wat ik wil en dat is vluchten. Toch ga ik de deur open maken en daar krijg ik de vraag of ik de ex-echtgenote ben van Dhr…

Zij vertellen ons meteen dat hij dodelijk verongelukt is met zijn auto tegen een boom. Dit is te bizar, dit is echt een grap is mijn reactie. Het blijkt echt zo te zijn. De hel lijkt weer opnieuw te beginnen. Door middel van psychologische hulp met de therapie vorm E.M.D.R( Eye Movement Desensitization and Reprocessing) heb ik een lange weg afgelegd.

Ik werk inmiddels weer op de ambulance met veel plezier. Dit werk is mijn passie. Wij weten nooit wat onze dag gaat brengen en wie wij tegen gaan komen. Gian was apetrots op het werk dat ik deed en dat is mijn drijfveer geweest om dit loodzware traject van re-integreren te voldoen. 

In 2020 ben ik hier een boek over gaan schrijven en die is inmiddels klaar: En dan is het jouw kind

Op 21 november 2020 is deze naar de drukkerij gestuurd, 5 jaar na dato. Op 7 februari 2021 komt deze op de markt dit is tevens de verjaardag van Gian waar hij 25 jaar zou zijn geworden.

Via deze link kan je het boek al bestellen en ook al iets lezen waar het boek over gaat. Vul onderaan je gegevens in en de uitgever Alexander Snijdewind van Buromension mailt je persoonlijk terug.
Een persoonlijk interview over het interview bij AT5 is terug te zien op YouTube.

Veel liefs Annemiek Valent

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Nepali tale

Nepali tale

The last days of my trip to Nepal allowed me to see wings, travel through space and enter multi dimensions. The cause of it? One man and one stone… 
This is my Nepali tale. 

Finding myself again

One year before going to Nepal, I made a decision to journey within. In six months, the pillars of the my personal world were gone.  
My mother – and best friend – passed away, one month after that my partner left me, and a few months ahead the company my mother and I owned together went bankrupt.

I lost it all, leading me to start finding myself.

These events started a journey with no return. 

I initiated in Reiki, following my mothers footsteps as Reiki Master, followed a Soul Reading initiation, a practice that, at the time, was guiding my path. Retreats, daily yoga, corporal Therapy and meditation became my new normal. 
After leaving everything behind, the next stop in my journey within happened in a trip to Nepal.

Officially, I went to Nepal to visit my boyfriend who was living there for a few months while doing his Yoga Teacher Training. We went hiking the Himalayas and after visiting Buddhist temples in all altitudes I could confirm that nature was my personal temple. 

I was in awe of life and feeling connected to that immense magnitude of the mountains. However, the reason why I was in Nepal specifically was not clear to me, until this one morning. 

The dream

The fog was still plaining over the rice fields. I decided to go for a walk and process the dream I just woke up from. In that walk, I also send a message to my Soul Reading Teacher telling her I’d seen us in a dream, together with many other women in a circle up the mountains. We were surrounded by glass bottles with crystals inside. The laws of the third dimension would not allow us to put these crystals there. That was work of magic. 

We were surrounded by three man. One of them I met in a previous trip, in Brazil. He was my teacher about living in the here and now. The other two, I’ve never seen before. 

In the dream, they helped us to created a sacred space to honour the Divine Feminine.
It felt so real I could tell every detail about it. This is why I sat down and drew this circle and the symbolism in my notebook. 

Later that day, I went down the mountains to the lovely city of Pokhara, my favourite place in Nepal. 

While scrolling through crystal shops looking for the perfect Tiger Eye as a gift to my partner, I stopped this luxurious and shiny crystal shop (not the usual style in the small dusty roads of Pokhara). It wasn’t the intention to find anything for myself. I’d already bough a moon stone ring and a Labradorite necklace. It felt enough as a memory for my Nepali experience.

While I walk in, this gentleman sitting on a desk behind the counter asks if he can help me. Amused at the incredible number, shapes and types of crystals in that shop I reply “No thanks, I am just looking around. Oh, where can I find the Tiger Eyes?”

He points at some direction and at the same time redirects his hands towards the chair in front of him “It’s over there, but please sit here, there is something I would like to speak to you.”

I follow the courtesy and sit down. He smiles, as if knowing something I didn’t: “I was waiting for you to come here today”. 

Now I am smiling, kind of sighting and thinking “good sales point, sir”. 

Noticing the disbelief in my face he replies “I was in the dream. My name is Imi. Don’t you remember my face? Return to the dream of last night and you will know. I knew that you would come.”

Is this real?

I am not a skeptical, but also not somebody who easily beliefs in everyone. But suddenly, I was brought back to the three man protecting my circle. Feeling a little awkward and not knowing how to reply I start looking at the collection of Malachite under the counter. I point at a specific one, a “drop-like” shape with many layers reminding of an entrance gate. Imi gently hands over this stone to me saying “if it’s a portal you are the only one who has the key. I found it and polished myself. It was made for this shape.”

He was right. It was made for the “drop-like” shape. 

The moment I held this stone in my hands I was gone. My whole body was shivering and I could no longer describe the experience from a three-dimensional perspective. He notices my unease with the situation and tells me “you don’t know who you are, that’s why you are here. We’ve known each other before and I want you to remember who you are. Go to the mirror and look now. What do you see?”

Two wings. Up to two meters high, strong and beautiful black wings. Like a Raven. That’s what I saw. More real then my own human expression, opening from my back and so ready to fly. I could not believe my eyes. But at the same time, I could. I’d never experienced something like this, without any intervention, no meditation, no practice, no external factors needed. Just watching my beautiful wings from one moment to another. 

After this experience I was gone. Four hours passed by and Imi smoked about a pack of cigarettes (or two) in the mean time. We travelled places, journeyed in and out of each other souls. We spoke about dreams, life purpose, magic, power, money, shamanism, service, nature, fears, the power of choice and decision making. 

He said some uncomfortable truths to me. I told the pain I could see in him. 

In between people came in and out of the store. I wondered “which world am I in right now?” 

The real world, the only world and yet again the one we pretend not to exist. The world of magic. 

Do I still have the Malachite? I surely do. The first times I used I had to purge and felt intense pain. Part of the healing. All welcome. 
This stone also allowed me to merge to water, as I went swimming with It, to travel back to that moment, and to feel my wings. 

I’ve never seen Imi again. Two days after that visit we left Nepal and while Imi told that I would come back so he would teach me what he knows, that moment didn’t arrive yet. It might not, in this life time. I don’t know and it doesn’t really matter. 
The wings stay, the encounter continues in different places, over and over again.

Isadora Caporali is a woman of many passions: entrepreneur, life coach and mother, she currently lives her dream life in Bonaire while supporting women to create a soulful business on three continents. 
www.isadoracaporali.com


Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Geen sprookje

Geen sprookje

Mijn naam is Geike de Wit. Mijn verhaal gaat over narcistisch misbruik en begint tijdens mijn studie. Trauma bonding, de narcistische liefdesverslaving.

De kennismaking

Via mijn toenmalige vriend leerde ik een man kennen. Hij viel erg op vanwege zijn onbekommerde, brutale houding. Ik voelde meteen aan alles dat deze figuur onder het kopje ‘foute mannen’ viel en dat kwam niet alleen door zijn, in mijn ogen, opzichtige sieraden, zijn ordinaire manier van kleden en het feit dat hij openlijk aan het dealen was. Hij bekeek me nogal vrijpostig en bleef me doordringend aankijken terwijl hij dubbelzinnige opmerkingen over mij maakte tegen mijn vriend. Hij vond dat allemaal wel grappig, maar mijn eerste reactie was om meteen weg te lopen. 

Ik wilde niets met hem te maken hebben maar ik bleef hem overal tegenkomen en hij bleek heel charmant en innemend te zijn. Na korte tijd nam hij me onverwacht mee uit eten en toonde belangstelling voor alles wat ik deed en vond. Ook deed hij allerlei lieve dingen voor me, zoals mij bij hem thuis uitnodigen om voor mij te koken, bloemen kopen en helpen bij een verhuizing. Zes jaar lang stak hij niet onder stoelen of banken dat hij gek op mij was en mij voor zichzelf wilde. Toen het met mijn relatie bergafwaarts ging en ik hem vanwege omstandigheden een half jaar niet gezien had, ging ik overstag en viel als een blok voor hem toen we elkaar weer zagen. 

De roze wolk die niet zo roze bleek

De begintijd was fantastisch. Hij deed alles voor mij, maakte ontbijtjes op bed en bracht mij overal naartoe, het maakte niet uit hoelaat of waarheen. Hij nam mij mee uit shoppen, uit eten, naar de bioscoop, niets was te gek. In bed was het alsof we voor elkaar gemaakt waren. Daarbij liet hij me onafgebroken horen en voelen dat hij stapelgek op mij was. Ik wist niet wat ik meemaakte. Ik was tot over mijn oren verliefd en voelde mij zo gelukkig dat ik er alles voor deed om maar in zijn buurt te kunnen zijn. 

Na ongeveer een half jaar kwamen er scheurtjes in dit perfecte plaatje. Hij kwam bijvoorbeeld niet opdagen als we afgesproken hadden en gaf dan ook geen reden op. Hij was plotseling minder aanwezig in mijn leven en wanneer ik contact probeerde te houden door hem wat vaker te bellen, liet hij merken dat hij daar geen zin in had: ’Waarom bel je mij? Bel maar iemand anders als je je verveelt, ik heb wel wat anders te doen.’

Als we samen uit waren zei hij vaak tegen belangstellenden dat hij geen relatie had, vaak terwijl ik gewoon naast hem stond. Ik voelde mij vaak vernederd, maar aan de andere kant waren er nog steeds heel veel fantastische momenten samen. Die stonden in zo’n groot contrast met de afwijzing dat ze een betoverende uitwerking op mij hadden. Het was alsof ik langzaam maar zeker in een hypnotische toestand werd gebracht. 

Het effect wat zijn stem, zijn uiterlijk en zijn aanraking op mij hadden is met geen pen te beschrijven en moeilijk uit te leggen. Wat er met me gebeurde heet trauma bonding: ik hechtte mijzelf op een ongezonde manier aan mijn misbruiker, maar dat wist ik destijds niet, ik wist gewoon niet wat mij overkwam.

Toen hij me vroeg om hem te helpen zijn uit de hand lopende financiële problemen mee op te lossen ging ik meteen akkoord omdat ik het gevoel had dat ik op deze manier kon bewijzen dat ik zijn liefde wel degelijk waard was en dat ik ook bereid was veel voor hem te doen, zoals hij ook veel voor mij deed. Ik schreef uit zijn naam brieven naar instanties en schuldeisers. Hij leerde mij zijn handtekening aan, zodat ik af en toe een rekening kon betalen. Ik regelde zoveel als ik kon om zijn waardering te krijgen, maar gaandeweg werd het steeds moeilijker en zag ik hem minder en minder. Als ik liet merken dat ik hem miste of in mijn leven wilde, duwde hij mij weg door nare opmerkingen te maken of weg te blijven. 

Hij kon onredelijk kwaad worden als ik iets deed wat in zijn ogen verkeerd was of negeerde hij mij dagenlang door niet terug te bellen of weg te blijven, terwijl hij de dingen die ik voor hem deed vanzelfsprekend vond. En na verloop van tijd waren dat steeds meer dingen. Zo deed ik bijvoorbeeld zijn was, mocht hij op mijn naam een telefoonabonnement afsluiten en zich inschrijven op mijn adres zodat hij een uitkering aan kon vragen. 

Wanneer ik de moed had hem ergens op aan te spreken, wist hij het altijd zo te draaien dat alles eigenlijk mijn eigen schuld was. Ik had de dingen anders kunnen zien, of ik had anders moeten reageren, of ik beschuldigde hem van iets wat niet waar was. 

Urenlang kon hij op me inpraten en vaak waren zijn redenaties gewoon niet te volgen. Het maakte mij onzeker over mijn eigen waarneming en waarden en normen. Ook al wist ik niet wat ik verkeerd deed: het was ontzettend belangrijk voor mij dat hij niet boos bleef en dat hij mij zou vergeven, want af en toe zag ik een glimp van de man waar ik zo verliefd op was geworden en het geluksgevoel dat hij mij dan gaf was met niets anders te vergelijken. 

Ik deed alles voor een shot geluk. Vanaf dat moment was ik verloren. Mijn vriend was grenzeloos in wat hij van mij vroeg en ik stelde geen grenzen, omdat ik letterlijk verslaafd was aan zijn aandacht en manipulatie die ik aanzag voor liefde.

Dit verdraaien van feiten maakte mij meer en meer afhankelijk van de goedkeuring en de grillen van hem omdat het mij super onzeker maakte. Ik geloofde gewoon niet meer in mezelf. Dus zei ik sorry en was blij als hij weer lief tegen mij deed.

Het is voor buitenstaanders moeilijk uit te leggen hoe het is om zo slecht behandeld te worden in een relatie en toch bij diegene te blijven. Zelfs voor mijzelf is het achteraf moeilijk te bevatten. Ik had voor mijzelf een aantal dingen bedacht om de dingen die hij deed goed te praten. 

Op de eerste plaats had mijn vriend een hele onveilige jeugd. Zijn ouders waren al gescheiden vóór zijn eerste levensjaar, zijn vader was alcoholist en zijn moeder was nog erg jong en vooral bezig met haar eigen behoeften. Er waren veel stiefvaders, verhuizingen en weekenden bij een vader die bij het opstaan al meteen zijn eerste biertje opentrok. Hij moest op jonge leeftijd al overleven en ik had veel begrip voor zijn moeilijke gedrag, omdat ik wist dat het door zijn jeugd kwam. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik onvoorwaardelijk van hem hield, hij zou veranderen, omdat hem dat veiligheid en stabiliteit zou geven. 

Fout: ik gaf hem alle veiligheid en stabiliteit van de wereld, maar veranderen kon hij niet. Iets wat ik nu weet, is dat een narcist niet kan en wil veranderen. Het enige wat ik met mijn onvoorwaardelijke acceptatie bereikte is dat hij steeds grenzelozer werd.

Na twee jaar gingen we samenwonen en emotioneel en financieel misbruik was de orde van de dag. Ook werd hij sporadisch fysiek, gooide mij door het huis en gooide met spullen. Hij blowde de hele dag, isoleerde mij van mijn vrienden en zijn gedrag werd steeds roekelozer, zo smokkelde hij zonder blikken of blozen een behoorlijke hoeveelheid wiet mee toen we op vakantie gingen naar een land waar je daar een fikse gevangenisstraf voor kunt krijgen. Toen ik van tevoren vroeg of hij dat niet wilde doen reageerde hij beledigd omdat ik er vanuit ging dat hij zoiets zou doen. Achteraf vond hij dat ik blij moest zijn dat hij niet gepakt was en niet moeilijk moest doen. 

Toen hij vanwege handelen in drugs twee jaar in de gevangenis zat,  schreef hij mij elke dag en beloofde mij dat alles anders zou worden als hij weer thuiskwam. Hij was zo overtuigend dat ik hem trouw bleef. Ik zorgde ervoor dat hij in de gevangenis niets tekort kwam en dat er geen schulden ontstonden. Ik had twee banen om alles te betalen. Toen hij vrijkwam ging hij echter op de oude voet verder en had hij nog een korter lontje dan daarvoor.

Ik vertelde mezelf dat het kwam omdat hij een slechte tijd achter de rug had. Ik regelde werk voor hem en kocht een ander huis in een andere woonplaats zodat we opnieuw konden beginnen. We kwamen inderdaad een tijd in rustiger vaarwater, alles leek goed te komen. Toen hij vroeg of ik de moeder van zijn kind wilde worden zei ik meteen ja, omdat ik bedacht had dat een eigen gezin hem de basis zou kunnen geven die hij zo erg mistte. 

Fout: een kind zou alles alleen nog maar complexer maken en kon zijn persoonlijkheidsstoornis niet oplossen, maar dat wist ik natuurlijk nog niet.

De derde oplossing die ik voor mij zag was therapie. Ik begon steeds meer in te zien dat zijn gedrag niet normaal was, hij blowde de hele dag en soms gebruikte hij daarbij nog XTC en speed. Daarnaast dronk hij elke dag een flinke hoeveelheid alcohol, hij raakte met periodes de grip op de werkelijkheid kwijt en kon dan gaan hallucineren. Ik zag dit allemaal als uitingen van onmacht en pijn en had het idee in mijn hoofd dat als we in therapie zouden gaan, dit zou kunnen veranderen. Maar hij wilde geen therapie, met hem was namelijk niets mis. Ik ging bij hem weg, maar hij haalde mij terug en ik ging willoos mee naar huis, het voelde als falen maar ik had het gevoel niet anders te kunnen.

Tijdens mijn zwangerschap liepen de spanningen hoog op en na een conflict waarbij hij mij met een gebalde vuist op mij insloeg ben ik voor de tweede keer bij hem weggegaan, dit keer zonder te zeggen waarheen.

Hij ontdekte echter bij wie ik logeerde en liet zich gelden door ‘s nachts een steen door het raam te gooien, in te breken en autobanden lek te steken. Ook veranderde hij de sloten van mijn huis. Nadat hij een behulpzame buurjongen met een mes in zijn been stak is hij opgepakt door de politie en kreeg negen maanden detentie en een psychiatrisch onderzoek. In de tussentijd beviel ik van ons kindje, een dochter. 

Na de geboorte ging ik naar de gevangenis omdat hij haar wilde zien. Hij was erg onzeker en huilde toen hij haar zag. Ik was er stuk van om hem zo te zien en met knikkende knieën liep ik de gevangenis uit. Opnieuw was ik verloren en ontzettend in de war van alle emoties. Ik had het moeilijk zo alleen met een babytje en was behoorlijk beïnvloedbaar. Hij belde mij iedere dag en begon weer met vleien en beloven,  ik kreeg ook direct de vraag of hij na zijn detentie naar huis mocht komen. 

Ik twijfelde, maar mijn ex dreigde met zelfmoord als hij niet terug naar huis mocht. Hij verstond de kunst om alles zo te verdraaien dat zijn misdragingen ook mijn schuld waren, en in sommige gevallen zelfs helemáál mijn toedoen omdat ik wisselvallig was en hem angst aanjoeg. Zijn favoriete uitspraak was: ’Door jou raak ik in paniek en als ik in paniek ben sta ik niet voor mijzelf in.’ 

Ik stemde in. Ik zag eindelijk de mogelijkheid om hem in therapie te laten gaan en stelde als eis dat hij alleen naar huis mocht komen als hij met mij in therapie ging.

Fout: Je kunt iemand die dit niet wil, dwingen om samen in therapie te gaan en zeker een narcist niet. Toen hij thuiskwam was het eerste wat hij zei dat hij niet met mij mee zou gaan, ik stond met lege handen.

Ik kende de inhoud van het psychiatrisch rapport niet en kreeg dit niet onder ogen toen ik er bij zijn advocaat om vroeg, maar nadat hij thuiskwam vond ik het tussen zijn spullen.  Er stond in dat hij een ‘Cluster B persoonlijkheidsstoornis’ had en er werd gesproken over Narcistische, Borderline en Anti-sociale kenmerken. In de toelichting stond dat hij een verpsychopatiseerde persoonlijkheid en geen ontwikkeld geweten had. Mijn wereld stortte in, maar ik had geen andere keus dan proberen er iets van te maken. Hij was net weer thuis en niet van plan weg te gaan.

Alles werd alleen nog maar moeilijker met ons kindje erbij. Hij had erg veel moeite met de aandacht die ze van ons vroeg want hij wilde die voor zichzelf. Het voelde voor mij alsof ik twee kinderen had die wedijverden om de aandacht van hun moeder. Ook zag ik hem erg wisselende signalen aan haar geven. Eigenlijk behandelde hij haar hetzelfde als mij en na een jaar voelde ik mij compleet uitgewoond en een waardeloze moeder. 

Ik ging voor de derde keer bij hem weg om bij mijn ouders te gaan wonen. 

Eindeloze cirkels

Toen hij hoorde dat mijn ouders hem niet over de vloer wilden hebben, reed hij naar hen toe in een gestolen auto. Hij belde aan, spoot pepperspray in hun gezicht en dreigde op hen in te slaan met een hamer. Buren overmeesterden hem en hij ging opnieuw de gevangenis in. Voor de rechter verklaarde hij dat hij alleen maar met mijn ouders ‘wilde praten’. 

Toen hij vrijkwam wilde hij contact met ons dochtertje en viel ik opnieuw voor hem omdat hij enorm kwetsbaar was en oneindig veel spijt betuigde. Ik wilde echter niet samenwonen maar rustig bekijken of we nog een kans hadden. Mijn ex accepteerde dat niet en er ontstonden problemen omdat hij te pas en te onpas langskwam en dan niet meer weg wilde gaan. We gingen van conflict naar conflict omdat hij claimde dat onze dochter ook zijn kind was en dat hij ten alle tijden haar moest kunnen bezoeken. Ik bleef zoeken en vechten voor een manier waarop wij een goed contact konden hebben, deze keer vertelde ik mezelf dat ik dit aan ons kindje verplicht was. 

Hij ging eindelijk mee naar therapie, maar het hielp allemaal niets omdat hij niet aan zichzelf wilde werken en toen ging eindelijk bij mij de knop om en kon ik na twaalf jaar ellende de stekker uit onze relatie trekken. 

Daarna werden de dingen nóg moeilijker als daarvoor. Mijn ex kon de breuk niet accepteren en begon mij te stalken. Dingen werden gestolen en kapot gemaakt, ik werd zwartgemaakt bij vrienden door het verspreiden van dagboekfragmenten die hij uit mijn dagboek had gescheurd. Mijn sloten werden meerdere malen dichtgekit vanuit de gedachte : ‘Ik niet naar binnen, jij ook niet naar binnen’ en hij trok in mijn huis toen ik op vakantie was. 

Ik kreeg een onafgebroken stroom sms-jes, telefoontjes en briefjes door de brievenbus. Hij hing urenlang rond bij mijn huis en zelfs op mijn werk. Ik deed aangifte van stalking en hij kreeg contactverbod na contactverbod en ook gevangenisstraffen. 

Niets hielp, Zodra hij vrijkwam kwam hij direct naar mijn huis en dan begon alles weer opnieuw. Ik negeerde al zijn signalen maar dit maakte hem razend. Een dieptepunt was het zomaar in de auto meenemen van ons dochtertje terwijl ze buiten aan het spelen was om zo af te dwingen dat ik met hem zou praten, absoluut eindpunt was het met de auto op mij inrijden en mij in elkaar slaan. Op dat moment dacht ik dat ik het niet zou overleven. Gelukkig hoorde men mij gillen en kwamen er van alle kanten mensen uit hun huizen gerend zodat hij er snel vandoor ging.

De enige oplossing was verhuizen en ander werk nemen. Ik had ondertussen een lieve man leren kennen met wie ik nog steeds samen ben. Hij bood me aan met hem samen te gaan wonen en gewoon te verdwijnen uit het dorp waar ik woonde. Sinds die tijd is het redelijk rustig en heb ik met mijn dochter een goed leven op kunnen bouwen, maar de gevolgen van mijn tijd met mijn ex gaan nooit helemaal weg. Op straat kijk ik altijd over mijn schouder, we wonen in dezelfde stad en ik heb hem een paar keer gezien, gelukkig zag hij mij niet.

Mijn ex heeft mijn bankrekening geplunderd met gestolen overschrijf formulieren en hij heeft al mijn financiële reserves gestolen. In dezelfde maand is er bij mijn broer ingebroken en alles van waarde weggehaald. Omdat er ook een ingelijste foto van ons dochtertje meegenomen was, is het overduidelijk wie de dader is, maar het gold niet als bewijs om hem op te kunnen pakken. 

Een paar jaar geleden vroeg hij een omgangsregeling aan, maar kreeg deze niet. Zijn persoonlijkheidsstructuur en strafblad waren reden voor de kinderrechter om dit niet toe te kennen. Tot slot kreeg ik een tijd geleden nog doodsbedreigingen via google hangouts en ik weet dat hij allerlei dingen op Facebook heeft staan over mij en onze dochter. Dit soort dingen zorgen ervoor dat ik mijn tijd met hem nooit goed af zal kunnen sluiten. 

Kwetsbaarheid omzetten naar kracht

Ik zocht hulp om mijn ervaringen te kunnen verwerken, maar merkte dat hulpverleners weinig konden met mijn hulpvraag. Daarom ben ik zelf op zoek gegaan naar manieren om van mijn verleden te leren en te begrijpen wat mij eigenlijk allemaal overkomen is. Nu, na veel lezen en nadenken weet ik dat ik gevangen zat in een manipulatief narcistisch web. Ik was een vrij naïeve jonge vrouw, heel beschermd opgevoed en heel empatisch. Vanuit mijn werk als verpleegkundige was ik gewend om voor anderen te zorgen. Daarnaast ben ik heel ruimdenkend en vind nogal snel dat iets moet kunnen, ondanks dat ik dit voor mijzelf misschien geen goed idee vind. 

Ik was een dankbare prooi voor mijn narcist, totaal niet weerbaar en zo beïnvloedbaar als het maar zijn kon. Eenmaal slachtoffer van trauma bonding (ook wel liefdesverslaving genoemd) was het erg moeilijk voor mij om echt afstand te nemen en viel ik steeds terug. Vergelijk het met iemand die gestopt is met roken, één sigaret aansteken kan al genoeg zijn om weer een pakje per dag te gaan roken. Zo was bij mij het horen van zijn stem of een aanraking al genoeg om mezelf opnieuw in hem te verliezen. Eigenlijk is geen contact het enige wat mij geholpen heeft. Na trauma bonding moet je letterlijk afkicken van alle fijne stofjes die je hersenen aanmaken. De extase die je voelt als je aandacht en waardering krijgt van je narcist, is verslavend. De naam liefdesverslaving is dus heel goed gekozen.

Over mijn ervaringen met deze onmogelijke, verslavende liefde heb ik mijn boek ‘Geen Sprookje’, geschreven. Daarnaast probeer ik van deze donkere periode in mijn leven iets positiefs te maken door informatieve posts op mijn Instagram te zetten.  Ik wil behalve het geven van informatie over narcisme ook lotgenoten een hart onder de riem steken. Vaak staan slachtoffers van narcisten er alleen voor omdat ze totaal geïsoleerd zijn van vrienden en familie en omdat er veel onbegrip is.

Ik heb elke dag contact met tientallen vrouwen, en een enkele man, die graag met iemand praten die begrijpt waar ze doorheen gaan. Een luisterend oor is ontzettend belangrijk, al is het maar om te weten en te voelen dat je niet de enige bent die dit meemaakt. Er is vaak overweldigend veel herkenning: het overladen met liefde, daarna de onbereikbaarheid, het negeren, de onvoorspelbare woede uitbarstingen, de stinkende best die je doet om alles niet uit de hand te laten lopen, het wachten op de beloning van positieve aandacht, de stalking en soms publieke vernedering achteraf. Iedereen maakt dit mee en iemand zei heel treffend: ‘Same shit, different story’. Er zijn nog meer aspecten te benoemen zoals vreemdgaan, seksueel misbruik, het inzetten van omstanders om informatie voor de narcist te vergaren of roddels te verspreiden. Dit zit niet in mijn verhaal omdat ik dat niet meegemaakt heb maar het zijn absoluut dingen die veel voorkomen.

Wil je meer informatie over narcisme of herken je dingen binnen je relatie? Je kunt met mij in contact komen via mijn Instagram. Wanneer je meer wilt weten over mijn persoonlijke verhaal, dan kun je via deze link mijn boek ‘Geen Sprookje’ aanschaffen.

Groeten, Geike

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Zoals beloofd

Zoals beloofd

‘I can read people, the first time I see them,’ zei Celia. Als eigenaresse van een kindertehuis een handige eigenschap bij bezoekende vrijwilligers met hun ‘goede bedoelingen’, veel meer dan dat dacht ik er niet bij. Ik leefde mijn droom, zonder terughoudenheid. Ik was een open boek. Zonder het te weten had ze ook mij gelezen.

‘Pas goed op jezelf daar in Kenia,’ drukte mijn moeder me op het hart. In drie jaar tijd zag ze me vijf keer vertrekken. 

‘Tuurlijk mam, alles komt goed!’ Dat ik na elke reis bezorgder terug kwam heeft ze niet geweten. Ik woon bijna tweehonderd kilometer bij haar vandaan. Even naar huis is altijd gepland en gezellig, daar zorgde ik wel voor. De gedrevenheid voor een doel was verblindend. Uiteindelijk is alles ook goed gekomen, al heeft dat even geduurd en heel wat gekost.

Mijn naam is Renata, dochter, zus, moeder, echtgenote en vriendin. Zoveel en allemaal van iemand, al ben je bovenal vooral jezelf natuurlijk. Maar wie ben je dan of wie wil je zijn? Ons is allemaal toen we klein waren toch gevraagd wat we wilden worden ‘later als je groot bent’? En is dat uitgekomen? Bij mij niet. Al werd ik wel wat ik altijd al moest zijn, schrijfster.

Livia stuurde mij een berichtje naar aanleiding van mijn boek, mijn verhaal waar ik niet alleen trots op ben, maar waar ik nu ook voor durf te staan. Graag neem ik je in deze blog mee in mijn passie die zo vanzelfsprekend was dat het eng werd.

Doen wat je niet laten kunt

Als klein meisje hield ik van twee dingen echt, mijn bruine pop en mijn tafeltje. Eigenlijk van drie, ook van oma’s hond. Die aaide ik elke dag na school, de pop knuffelde ik elke avond voor het slapen gaan en aan het tafeltje zat ik gelukkig te zijn. Met stapels wit papier en pennen met een dikke punt. ‘Mag ik buiten schrijven onder de druiven, mam?’

‘Doe wat je niet laten kunt’, antwoordde ze dan. Of ze het verplaatsen van mijn schrijfplek bedoelde of het schrijven zelf weet ik niet. Ik hoopte het laatste. Intercultureel opgroeien deed dat met me, zelf invulling geven aan onduidelijkheden. Ik meende het allemaal wel te weten. Zo dacht ik later bij mijn familie in Italiё te zullen gaan wonen. Kinderlijke gedachtes waaronder ook ‘die lieve kindjes in Afrika’ ooit in ’t echt te zullen zien en niet alleen bij tv-uitzendingen over een hongersnood of natuurramp op het continent. Al vormde dat natuurlijk wel mijn beeld.

Ik was veertien jaar toen ik in een meidentijdschrift in de rubriek ‘penvrienden gezocht’ een oproep zag.
´Boy, 14 years old, living in Ghana, looking for penpals in the Netherlands´. Zo begon de correspondentie met Sam en elke ontvangen brief maakte dat ik mij bijzonder voelde. Ook dat vormde mijn beeld. Ik had er naast mijn studie hard voor gewerkt, de reis naar Ghana zeven jaar later. Dat was in 1991, zonder internet en mobiele telefoon een waar avontuur. 

De natuur, de geluiden, de kinderen, het gevoel, alles was daar. Ik noemde het passie. En gepassioneerd werd het, maar dat kwam vooral door Sam. Hoe dat verder verliep, laat ik voor nu in mijn boek. Nog even naar de kinderen, naar hen keerde ik terug. Weliswaar twintig jaar later en in Kenia, het geluk was weer even sterk. Ik voelde me er thuis, vooral door Boniface. Lief, mooi en schattig en zes maanden oud. In hem zag ik het donkere jongetje dat mijn zoon had kunnen zijn als ik in Ghana had durven blijven. Vanaf toen viel alles op z’n plek.

Zien wat je wilt zien

Op een namiddag zaten Celia en ik op haar veranda en verzuchtte ik hoezeer ik mij thuis voelde en vroeg ik haar zelfs of ik destijds niet naar Ghana terug had moeten gaan. ‘Met hem zou een dorp aan problemen op je af zijn gekomen,’ was haar stellige antwoord. Daarmee leerde ze mij een wijze les, maar ik was nog lang niet klaar om te leren. Dwars door de heersende cultuur schudde ik handen veel te stevig en onthield ik mij van in mijn ogen overbodige uitgebreide begroetingen. Ik bezocht bij iedere nieuwe aankomst dorpsbewoners in hun schamele onderkomens zonder eerst haar in haar huis te hebben begroet. De lijst van misstappen is eindeloos. Benaderbaar, gelijkwaardig en vooral een vriend wilde ik voor iedereen zijn. Zeker voor de buurman van het tehuis. Ik kocht een koe voor zijn gezin en maakte een reis naar Nederland mogelijk voor hem. Wat gaf dat mij een onwaarschijnlijk goed gevoel. ‘Denk aan één ding,’ zei Celia hem voor vertrek, ‘kijk hen aan als je tegen ze praat anders denken ze dat je liegt.’ Dat het wegkijken een teken was van respect ook al drong ik in gesprekken op antwoord aan begreep ik pas op dat moment.

De juiste intenties, oprechte bedoelingen, hoe je het ook noemt, ze zijn ingekleurd door je culturele achtergrond en omgeving. Al hield ik nog zoveel van mijn bruine pop vond ik haar toch ook een beetje zielig en moest ik goed voor haar zorgen omdat ze bruin was. Dat de kinderen die ik in Ghana ontmoette zo gelukkig leken begreep ik niet. Omdat ik in Kenia zag wat ik dacht te zien omdat ik dat verwachtte, rekende ik mezelf rijk met mijn kennis en geld. Met mijn aanwezigheid een bijdrage leveren aan het dagelijkse geluk van ieder die ik daar tegenkwam, was werkelijk een gedachte die ik destijds had. Verstandiger was geweest mijzelf de vraag te stellen of het zinvol was wat ik daar deed, behalve het goede gevoel dat ik er zelf aan over hield. Had de plaatselijke bevolking baat bij wat ik deed? Niet alleen zette ik een medische kamer op in het tehuis, ook ging een landbouwproject op mijn initiatief van start. Goede medische zorg voor de kinderen, bereikbaar en goedkoop voor de gemeenschap en werkgelegenheid en goed voedsel voor vele gezinnen. Het leek een goed doordacht plan. Het verrijkte enkel Celia’s familie en liet de dorpsbevolking radeloos achter.

Geven is een magische sensatie

Bij mijn eerste reis naar Kenia zaten de cadeau’s tussen de kleding gepropt. Bij de volgende vier reizen sleepte ik extra koffers stampvol spullen mee. Ik hield van de grote lach op de gezichten bij hen die ik verkoos en ik irriteerde mij aan hen die erom vroegen. Dat was geoorloofd vond ik, zo goed als ik bezig was, mocht ik daar best wat van vinden. En daar werd door iedereen natuurlijk ook wat van gevonden, al zag ik dat niet. Ik merkte het wel. Celia’s tolerantie en invloedrijke gedrag veranderde bij elk verblijf en dat had vergaande consequenties voor mijn aanwezigheid. Die hield namelijk op. Zo handelde ze dat af, met serieuze waarschuwingen, die begreep ik wel.

‘Ik dacht echt dat ik daar hoorde, maar soms moet je niet geloven wat je denkt.’

(Uit het boek ‘Zoals beloofd’)

Ik heb ondoordacht gehandeld, onterechte observaties gemaakt en onjuiste conclusies getrokken. Mijn boek laat je alles ervaren, of zoals een recensent schreef: ;haar kwetsbaarheid zindert door alle pagina’s.’

Drie verwarrende en ingewikkelde jaren heb ik mijzelf afgevraagd hoe mijn goede bedoelingen zo verkeerd konden uitpakken. Ik draaide maar rond in mijn gedachten en kwam steeds bij hetzelfde uit. Niets. Tot ik op nieuwjaarsdag 2018 besloot te beginnen met het opschrijven van mijn herinneringen. Nacht na nacht zat ik aan de grote tafel en tuimelde van de ene herinnering in de dieperliggende andere herinnering. Het verhaal ontstond uit mijn hartstochtelijk schrijven, een jaar lang. En met de woorden kwam ook het begrip over mijn eigen aandeel in de ellendige afloop. De zelfreflectie bleek van waarde in mijn verhaal. Lezers laten mij weten mild voor mezelf te zijn. Het is pas na het lezen van mijn eigen boek dat ik leerde over het White Savior Complex. Dat houdt volgens de uitleg van Wikipedia zoveel in als ‘a white person who provides help to non-white people in a selfserving manner’. Daarmee kon ik mooi verklaren waarom ik mijn passie invulde zoals ik had gedaan. Mijn gedrag accepteren en met opgeheven hoofd mijn verhaal delen met de wereld kostte wat meer moeite. Nederigheid is druppelsgewijs bij mij binnen gekomen. Voor mij stonden Ghana en Kenia gelijk aan geven. Vanuit de gedachte aan armoede en noodzaak meende ik met materiёle zaken ‘goed te doen’. Aandacht en tijd is veel belangrijker. Wacht met willen begrijpen en observeer de wereld waarin je je begeeft. 

‘Zoals beloofd’ is ruim een jaar geleden uitgegeven in eigen beheer en heeft me naast veel inzichten ook veel rust gebracht door de herkenning die lezers erin vinden die ze met mij delen in hun bevindingen. Gun jezelf de ervaring met een andere cultuur, blijf reizen en stel jezelf de vraag wat je achterliggende motieven zijn om juist naar die plek te gaan. 

‘Do the best you can until you know better.Then when you know better, do better.’

( Maya Angelou)

En voor hen die zich afvragen hoe het met Sam en mij is afgelopen? Sinds deze week hebben we whatsapp contact, bijna dertig jaar later!

Liefs, Renata

Het boek “Zoals beloofd is te bestellen via de Facebookpagina van Renate.

Heb jij je wel eens afgevraagd wanneer een gevoel begon of waardoor het eindigde? Soms zit iets gewoon in je dat een weg zoekt en waaraan je wel moet toegeven. Een reis naar Ghana bijvoorbeeld op mijn tweeëntwintigste en twee decennia later vijf reizen naar Kenia.
Celia, oprichtster van een gesponsord kindertehuis in de binnenlanden van Kenia, verwelkomt mij met open armen, noemt mij een uitzondering. Al benadrukt ze veelvuldig hoezeer we op elkaar lijken, komen we steeds meer tegenover elkaar te staan. Oogluikend accepteer ik de dubbele agenda’s waarmee ik word geconfronteerd om mijn verlangen te kunnen blijven voeden.
Wanneer dorpsbewoners me in vertrouwen nemen en ik mijn conclusies had moeten trekken, drijft mijn passie me nog verder. Ik neem mijn man en twee dochters mee tijdens mijn vijfde bezoek. Zeven slopende dagen tracht ik hen veilig te houden, maar moet uiteindelijk van het toneel verdwijnen waarna ik getraumatiseerd vaststel dat terugkeren geen optie meer is.
Mijn verhaal is een eyeopener voor ieder die de intentie heeft ‘goed te doen’ en neemt je mee op reis door mijn leven, van droom naar werkelijkheid, van hoop naar deceptie.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.