Moeder worden

Moeder worden

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik moeder wilde worden, maar wanneer. Zolang ik mij kan herinneren wilde ik graag moeder worden. Graag een jonge, want dat waren mijn ouders ook en dat heb ik altijd heel erg fijn gevonden. Fertiliteitsproblemen, wensmoeder… Ik kende het niet. Iedereen om mij heen raakte altijd heel erg makkelijk zwanger, dus geen flauw benul dat ‘gewoon’ moeder worden, niet altijd zo ‘gewoon’ zou zijn. 

Laat ik beginnen met mij eens voor te stellen, dan weet je tenminste met wie je te doen hebt en van wie je het verhaal aan het lezen bent. Ik ben Wiesje, 27 jaar en woon op Scheveningen samen met mijn lieve vriend Michael, waarmee ik inmiddels bijna 9 jaar samen ben. Inmiddels wonen wij 6 jaar samen, hebben beide een goede baan en een prachtig koophuis waar wij ons gezinnetje willen laten groeien. Helaas gaat dat laatste niet zoals wij willen. 

Kinderwens

Laat ik beginnen bij het begin. De wens om moeder te worden is altijd enorm groot geweest bij mij en toen ik op mijn 19e een relatie kreeg met Michael hebben we altijd heel open gepraat over een kindje. Toen wij 2 jaar later gingen samenwonen, voelde ik gewoon dat hij de papa van mijn kindjes moest worden. Alleen was ik in die tijd druk bezig met mijn studie en besloten wij dat ik die eerst zou afmaken voordat we zouden stoppen met de pil. 3 jaar later, na een hoop studie vertraging, was in juni 2017 de tijd daar. Op de dag van mijn verdediging nam ik mijn laatste pil van mijn strip en zei ik tegen mijn vriend: ‘Als ik vandaag slaag, dan is dit officieel de laatste!’. Die middag haalde ik mijn verdediging en was dus ook mijn laatste pil een feit. Dat zelfde jaar kochten we ons eerste huis en besloten we dat we wel zouden kijken hoe snel het zou gaan. We zouden er geen haast of druk achter gaan zetten. 

Inmiddels een jaar later, was er nog niks gebeurd en besloot ik een bezoek aan de huisarts te brengen. Die werkte een vragenlijst af en zijn conclusie was dat aan de hand van die vragenlijst geen problemen zouden moeten zijn en we over een jaar weer terug mochten komen als er nog niks was gebeurd… Je raad het al. Een jaar later zaten we er weer en kregen we eindelijk een doorverwijzing. 

Na de aanmelding bij het ziekenhuis zijn we beide door de medische molen gehaald en is de conclusie dat we beide gezond zijn en er dus geen verklaring is waarom wij nog niet zwanger waren geworden. Tuurlijk waren we dankbaar dat het ‘gewoon’ kon, maar de vraag waarom het nog niet gelukt was, was daarmee niet opgelost en dat was enorm frustrerend. Ergens hoopte ik dat ze toch iets zouden vinden en het heel makkelijk zouden kunnen oplossen en daarmee dus ook snel zwanger zouden worden, maar dat was dus niet het geval. 

Geduld hebben

Inmiddels is het januari 2021, zijn we ruim 3,5 jaar bezig met zwanger worden, hebben we 3 iui trajecten achter de rug en staan we nog steeds met lege handen. Een grote domper kan ik je vertellen, maar daar wil ik ook niet te lang bij stil staan. 

Ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we überhaupt kinderen kunnen krijgen, al zien we daar tot op heden nog vrij weinig van, hihi. Daarnaast worden we in 2021 maar liefst 2 keer oom en tante en kunnen wij niet wachten om deze baby’s te mogen ontmoeten. We genieten enorm van alle lieve baby’s en kindjes om ons heen en zijn stiekem soms ook best blij dat we de kinderen lekker terug kunnen geven aan de ouders en wij rust hebben, hihi. Elk nadeel heeft zijn voordeel, denken wij dan maar, hahaha. Regelmatig krijgen wij ook de vraag of wij het niet lastig vinden dat ‘iedereen’ om ons heen zwanger wordt en wij daarin ‘achterblijven’. Gelukkig kijken wij hier hetzelfde naar en vinden wij dit niet lastig. Wij gunnen iedereen een kindje en genieten net zo hard mee van de kleine baby’s. Wij kennen de weg naar hun kindje niet en weten niet wat zij hebben moeten mee maken om zwanger te worden. Hopelijk was deze weg voor hun makkelijk, maar misschien was dit ook een weg met veel hobbels. 

Taboe doorbreken

Vorige jaar besloot ik open te zijn op social media over het traject wat wij zouden gaan volgen. Waarom we dit besloten te doen? Dit had meerdere redenen. Ik merkte bij mij een enorme behoefte om met lotgenoten te praten. Ik heb intens lieve mensen om mij heen. Zowel familieleden, als vriendinnen, maar ergens begrepen zij niet wat wij doormaakten. Hoe hard zij ook hun best zouden doen, zij zouden de emoties waar we mee te maken hadden niet snappen. Gelukkig voor hun natuurlijk. Ik was opzoek naar mensen die echt begrepen wat wij meemaakten en dit vond ik niet in mijn directe omgeving. Gelukkig heeft de openheid op social media dit wel gebracht. Ik ben met veel lieve vrouwen in contact gekomen die ook bezig zijn met deze trajecten. Ik vind dat enorm fijn en wens iedereen lotgenoten toe om zo je verhaal te kunnen delen en er over te kunnen praten. Daarnaast merkte ik ook dat er een enorm taboe heerste op fertiliteitstrajecten. Hoe vaak hoor je wel niet dat iemand ‘zo zwanger was’ en nooit hoorde ik iemand zeggen dat het heel moeizaam was gegaan. Daar wordt naar mijn idee veel te weinig over gepraat. Zwanger worden gaat bij 1 op de 6 stellen helemaal niet zo snel en gewoon.

Hoe moeizaam, zwaar en pittig het traject ook is, ergens ben ik ook dankbaar. Dankbaar dat ik door het traject mijzelf beter heb leren kennen. Ik heb gesprekken met o.a. een psycholoog gehad, die mij inzichten heeft gegeven over wie ik nou echt ben, over hoe ik in het leven sta en hoe ik met mijn emoties om moet gaan. Ik kon voorheen maar moeilijk trots zijn op mijzelf en wat ik behaald heb. Mede door dit traject heb ik ingezien hoe sterk ik ben en hoeveel veerkracht ik heb. Het maakt het traject absoluut niet minder moeilijk, maar ergens had ik het ook niet willen missen (is dat gek om te zeggen?). Het heeft mij een mooier mens gemaakt en ik ben trots op hoe ik in het leven sta. 

Voor al die lieve wensouders die, net als wij,  nu nog in het traject zitten, wil ik zeggen: ‘Blijf er in geloven’. Het is cliché, ik weet het, en misschien kan je er helemaal niks mee en dat mag! Toch geloof ik erin dat er voor ieder van ons het moment daar zal zijn waar wij allen zo naar verlangen. Het maakt het niet makkelijk, dat weet ik ook al te goed en soms zouden we willen dat we in de toekomst willen kijken, zodat we zien hoe lang onze naar onze droom nog duurt. Helaas kan dat niet en hoop ik dit voor ieder van jullie dat je, hoe zwaar het soms ook is, mag groeien als mens van dit traject en avontuur. 

Op mijn instagrampagina vertel ik meer over ons traject en de obstakels, zoals fouten in het ziekenhuis tijdens ons traject, waar wij mee te maken hebben gehad. In deze blog heb ik een klein stukje verteld over ons en wat wij hebben meegemaakt, maar ons hele verhaal, is lastig vast te leggen in 1 verhaal. Mocht je meer willen weten over ons en het traject, dan hoop ik je binnenkort op mijn Instagram te zien. 

Voor nu wil je bedanken dat je ons verhaal hebt gelezen. 

Veel Liefs Wiesje 


Fotografie @beyoutifulfotografie

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.


Je bent nooit van mij geweest

Je bent nooit van mij geweest

Ik ben Dwight Gefferie, content creator van beroep en levenskunstenaar in mijn vrije tijd. Mijn grootste inspiratiebron om te doen wat ik doe, is de mens. De mens zie ik als een onoplosbare puzzel die ik, tegen beter weten in, toch wil oplossen. Onder andere om die reden ben ik samen met mijn co-host Mariëtte Ruggenberg, vorig jaar de  Make Love Work podcast begonnen. In onze podcast voeren wij samen met bijzondere pioniers taboe doorbrekende gesprekken over de liefde, ambities en het magische. Mijn vormen van meditatie zijn gitaarspelen en uitwaaien op de motor. Het afgelopen jaar was een jaar van openbaringen. Ik heb mijn ouders beter leren kennen (en daardoor ook mijzelf) en ik heb voor het eerst een studie (Psychologie) gekozen waar ik helemaal achter sta. Ik ben benieuwd wat het leven nog meer voor mij in petto heeft.

Levenswijsheid

Op mijn 15e ontmoette ik per toeval een weduwe die meer dan 50 jaar ouder was dan ik. In dit stuk noem ik haar Lilith. Haar man was bijna twee jaar overleden op het moment dat wij elkaar ontmoetten. Lilith was een gehandicapte vrouw. Na de oorlog kreeg zij botkanker en moest haar been worden geamputeerd. Wat een van onze favoriete bezigheden waren, was tuinieren en praten. Eigenlijk sprak Lilith voornamelijk en ik luisterde. Zij liep al ruim 50 jaar langer dan ik op deze aardkloot, dus was het niet zo gek dat zij meer te vertellen had over het leven dan ik. We spraken over alles en nog wat, maar ons favoriete onderwerp was liefde. Ondanks dat zij daar veel ervaring mee had, kon zij mij geen sluitend antwoord geven op de vraag ‘Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?’

Lilith en haar tweede man zijn bij elkaar gebleven tot aan zijn dood. En dit huwelijk was, in tegenstelling tot haar eerste, een open huwelijk. De eerste keer dat Lilith mij vertelde over haar alternatieve relatievorm, zat ik vol verbazing te luisteren naar haar verhalen.

Ik was 15 en had net verkering. De enige relatievorm die ik kende was de monogame. Mijn enige ervaring waarbij een derde persoon onderdeel werd van een relatie, was de situatie van mijn moeder, vader en zijn toenmalige minnares. Maar dat was alles behalve open en/of harmonieus. “Ben je niet bang dat hij verliefd wordt op een ander en je hem kwijtraakt?” vroeg ik aan haar. “Hij is nooit van mij geweest Dwight. Ik kan hem dus ook niet kwijtraken” antwoordde zij. Ik hoorde wat zij zei, maar ik was niet in staat om het concept te bevatten.

Wat maakt een relatie succesvol?

Ik ben nu 20 jaar ouder. Mijn hart is in de loop der jaren een aantal keren gebroken en ik heb zelf op een paar harten getrapt. Ik bleek toch meer op mijn vader te lijken dan ik hoopte. Gelukkig hoef je het leven niet uitgespeeld te hebben op mijn leeftijd en mag je blijven groeien. Het enige wat niet is veranderd de afgelopen 20 jaar, is mijn vraag “Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?”. Ik ben in ieder geval tot het inzicht gekomen dat er geen sluitend antwoord bestaat. Gistermiddag interviewde ik Jan Geurtz voor onze Make Love Work podcast en daarin verwoordde hij mooi het begrip spirituele relaties

Jan en Lilith delen een soortgelijke filosofie op het gebied van liefde, waardoor ik goed kon vergelijken welke gevoelens toen en nu bij mij opkwamen tijdens de gesprekken. De 15 jarige Dwight voelde de schoonheid van zo’n soort relatie, maar werd bedwelmd door alle mogelijke doemscenario’s die het met zich mee kon brengen. Nu voelde ik wat anders. De doemscenario’s voelde minder aanwezig en minder scherp. Ik kwam tot het besef dat mijn ego kleiner was geworden. Mijn ego creëerde namelijk de doemscenario’s en angsten. Hij zorgde er toen voor dat ik niet in staat was om vooral de liefde te kunnen zien. Begrijp me niet verkeerd mijn ego is nog steeds aanwezig, maar hij schreeuwt minder hard. 

Een nieuwe vorm van relaties

Ik denk dat de juiste liefdesvorm net zo uniek is als een vingerafdruk. Het is een vorm die volledig afgesteld zou moeten zijn op de échte wensen van de betrokkenen. Tegen elkaar uitspreken dat er geestelijke of seksuele gevoelens voor een ander ontstaan zonder daar op te worden afgerekend, is in mijn optiek een cruciaal element op het gebied van liefde. Het zal waarschijnlijk zoveel vrijheid en ontlading van spanning geven, dat de behoefte om er iets mee te doen zal afzwakken. Of niet… in dat geval zou ik willen dat mijn partner en ik daar een kwetsbaar gesprek over kunnen voeren. 

Zonder dat wij onze onzekerheden projecteren op de ander. Ik heb geen idee hoe ik zal reageren of mij zal voelen op het moment dat mijn partner zoiets met mij deelt. 

Oude trauma’s zullen omhoog komen, mijn onzekerheden zullen worden blootgelegd. Ik hoop dat ik dan sterk blijf. Dat ik blijf praten, blijf luisteren en mij vooral blijf focussen op wat wij hebben. Ik ben bereid om het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Het zal waarschijnlijk pijn doen, maar mijn doel is om er niet onder te lijden.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

Van babyjuf naar healer

Van babyjuf naar healer

Ervoor in de wieg gelegd

Al vanaf dat ik klein was zorgde ik graag voor andere kinderen. Knuffelen, verzorgen, liefde geven. Dat was aan mij besteed. Spelen met jongere nichtjes, de buurkinderen en ook op verjaardagen was ik altijd tussen de kleintjes te vinden. Zodra ik oud genoeg was ging ik oppas werk doen. Ik had talloze adresjes en vulde meerdere dagen per week daar mijn tijd mee op. Het was dan ook haast vanzelfsprekend dat ik koos voor de opleiding Pedagogisch Medewerker. Ik was 18 jaar, had mijn diploma behaald en ging direct aan de slag in de kinderopvang.

Jarenlang werkte ik met de allerkleinsten. Baby’s en dreumesen vond ik het allerleukst. Liefde geven, verzorgen en die kleine mini mensjes zien ontwikkelen tot een eigen persoontje. De laatste periode werkte ik met peuters en basisschool kinderen. 10 jaar in totaal zorgde ik dag in dag uit voor de kinderen van anderen. Over die gehele periode kreeg ik regelmatig het gevoel dat dit niet genoeg was. Natuurlijk hadden die kleintjes mij nodig en was het mooi werk om te doen, maar toch voelde het alsof ik op een andere manier meer zou kunnen betekenen voor anderen. Hoe? Ik had geen idee. Regelmatig voelde het alsof ik niet genoeg aandacht en liefde had gegeven. Want ja, 16 van die kleine ukkies vragen veel van je en verdeel je tijd dan maar eens op de juiste manier. Daarbij komen dan ook nog alle extra taken en klusjes die je ook nog even tussendoor moet doen. Het frustreerde mij als ik met het gevoel thuiskwam dat ik niet iedereen volledig tevreden had gesteld. Ik voelde daardoor stress en het kostte mij veel energie.

Ik haalde wat extra voldoening uit eigen ondernemingen die ik begon. Kinderfeestjes organiseren, kledingverkoop en uiteindelijk een eigen webshop. Ik bedacht steeds weer iets aanvullends wat ik kon doen. Het voelde als een zoektocht naar waar ik goed in was, wat ik leuk vond om te doen. Ik voelde van binnen dat ik iets anders kon, iets anders riep mij, ik kon er alleen niet bij. Het kreeg geen woorden, geen acties, ik kon er niks mee. Deels was het ook een soort uitvlucht. Hoe drukker ik was, hoe minder tijd ik had om stil te staan bij mijn eigen gedachtes en gevoelens. Wel zo makkelijk.

Angst voor verandering

De angst voor het onbekende, niet weten wat beter bij mij zou passen, niet naar mijn hart kunnen luisteren… Allemaal redenen waardoor ik nooit een stap nam. Ik deed wel pogingen. Vacatures bekijken, brieven schrijven, een sollicitatie gesprek hier en daar, aangenomen worden en dan toch weer terugkrabbelen. Nee dat was te onveilig, iets achter mij laten en opnieuw beginnen. Dan zag ik ook altijd weer in waarom ik toch wel wilde blijven en kon ik weer van alles bedenken waarom dat was wat ik wilde doen. Zo was het idee weer even uit mijn hoofd en was ik voor ik het wist zo ineens 10 jaar verder. Na zoveel jaren kwam eindelijk die radicale omslag. Na een vakantie in Bonaire kwam ik terug op mijn werk en diezelfde ochtend wist ik het meteen. Ik wil dit niet meer, het is nu of nooit, ik ga ontslag nemen. Het werd ineens een hele grote omslag. In plaats van een kleine verandering gooide ik meteen mijn hele leven maar op zijn kop, het werd alles of niks. Ik ging verhuizen naar Bonaire én nam ontslag. En niemand kon mij nog van dat idee afpraten, het besluit stond al vast. Terwijl ik verbaasd was over mijn eigen standvastigheid en welke besluiten er allemaal uit mijn mond kwamen werd alles in werking gezet en nam ik langzaam aan afscheid van mijn werk, mijn huis, mijn spullen, mijn oude leven. Mét een heleboel tranen. Dat dan weer wel.

Dit was totaal niks voor mij. Zo radicaal een beslissing maken zonder nadenken. Ik als weegschaal denk altijd dagenlang na voor ik een keuze kan maken. Zelfs in een restaurant een beslissing maken over wat ik wil eten is al lastig en nu had ik binnen no time besloten mijn leven compleet te veranderen. Zonder plan. Het enige wat ik had was een woning in Bonaire. Dat was alvast geregeld. Zo kon ik ook niet echt meer terug. Ik had nou eenmaal een woning in Bonaire dus nu moest ik daar wel naar toe. Niet iedereen vond dit zo’n slimme beslissing. Het zou toch wel handiger zijn als ik eerst nieuw werk had gezocht en had bedacht hoe ik dat allemaal voor mij zag. Blijkbaar werkte dat voor mij niet. Ik moest gewoon over gaan tot actie. Het gaf mij veel meer ruimte door eerst te doorbreken wat ik niet meer wilde en door dat te doen konden er andere dingen op mijn pad komen. Veiligheid is niet altijd de beste optie, juist niet naar mijn idee. Een sprong in het diepe kan je juist helpen naar iets wat voor jou bedoeld is. Er ontstaat ruimte voor iets wat anders misschien niet zichtbaar was geworden. En dat gebeurde ook. Er kwam een online job op mijn pad waarmee ik met een paar uurtjes werken per week voldoende inkomen had waardoor ik daarnaast de ruimte kreeg om een nieuw leven op te starten. Het voelt nog steeds niet als mijn eigen keuze. Het voelt als een hoger plan, iets in mij nam het over en beslissingen waren gemaakt voordat ik erover kon nadenken. Dit is voor mij besloten dat dit mijn pad is en ik kreeg een duwtje in de goede richting. De eerste weken op Bonaire vroeg ik mij ook echt wel af of dit nou de bedoeling was. Ik kende de weg niet, had geen vriendinnen en moest een totaal nieuw leven beginnen. Waar was dit goed voor? Waarom word ik voor deze uitdaging gezet? Wat doe ik hier? Ondanks dat voelde ik mij ook meteen thuis en wist ik in mijn hart wel dat ik hier gelukkig van werd. Beetje bij beetje werd ik meer in de juiste richting gestuurd en kreeg ik de ene les na de andere en kon ik steeds beter bij mijn eigen gevoel komen en beslissingen maken vanuit mijn hart in plaats van mijn hoofd. Wat mijn doel was? Ik had nog steeds geen idee. Ik deed maar wat. Geen helder plan, geen missie, niks. Hierdoor dachten anderen ook dat ik toch wel weer zou terugkomen naar Nederland en dat dit van korte duur zou zijn. Dat is echter bijna 2 jaar later nog steeds niet het geval. Mijn relatie die uitging, ontslagen worden, het toerisme wat stil kwam te liggen, onzekerheid over inkomsten… Steeds weer kreeg ik de vraag ‘Kom je dan nu wel terug?’ Nee, bij geen enkele gebeurtenis heb ik erover nagedacht om het eiland te verlaten, dit is mijn thuis.

Persoonlijke ontwikkeling

Mijn spirituele ontwikkeling begon tijdens mijn reis door Thailand. In deze blog kun je daar meer over lezen. Waar ik daar nog giechelend tussen de monniken zat in een tempel en geen idee had wat ik moest doen, waar 5 minuten mediteren als héél lang voelde naar werken als Reiki behandelaar en chakra en aura healer nu. Werken als healer is niet iets wat ik van de één op de andere dag kon gaan doen. Dit is een leerproces geweest van een aantal jaar en ik had geen idee op dat moment waar dat proces naar toe zou gaan leiden of waar ik überhaupt mee bezig was. Als iemand destijds in Thailand mij had gezegd dat ik Nederland ging verlaten en ging werken als een healer had ik die persoon waarschijnlijk voor gek verklaard.

Spiritualiteit wordt vaak weg gezet als zweverig. In essentie is spiritualiteit de zoektocht naar wie jij werkelijk bent. Is dat niet iets wat iedereen wilt? Weten wie je zelf bent. Hoe komt het dat er zo’n label aanhangt als iets wat gek is? Misschien omdat je een confronterend proces aangaat met jezelf. Als spiritualiteit nou als raar wordt beschreven, dan is dat een makkelijke uitweg waardoor je het niet hoeft aan te gaan. Je wilt nou eenmaal niet dat anderen je anders of gek vinden.
Onderzoeken waar je gelukkig van wordt. Leven vanuit je hart. Een leven vanuit spiritualiteit leert je te begrijpen, accepteren en vertrouwen. Een positieve instelling te hebben en antwoorden in jezelf te zoeken. Bewust zijn. Leven in het nu. Onvoorwaardelijk liefde kunnen voelen en het mooie in elk persoon kunnen ontdekken. De zoektocht naar jouw mooiste leven. Voor dit alles is het noodzakelijk om met beide benen stevig op de grond staan. Misschien toch niet zo zweverig dus?

Stap voor stap ging ik mijn eigen processen door. Laag voor laag healen. Hoe vaker je healing ontvangt hoe beter je bij diepzittende pijnen kunt komen. Daar in tegen zal het steeds minder tijd kosten om verdriet achter te laten en door te gaan naar het volgende stuk. Steeds een stukje lichter worden en elke dag een beetje dichter bij de beste versie van jezelf komen. Al denk ik dat er nooit een einde zal zijn. Je kunt altijd blijven leren en groeien. Ik kan mijzelf helen op de bovenliggende lagen, mezelf in balans brengen. De dieperliggende lagen zijn confronterend en lastig, iets wat te moeilijk is ga je zelf vaak liever uit de weg. Daarom ontvang ik ook regelmatig zelf een healing of coaching sessie van iemand anders om zelf verder te ontwikkelen.

Een paar jaar geleden was ik nogal sceptisch over een Reiki behandeling. Ik zat midden in een fikse depressie, ging niet geheel vrijwillig naar een psycholoog, weigerde medicatie te slikken en ook weigerde ik de psychiater te gaan zien, iets wat volgens de dokter essentieel zou zijn om beter te worden. Anti-depressiva en die psychiater. Ik had er alleen maar weerstand voor alsof ik ergens al wist dat het niet de oplossing zou zijn. Ik wilde geen pilletje slikken om blij te zijn, ik wilde gewoon vanuit mijzelf weer blij zijn. Daarbij ben ik ook rebels als iemand bepaald dat ik iets moet doen. Je kan het mij vragen, maar wanneer het verplicht is haak ik al af. Lees meer over mijn depressie in deze blog. In die periode kwam mijn Reiki teacher op mijn pad. Ze vertelde mij wat zij deed en vroeg of dat wellicht iets voor mij zou kunnen zijn. Een Reiki behandeling volgde, al wist ik nou niet echt of dat was wat mij zou kunnen helpen. Een paar handopleggingen en wat energie sturen, het klonk nogal vaag. Toch werd er direct iets in werking gezet en vervolgens keerde ik nooit meer terug naar de psycholoog. Gesprekken als ‘hoe gaat het met je deze week en heb je nog wat leuks gedaan’ daar kon ik helemaal niks mee. Ik ben depressief en wil alleen maar in mijn bed liggen en huilen, dus nee natuurlijk heb ik niks leuks gedaan en daarbij moest ik dan opdrachten maken wat voor mij niet helpend voelde en er werden mij bepaalde dingen opgelegd wat ik niet meer mocht doen, wat wederom eindigde in rebels gedrag. Bij de Reiki sessie werd er iets anders in werking gezet. Iets wat ik niet echt kon beschrijven, maar iets wat wel helpend voelde. Na elke sessie voelde ik nieuwe energie, kon ik de dag weer wat beter aan en veranderde mijn gedachten. Een innerlijk lichtje wat werd aangewakkerd, kleine lichtpuntjes werden weer zichtbaar, het werd minder donker binnen in mij. Het hielp, ik werd beter, op eigen kracht, zonder medicatie. Het was niet makkelijk, dat zeker niet, maar het is wel gelukt.

Later volgde ik een Reiki I cursus. Ik kon mijzelf healing geven en in de loop van de tijd hielp ik wel eens vrienden of familie door mijn handen op te leggen. Ik had geen intentie om hier iets mee te doen tot dat ik mijn baan vorig jaar verloor toen het virus ervoor zorgde dat het toerisme op het hele eiland stil kwam te liggen. De eerste twee weken was ik in de stress en non stop aan het zoeken naar oplossingen. Het besef kwam dat het niet zo simpel was in deze tijd een nieuwe baan te vinden. Ik ging naar binnen keren, rust nemen zodat er in stilte antwoorden konden komen. Ik volgde een training over essentiële oliën om de tijd op te vullen en ik had naast mijn toenmalige baan al een klein winkeltje aan huis met edelstenen. Ineens was daar de ingeving, weer één die zonder nadenken overging tot actie. Ik ging healing sessies geven en dat zou een mooie combi zijn met de edelstenen en oliën. Een weloverwogen beslissing was het wederom niet. Ik begon er gewoon aan en daarna kwamen er weer gedachtes zoals waar ben je mee bezig, dit kan je toch niet, mijn mind zit mij regelmatig in de weg om mijn gevoel te volgen. Ik startte een opleiding chakra en aura healing én volgde een Reiki II cursus om mijn healing skills te verbeteren. Inmiddels bijna een jaar geleden dat ik werd ontslagen, 3 jaar geleden dat ik mijn eerste Reiki cursus behaalde en meer dan 5 jaar geleden dat ik de reis naar Thailand maakte. En nu, nu heb ik mijn eigen healing praktijk en winkel aan huis. Van alle processen die ik zelf ben door gegaan kan ik al een boek schrijven. Wie weet, ooit.

Van babyjuf naar healer.

Nu weet ik wat mijn zielsmissie is: ieder ander die hiervoor open staat en hulp nodig heeft in zijn eigen kracht zetten. Ik help de ander zichzelf te helen zonder afhankelijk te worden van mij. Mijn wens is dat iedereen in zijn of haar eigen kracht staat en een droomleven leeft vol geluk en onvoorwaardelijke liefde. Ontdekken dat dit mijn missie is was niet iets waar ik over na kon denken, iets wat ik kon plannen, dit was iets wat in mij moest groeien en wat ik steeds een beetje meer kon gaan voelen. Om bij je diepste verlangens en antwoorden te komen heb je rust nodig, ruimte, tijd, een plek waar je je fijn voelt. Al deze dingen kun jij creëren, zodat ook jouw antwoorden zullen verschijnen, op het moment dat jij er klaar voor bent.
Soms spannend, van mijzelf afhankelijk zijn, een eigen bedrijf hebben, maar óók heel bevrijdend. Hard werken én vrijheid hebben. Het gaat zoals ik dat wil, al moet ik wel mijzelf voorzien van een flinke dosis motivatie en doorzettingsvermogen om alles voor elkaar te krijgen. Bovenal is dit wat ik binnen in voelde, al die tijd, ik wilde anderen helpen, écht helpen. Mijn doel is de ander een opening te geven om zelf te gaan ontwikkelen en iemand volledig in zijn of haar eigen kracht plaatsen.


Wil jij ook ontdekken wat jouw levensdoel is of onderzoeken welke dromen jij hebt die je werkelijkheid wilt gaan laten worden? Hier kun je coaching opdrachten bestellen die jou op weg kunnen helpen in jouw proces. Het is ook mogelijk een persoonlijk traject aan te gaan waarbij je coaching en healing sessies ontvangt. Neem contact op via onderstaand formulier zodat we een voor jou passend programma samen kunnen stellen.


Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

De weg terug

De weg terug

Mijn naam is Steffie Hooijman. Ik ben geboren op 4 november 1995. Naar aanleiding van mijn boek ‘De weg terug’ vroeg Livia mij om een blog te schrijven. In dit boek en deze blog beschrijf ik mijn hersenbloeding.

Ik heb pedagogische wetenschappen in Leiden gestudeerd. Ik woonde hier ook en na een half jaar tussenjaar was ik aan mijn master forensische gezinspedagogiek begonnen, echter moest ik na een paar weken stoppen. In dit half jaar tussenjaar ben ik met destijds mijn vriend voor twee maanden naar Australië geweest, om daar langs de oostkust te reizen. Helaas heb ik op 22 februari 2018 een ernstige hersenbloeding gehad. Hierdoor kwam aan dit alles bruut een eind. Ik zal eest ingaan op wat er aan de hersenbloeding vooraf ging.

Een onschuldig onderzoek

In de zomer van 2016 heb ik meegedaan aan een onderzoek van de universiteit. Bij dit onderzoek werd er gebruik gemaakt van een MRI-scan. Er werd gekeken naar het effect van pijnprikkels op het leren. Niet alleen leek de scan mij interessant, ik kreeg er ook nog eens geld voor. De scans werden voor de zekerheid bekeken door een arts. Totaal onverwachts bleek ik een vaatmisvorming (avm) in mijn rechter kleine hersen te hebben. De vaatmisvorming was van dusdanige grootte dat behandeling noodzakelijk was. Ongeveer een jaar na het onderzoek werd ik in het ziekenhuis in Tilburg eenmalig bestraald. Er werd eerst een kroontje op mijn schedel geschroefd. Dit zodat ik niet kon bewegen. De bestraling vond plaats in een soort van MRI-scanner. Het duurde enkelen uren. Achteraf had ik niet veel last van de bestraling. Alleen viel mijn haar op de plek van de vaatmisvorming uit. Ook had ik morfine gehad. Hier had ik wel last van. Ik mocht wel vliegen, dus een paar maanden later ben ik naar Australië gegaan. Ongeveer halverwege deze reis begon de hoofdpijn. Dit werd steeds erger, maar volgens mijn neurochirurg was er niks aan de hand. Ik ben namelijk nog naar het ziekenhuis geweest voor een CT-scan. Hierop was alleen wat vocht te zien. Eind februari was ik dusdanig ziek dat ik bij mijn ouders sliep. Achteraf mijn redding. Was ik in Leiden geweest, dan had ik het niet overleefd.

In coma

Op de avond van 22 februari hoorden mijn ouders een harde gil. Ik bleek het te zijn geweest. Ik had in mijn slaap een hersenbloeding gehad (ik kan mij hier niks van herinneren). Ik denk dat ik gilde van de pijn, maar ik kan het mij niet meer herinneren. In het ziekenhuis ben ik geopereerd. Ik heb vijf maanden op de IC gelegen, waarvan negen weken in coma. Uit coma komen gaat heel geleidelijk en absoluut niet zoals je ziet in films. Ik heb heel veel complicaties gehad en een aantal keer op sterven gelegen. Wel ben ik na de coma steeds bewuster geworden. Onder andere door de maandenlange beademing, ben ik erg veel afgezwakt. Ook ben ik erg veel afgevallen, doordat de sondevoeding niet aansloeg. Hierdoor heb ik eerst vier maanden aan moeten sterken in een verpleeghuis. Van de maanden ziekenhuis kan ik mij gelukkig bijna niks herinneren.

In het verpleeghuis heb ik erg veel geslapen. Ook bleek hier dat ik op cognitief niveau geen letsel had. Op fysiek niveau daarentegen wel heel veel. Zo kan ik niet slikken, eten en praten. Daarnaast heb ik een gecuffte trachea canule. Mijn rechterkant is verlamt. Ik heb geen rompbalans, kan niet lopen en zit in een rolstoel. Ook heb ik last van ataxie, ongecontroleerd bewegen. Ik type alleen met mijn linker wijsvinger en communiceer met een spraak app op een I-pad. Ja, ik heb een boek geschreven met behulp van één vinger. Niet kunnen praten lijkt heel erg, maar het went. Daarnaast verzin je een hoop manieren om toch te communiceren, zoals uitbeelden.

Opnieuw geboren worden

Toen heb ik vijftien maanden in een revalidatiecentrum gezeten. Hier heb ik in kleine stapjes vooruitgang geboekt. Zeker als ik maanden terug keek was dit goed te zien. Ook op cognitief gebied, werd ik steeds meer mijzelf, ondanks dat ik hier geen schade had. Ik denk dat ik nu weer helemaal mijzelf ben, qua karakter.

Nu zit ik sinds een klein jaar in een verpleeghuis. In het begin vond ik het vreselijk, maar het was vooral wennen. De lockdown, waarin de verpleeghuizen op slot gingen, maakte het zeker niet makkelijker. Dit was namelijk echt vlak na mijn verhuizing en ik kende nog niemand. Ik zou graag nog naar een ander revalidatiecentrum gaan, maar ze bieden bijna nergens zorg voor de canule. Ook zou ik graag in Brabant wonen, maar ook nu bieden ze bijna nergens zorg voor de canule.

Dit hele proces lijkt op opnieuw geboren worden, maar trots zijn op mezelf kan ik niet, want alles was zo vanzelfsprekend. Wat mij wel altijd gelukt is, is positief blijven.  Ik ga elk weekend naar mijn ouders toe. Mijn ouders doen dan de zorg. Wat we dan onder andere doen is fietsen op de duo-fiets of ik doe creatieve dingen die ik vroeger ook deed.

Wat ik anderen wil meegeven is dat ze niet zo snel moeten zeuren en naar de dingen moeten kijken die nog wel kunnen. Je bent heel flexibel in moeilijke situaties. Bij de pakken neer gaan zitten levert niks op. Daarbij besef je je pas hoe belangrijk iets is, wanneer je het niet meer hebt of kunt. Bijvoorbeeld zelfstandigheid. Je beseft je bijvoorbeeld nooit hoe fijn het is dat je zelfstandig naar de wc kunt. Dit besef komt pas op het moment dat je het niet meer kunt.

Ondanks dit alles probeer ik altijd positief te blijven. Ik denk dat je je zeker niet beter gaat voelen door bij de pakken neer te gaan zitten. Je moet altijd positief blijven.

Dit alles heb ik beschreven in mijn boek ‘De weg terug’ en is te koop via deze link of op bol.com.
Je kunt mij ook blijven volgen via mijn eigen website.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.