ZELFSTIGMA VERSUS OPENHEID

ZELFSTIGMA VERSUS OPENHEID OVER JE PSYCHISCHE KWETSBAARHEID

Ik ben Nadya van der Sluis, 34 jaar, overheidsjurist en auteur van het boek ‘Van kwetsbaarheid naar kracht’. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf gestart, ‘Incluvision by Nadya’, met als doel meer inclusie binnen onze samenleving. De huidige arbeidsmarkt voor mensen met een arbeidsbeperking is nog steeds bar slecht, ondanks onze wetgeving die dit tegen moet gaan. Hier wil ik met mijn bedrijf verandering in brengen, door het o.a. geven van lezingen aan bedrijven/organisaties omtrent mijn eigen ervaringsverhaal met het hebben van een onzichtbare arbeidsbeperking. Daarnaast wil ik young professionals helpen met het durven open zijn over hun arbeidsbeperking en niet meer te leven met zelfstigma. In mijn vrije tijd hou ik ontzettend van reizen, schrijven, kickboksen, dansen en vrijwilligerswerk! In mijn blog neem ik jullie mee in mijn ervaring van het open durven worden over mijn eigen psychische kwetsbaarheid.

Psychische kwetsbaarheid

Hoe ga je met jezelf om, nadat je ben gediagnosticeerd met een psychische kwetsbaarheid? Weet je nog wie je zelf bent of moet je jezelf gaan herontdekken? Erken en aanvaard je het gelijk of heeft dit tijd nodig? Hoe herken je of je symptomen ervaart of dat het de omstandigheden in je leven zijn die je triggeren waardoor je uit balans raakt? En één van de belangrijkste vragen: schaam je je voor jezelf door je psychische kwetsbaarheid of ben je er open over naar anderen?

Al deze vragen zijn individualistisch en zullen daarom ook verschillend worden geantwoord. Daarom neem ik je als lezer mee in mijn eigen zoektocht naar mijzelf, nadat ik in 2009 werd gediagnosticeerd met een psychische kwetsbaarheid, namelijk een bipolaire stoornis type I.
Voor mijn diagnose was ik een welbespraakte (lees: lekker bijdehante) meid van 22 jaar, die vol in het leven stond. Ik studeerde HBO-Rechten in Amsterdam en ging naar Melbourne om mijn afstudeerstage te gaan doen bij een vrouwenrechtenorganisatie. Life was good! Nee, life was TOO good, wat resulteerde dat ik een manische periode kreeg waarnaar ik in een psychose belandde.

Ik was totaal ontregeld en wist niet wie ik was doordat ik stemmen in mijn hoofd had en hallucineerde. Ik ben Barack Obama geweest en Angelina Jolie, maar ook dacht ik dat ik mijn eigen zusje was. In totaal ben ik zes weken opgenomen geweest in een vreemd land met artsen en verpleegkundigen om mij heen die ik niet vertrouwde. Met regelmaat werd ik in een isoleercel gezet. Gelukkig was mijn moeder gelijk nadat ik was gevonden (door mijn psychose was ik 48 uur vermist) naar Melbourne gevlogen. In die weken kreeg ik mijn diagnose en informatie over wat een bipolaire stoornis inhield. Ik was totaal onbekend ermee en geloofde er niks van. Eenmaal terug in Nederland kreeg ik opnieuw de diagnose en moest ik in behandeling, omdat ik een hoge dosis medicatie innam. 

Ik kwam terug als een nieuw persoon en was veel minder welbespraakt. Ik had last van prikkels en vond bijvoorbeeld met de bus gaan soms te prikkelbaar. Ik geloofde niet in therapie en stopte gelijk nadat ik mijn medicatie had afgebouwd. Daarnaast durfde ik totaal niet te spreken over wat mij was overkomen in Melbourne, want ik schaamde mij ontzettend ervoor. Soms als ik iemand vertrouwde vertelde ik het na een tijdje, maar over het algemeen bleef het iets wat ik verborgen hield.

Waarom? Zelfstigma. Ik vind dit persoonlijk erger dan de stigma die er is rondom de psychiatrie, omdat ik van mening ben dat je door zelfstigma je persoonlijke groei en ontwikkeling een soort van tegenhoudt. Daarnaast kan je pas de stigma doorbreken, nadat je geen last meer hebt van zelfstigma. Zelf heb ik 8 jaar in zelfstigma geleefd, waardoor ik mijn eigen persoonlijkheid kwijt was. Waar ik voorheen zonder moeite iemand durfde aan te spreken of voor mijzelf op durfde te komen, kon ik dit alleen wanneer ik manisch werd of bij mijn vertrouwde omgeving. 

Ik botste hier vooral tegen aan toen ik begon te werken bij mijn huidige baan en enkel mijn manager afwist van mijn bipolaire aandoening. Naast dat ik mij schaamde voor mijzelf, moest ik ook veel liegen om het geheim te houden. Ik begon namelijk met 18 uur per week te werken op een MBO functie, terwijl ik een universitaire diploma had. Regelmatig kwam de vraag voorbij waarom ik zou weinig uren werkte en niet op een WO functie. Het moeilijkste aan zelfstigma vind ik dat je niet jezelf bent. Je leeft in een leugen en hebt vaak een masker op. Die masker beknelde mij op een moment en ik wilde mijzelf volledig kunnen zijn. 

Leven zonder masker

Daarom koos ik in 2017 bewust voor openheid door mijn verhaal te vertellen in een interview voor een intern magazine op werk. Veel positieve reacties volgde en het belangrijkste voor mij was dat ik mij opgelucht voelde en langzaamaan ook mijn eigen ‘ik’ terug vond. Ik ging van stille muis weer naar die bijdehante meid die ik was voor mijn psychose. Ik durfde meer contact te leggen met collega’s en doordat ik open sprak over mijn psychische kwetsbaarheid begreep ik mijzelf soms beter of kon ik beter uitleggen welke gevolgen mijn kwetsbaarheid heeft op mij. 

Hierbij moet ik wel zeggen dat het open worden een heel proces is. Vooral omdat je eerst jezelf moet afvragen waar je open over wilt zijn. Er zijn momenten dat je zulke erge dingen hebt gedaan in een psychose dat je je hiervoor schaamt. Voordat je hierover je zelfstigma kan laten verdwijnen, dien je eerst jezelf te vergeven en te erkennen dat het niet jouw schuld is geweest dat je die dingen hebt gedaan. In een psychose treedt je buiten je eigen persoonlijkheid en je kan jezelf hier niet de schuld van geven. Het loslaten van dit schuldgevoel naar jezelf of anderen toe is een moeilijk proces en ik geloof erin dat je pas na dit stadium je zelfstigma kan aanpakken om vervolgens te weten waar je open over wilt worden.

Zelf ben ik nu in staat bewust open te zijn over hoe mijn bipolaire stoornis is ontstaan en door welke fases ik heen moest om het te aanvaarden. Dit heb ik gedaan door mijn eigen boek ‘Van kwetsbaarheid naar kracht – leren leven met een bipolaire stoornis’ uit te geven onder eigen beheer. Daarnaast ben ik open over hoe het is om te werken met een psychische kwetsbaarheid en hoe dit wel kan. Dit doe ik door lezingen aan te bieden met mijn eigen bedrijf ‘Incluvision by Nadya’ aan bedrijven en organisaties, zodat zij bewuster worden wat een inclusievere maatschappij is, namelijk het ook hebben van werknemers met een arbeidsbeperking.

Door mijn openheid ben ik ontzettend gegroeid op persoonlijk vlak, doordat ik in het proces naar openheid kon gaan helen en dichter bij mijzelf kwam. Mijn psychische kwetsbaarheid dwingt mij elke dag te zelf reflecteren, maar ook zelfcompassie te hebben. Hierdoor omarm ik mijn bipolaire stoornis ook als een deel van mijzelf nu. Ik ben niet bipolair, maar het is een deel van mij en dat is oké. Het mag er wezen. En ik hoop dat jij, degene die dit leest, weet dat je je nergens voor hoeft te schamen. Je bent mooi zoals je bent.

Meer informatie over Nadya vind je op www.nadyavandersluis.com 

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s