Aqui y ahora

Aqui y ahora

Acceptatie en loslaten is een thema wat voor vele onder ons regelmatig een terugkerend onderwerp zal zijn. De afgelopen week werd ik daar ook weer sterk aan herinnert en op de proef gesteld. 

Ik was boos. Boos op mezelf. Ik had niet naar mijn gevoel geluisterd. Naar mijn gevoel dat altijd klopt. Waarom ik het dan toch genegeerd had was de vraag. Ik vond dat ik niet genoeg redenen had om dat gevoel te volgen en ik liet me meenemen in enthousiasme van anderen. Het resultaat van het niet volgen van mijn gevoel mag er zijn. Ik leer op de harde manier. Of dat ooit gaat veranderen dat blijft nog in het midden. De gevolgen van het negeren van mijn gevoel zijn dat ik nu in quarantaine zit, mijn vakantie niet doorgaat en ik mijn werk sessies heb moeten cancellen voor een week. Ik werk volledig vanuit mijn intuïtie en gevoel en toch heb ik het voor elkaar gekregen dit bij mezelf compleet te negeren en dat is niet ok. Ik wist direct dat het belangrijkste was om te zoeken naar de oorzaak van mijn boosheid en frustratie en het was snel duidelijk, ik was teleurgesteld in mezelf dat ik niet naar de signalen geluisterd heb. Had het dan anders moeten gaan? Nee dit was precies hoe het voor mij de bedoeling was. Juist uit zulke momenten kun je leren. Ik had de situatie niet volledig kunnen voorkomen, wel anders kunnen laten verlopen. De stop, drop and ground werd er zodanig ingegooid dat het niet alleen thuiszitten werd, maar zelfs de stroom er een hele dag uit lag. Het enige wat overbleef om te doen was lezen, mediteren en slapen. Een total blackout werd het die afgelopen woensdag ook wel genoemd in het nieuws. Een soort van nood gedwongen mini retraite at home zullen we maar zeggen. Als je het zelf niet inlast dan helpt het universum wel een handje.

De volgende dag ben ik niet meer boos op mezelf, maar op het systeem. Van de een op andere dag word je door de maatschappij gezien als een gevaar voor de samenleving en dien je jezelf op te sluiten en te isoleren. Ik heb wat online werk, maar merendeel werk ik met live sessies. Dit mag ik niet doen omdat ik wellicht een gevaar kan zijn om anderen te besmetten. Of dit echt het geval is of niet erbuiten gelaten. Hoeveel geld gaat er wel niet uit bedrijven naar werknemers die voor de zekerheid in quarantaine zitten? En net als in mijn geval, hoeveel eigenaren van bedrijven kost het een klap geld je aan deze maatregelen te moeten houden? En wat zijn de mentale gevolgen van iemand afsluiten van de buitenwereld? Natuurlijk wil ik niet ziek worden en al helemaal niet dat anderen dit worden via mij. Maar toch speelt de vraag op of alle regels er omheen niet net zo goed vervelende consequenties in werking zet. Het voelt toch gek om niet te mogen werken terwijl ik me helemaal goed voel. Ik doe mijn werk graag en ik geniet liever van vrije dagen wanneer ik daar zelf voor kies in plaats van dat het mij wordt opgelegd. Wanneer er aan mijn vrijheid wordt gezeten komt de rebel in mij naar boven en ik zal altijd kritisch zijn en onderzoeken of dit reëel is, iets klakkeloos aannemen doe ik niet. 

Hm voel ik me nu een beetje warm of ligt dat aan de zon? Ik voel een lichtelijke hoofdpijn, zou het dan toch? Een uur later voel ik me kerngezond en later op de dag ineens toch weer heel moe. Er word je haast een soort angst opgelegd door thuis te zitten met je eigen gedachtes. Wat een waanzin om zo te gaan denken eigenlijk. Ik heb me zo goed als aan de regels gehouden door niet in publieke ruimtes te komen, werk sessies te cancellen en me niet onder de mensen te begeven, maar ik besloot wel de natuur in te gaan, gewoon alleen. De natuur is goed voor iedereen, waarom daar van weggehouden worden? Beweging en buiten zijn is essentieel voor elk mens. Dit kun je ook doen zonder met anderen in contact te komen. Naar mijn mening is het niet gezond dit tegen te gaan door iemand te verplichten thuis te blijven. Een hike maken zorgde er juist weer voor dat ik me energiek voelde en positievere gedachtes had. Naar een verlaten strandje gaan om even te zwemmen en de zon op m’n huid te voelen maakte me blij.

Ook deze dagen weer bleek opnieuw hoe fijne vrienden en vriendinnen ik heb, als familie. Ondanks dat een deel van ons in quarantaine zat zorgden we voor elkaar. Ieder op zijn eigen manier. Boodschappen doen, even bellen, gedachtes uitwisselen, afleiding. Gelukkig was er nog iemand van ons die wél de winkel in mocht voor boodschappen. Op goede en slechte momenten, leuke en minder leuke dingen met elkaar kunnen delen, zo waardevol. In plaats van nu samen op vakantie te zijn, zorgen we voor elkaar en ergens is dat ook heel mooi. Samen kijken we naar de dingen die wel kunnen en denken we in oplossingen. Als iemand daar even moeite mee heeft helpen we elkaar om toch weer het positieve in te zien. Mijn vriendin Angèle schreef in deze dagen ook een blog die je via DEZE link kan lezen. We wisten dit niet van elkaar en toch komen onze verhalen in de kern op hetzelfde neer. Wij denken vaak hetzelfde en dat is een mooie verbindende factor. Een uitgekozen familie. 

Ik had mijn nieuwe tattoo op geen mooier spontaan moment kunnen kiezen. ‘Aqui y ahora’ heb ik vlak voor dit alles begon laten zetten. Leven in het hier en nu. Leven met de dag. Niet gisteren, niet morgen, maar vandaag. Nu is alles wat je hebt. Het heeft geen zin om je te laten leiden door de pijn uit het verleden, het heeft net zo min nut om je te laten tegenhouden door je angsten voor wat komen gaat. De afgelopen dagen waren zeker weer lessen in overgave, loslaten en acceptatie. Overgave aan de regels, loslaten dat de vakantie niet doorgaat, accepteren dat ik een week minimale inkomsten heb. Hoe meer positieve gedachtes, hoe meer positiviteit je ontvangt. Ik geloof er in dat gedachtekracht het sterkste is wat er bestaat, eerst geloven en dan pas zien. De niet helpende gedachtes en emoties onderzoeken en zo snel mogelijk omzetten naar een krachtige mindset, dát is wat helpt.

Ik wilde geen stay-at-home vakantie, maar had ik er invloed op? Nee. Het enige wat ik kon doen was loslaten en accepteren. Leven in het hier en nu.

Together we keep up the high vibrations!

** Test is negatief, ik kan inmiddels weer live sessies geven **

Offline

Offline

Covid, hooggevoeligheid en offline zijn. 

Door: Angèle van Leusden 

Op dinsdag 27 juli moest ik verplicht in quarantaine, ik voelde een lichte weerstand in mij opkomen, frustratie, paniek. Wat nu? Nu kan ik niet werken, dan zit ik 5 dagen opgesloten in huis met een kindje van 14 maanden en mijn vrijheid dan? Allerlei egoïstische vragen spookten door mijn hoofd. 

Helaas had mijn vriendinnetje een positieve test op Corona, ze was er goed ziek van. We zijn een hechte vriendengroep en zorgen voor elkaar door dik en dun, met de gevolgen van dien. Ineens is de Corona dichterbij dan ooit, we hebben anderhalf jaar de kogel ontlopen (we dodged the bullit) en daar was het ineens: recht voor onze neus en heel dichtbij. 

Gek genoeg voelde ik al snel een golf van rust over mij heen komen, geen angst en totale vrede met de situatie. Ik besloot om mij er aan over te geven en het positieve in te zien van deze wachtperiode (5 dagen lang, tot dat ik een test kon doen om te kijken of ik zelf geen Corona heb). Ik dealde met de situatie in positieve zin; 5 dagen een nog diepere band creëeren met mijn dochtertje, 5 dagen het huis kunnen opruimen, 5 dagen leven in stilte zonder verplichtingen, 5 dagen gewoon kunnen zijn; geen make up, pyjama aan, geen rommel in mijn haar en genieten van de stilte om mij heen en oh zo gewenst: een boek kunnen lezen en schrijven. 

Mijn quarantaine begon met een urenlange stroomuitval over het hele eiland. Waar enigzsins bij een ander paniek heerste besloot ik dat het voor mij een teken was echt volledig offline te gaan: geen tv, geen wifi, geen social media; roeien met de riemen die ik heb. Alleen mijn werktelefoon in gevallen van nood, want werk ging natuurlijk gewoon door op afstand. 

Mijn creatieve ik kwam in mij omhoog: ik doorzocht mijn voorraad kast en vond genoeg spul om een bananenbrood en appeltaart te maken; ik ging er volledig voor, tot ik mij realiseerde dat ik nog steeds geen stroom had. Maar het gevoel wat ik kreeg toen mijn handen het deeg raakte, de rust en de kalmte in mijn hoofd door mij alleen maar te hoeven focussen op 1 ding; mijn oude hobby oppakken, wat ik in geen jaren meer had gedaan. Elke dag verzon ik wat anders om te bakken/koken. 

Voor mij is offline zijn (want dit is niet de eerste keer, een paar maanden terug hield ik het een maand vol) een strijd met mijzelf, mijn ratio en mijn ego. Maar uiteindelijk onwijs bevrijdend. Ik zie het als een soort detox; jezelf opnieuw terug vinden. Want het zal je verbazen; maar je oerbehoeften komen terug omhoog: je wordt creatief, bewust, hebt tijd om stil te staan bij wat is. 

En wat is nou eigenlijk? ‘Is’ is voor mij ‘zijn’, mijzelf.. toegeven aan kwetsbaarheden maar tegelijkertijd ook mijn behoeften. Het er even niet toe laten doen wat er in de wereld gebeurd. Een bewuste keuze in het hier en in het nu, eraan overgeven dingen te zullen “missen” en een bewuste keuze om te vervelen en te moeten roeien met de riemen die je hebt. 

Het lijkt zo simpel. Maar ook ik ben in zo’n periode bang om vergeten te worden. Zullen ze nog wel aan mij denken? Bellen ze wel om te vragen hoe het met mij zal gaan? Maar uiteindelijk realiseer je je dat dat er niet toe doet. De vraag luidt juist voor mij zelf: denk ik aan mijzelf? Hoe gaat het eigenlijk met mij? Het is een periode van bezinning en realisatie. Proberen je ego opzij te zetten en het duiveltje in je oor niet de overhand laten nemen. Terug gaan naar de basis: naar de diepe kern van je eigen bewustzijn, zonder invloeden van buiten af. 

Natuurlijk deal je in zo’n periode met bepaalde emoties; ik stond weer even stil bij wat mij nou eigenlijk het afgelopen jaar heeft gebracht. Mijn leven is altijd al een rollecoaster geweest; in goede zin. Mooie onverwachte dingen komen op de een of andere manier altijd op mijn pad, maar ook uitdagingen zowel fysiek als mentaal. Het is wie ik ben en wat mij vormt. Ik ben mij zeer bewust van alles wat er om mij heen gebeurd, maar of ik er altijd mee kan dealen? Dingen blijven een uitdaging, maar als ik mij eens rot voel of het even niet meer weet; dan herinner ik mijzelf dat ik dat gevoel wel eens eerder heb ervaren en ik er ook altijd weer uit kwam. Dat houdt mij altijd weer met beide benen aan de grond. 

Een van mijn beste vriendinnen in Nederland zei mij eens: An, je bent een vogeltje in een gouden kooitje, maar dat vogeltje hoort te vliegen. En dat vliegen lukt mij sinsdien aardig goed en als mijn vleugels even niet willen dan kijk ik altijd weer uit naar de dag dat ik wel opstijg en het weer voelt alsof je de wereld weer aan kan. 

Hooggevoelig en offline gaan, gaan heel goed samen. In zo’n periode kom ik erachter dat hooggevoeligheid geen last is maar een hele mooie eigenschap die mij op handen draagt. Als ik ergens voor ga, is dat 100% met heel veel plezier, genot en overgave. Toch word je wel eens met je neus op de feiten gedrukt en merk je dat de wereld om je heen dat niet altijd begrijpen zal. Of misschien wel andersom, begrijp ik het niet? In mijn perfecte wereld zijn we allemaal één en kennen we geen haat, wantrouw, lust of hebzucht, maar staat liefde voorop en wordt er alleen maar lol gemaakt. 

In deze offline periode heb ik deze ideale wereld voor een paar dagen kunnen creëeren, samen met mijn dochtertje. We hebben gelachen en het beste gemaakt van de situatie. Elke dag hebben we rondom en op de tafel gedanst, samen gekookt en zijn we stiekem afgereisd naar verlaten strandjes. Het is heerlijk om 5 dagen op te mogen trekken met zo’n klein wezentje wat niet oordeelt en je accepteert om wie je bent. En weet je wat de key is? Onvoorwaardelijke liefde. 

Op dit moment zijn de positieve vibraties in de wereld heel laag, er heerst angst, frustratie en onrust. En dat mag, het overkomt je, maar sta het voor even toe. Zolang je je gedachten kunt omzetten naar het positieve zal je merken dat het beter met je gaat. Kies er voor je niet mee te laten slepen, doe wat je leuk vind en vooral; denk aan jezelf. Want hoe positiever jij in het leven staat; dit zal altijd bijdragen aan de collectieve energie die de wereld nu nodig heeft.. (ja dat is best lastig) .. En wees je gewoon bewust van alle beren op de wegen; in elk verhaal zit iets positiefs. Zelfs toen sneeuwwitje van de giftige appel at, vond zij toch haar droomprins. 

Dus zorg voor jezelf, de natuur en de mensen om je heen. En als we dat allemaal zullen doen; dan wordt de wereld beetje bij beetje beter 🙂