Geen sprookje

Blog, Inspirational stories

Mijn naam is Geike de Wit. Mijn verhaal gaat over narcistisch misbruik en begint tijdens mijn studie. Trauma bonding, de narcistische liefdesverslaving.

De kennismaking

Via mijn toenmalige vriend leerde ik een man kennen. Hij viel erg op vanwege zijn onbekommerde, brutale houding. Ik voelde meteen aan alles dat deze figuur onder het kopje ‘foute mannen’ viel en dat kwam niet alleen door zijn, in mijn ogen, opzichtige sieraden, zijn ordinaire manier van kleden en het feit dat hij openlijk aan het dealen was. Hij bekeek me nogal vrijpostig en bleef me doordringend aankijken terwijl hij dubbelzinnige opmerkingen over mij maakte tegen mijn vriend. Hij vond dat allemaal wel grappig, maar mijn eerste reactie was om meteen weg te lopen. 

Ik wilde niets met hem te maken hebben maar ik bleef hem overal tegenkomen en hij bleek heel charmant en innemend te zijn. Na korte tijd nam hij me onverwacht mee uit eten en toonde belangstelling voor alles wat ik deed en vond. Ook deed hij allerlei lieve dingen voor me, zoals mij bij hem thuis uitnodigen om voor mij te koken, bloemen kopen en helpen bij een verhuizing. Zes jaar lang stak hij niet onder stoelen of banken dat hij gek op mij was en mij voor zichzelf wilde. Toen het met mijn relatie bergafwaarts ging en ik hem vanwege omstandigheden een half jaar niet gezien had, ging ik overstag en viel als een blok voor hem toen we elkaar weer zagen. 

De roze wolk die niet zo roze bleek

De begintijd was fantastisch. Hij deed alles voor mij, maakte ontbijtjes op bed en bracht mij overal naartoe, het maakte niet uit hoelaat of waarheen. Hij nam mij mee uit shoppen, uit eten, naar de bioscoop, niets was te gek. In bed was het alsof we voor elkaar gemaakt waren. Daarbij liet hij me onafgebroken horen en voelen dat hij stapelgek op mij was. Ik wist niet wat ik meemaakte. Ik was tot over mijn oren verliefd en voelde mij zo gelukkig dat ik er alles voor deed om maar in zijn buurt te kunnen zijn. 

Na ongeveer een half jaar kwamen er scheurtjes in dit perfecte plaatje. Hij kwam bijvoorbeeld niet opdagen als we afgesproken hadden en gaf dan ook geen reden op. Hij was plotseling minder aanwezig in mijn leven en wanneer ik contact probeerde te houden door hem wat vaker te bellen, liet hij merken dat hij daar geen zin in had: ’Waarom bel je mij? Bel maar iemand anders als je je verveelt, ik heb wel wat anders te doen.’

Als we samen uit waren zei hij vaak tegen belangstellenden dat hij geen relatie had, vaak terwijl ik gewoon naast hem stond. Ik voelde mij vaak vernederd, maar aan de andere kant waren er nog steeds heel veel fantastische momenten samen. Die stonden in zo’n groot contrast met de afwijzing dat ze een betoverende uitwerking op mij hadden. Het was alsof ik langzaam maar zeker in een hypnotische toestand werd gebracht. 

Het effect wat zijn stem, zijn uiterlijk en zijn aanraking op mij hadden is met geen pen te beschrijven en moeilijk uit te leggen. Wat er met me gebeurde heet trauma bonding: ik hechtte mijzelf op een ongezonde manier aan mijn misbruiker, maar dat wist ik destijds niet, ik wist gewoon niet wat mij overkwam.

Toen hij me vroeg om hem te helpen zijn uit de hand lopende financiële problemen mee op te lossen ging ik meteen akkoord omdat ik het gevoel had dat ik op deze manier kon bewijzen dat ik zijn liefde wel degelijk waard was en dat ik ook bereid was veel voor hem te doen, zoals hij ook veel voor mij deed. Ik schreef uit zijn naam brieven naar instanties en schuldeisers. Hij leerde mij zijn handtekening aan, zodat ik af en toe een rekening kon betalen. Ik regelde zoveel als ik kon om zijn waardering te krijgen, maar gaandeweg werd het steeds moeilijker en zag ik hem minder en minder. Als ik liet merken dat ik hem miste of in mijn leven wilde, duwde hij mij weg door nare opmerkingen te maken of weg te blijven. 

Hij kon onredelijk kwaad worden als ik iets deed wat in zijn ogen verkeerd was of negeerde hij mij dagenlang door niet terug te bellen of weg te blijven, terwijl hij de dingen die ik voor hem deed vanzelfsprekend vond. En na verloop van tijd waren dat steeds meer dingen. Zo deed ik bijvoorbeeld zijn was, mocht hij op mijn naam een telefoonabonnement afsluiten en zich inschrijven op mijn adres zodat hij een uitkering aan kon vragen. 

Wanneer ik de moed had hem ergens op aan te spreken, wist hij het altijd zo te draaien dat alles eigenlijk mijn eigen schuld was. Ik had de dingen anders kunnen zien, of ik had anders moeten reageren, of ik beschuldigde hem van iets wat niet waar was. 

Urenlang kon hij op me inpraten en vaak waren zijn redenaties gewoon niet te volgen. Het maakte mij onzeker over mijn eigen waarneming en waarden en normen. Ook al wist ik niet wat ik verkeerd deed: het was ontzettend belangrijk voor mij dat hij niet boos bleef en dat hij mij zou vergeven, want af en toe zag ik een glimp van de man waar ik zo verliefd op was geworden en het geluksgevoel dat hij mij dan gaf was met niets anders te vergelijken. 

Ik deed alles voor een shot geluk. Vanaf dat moment was ik verloren. Mijn vriend was grenzeloos in wat hij van mij vroeg en ik stelde geen grenzen, omdat ik letterlijk verslaafd was aan zijn aandacht en manipulatie die ik aanzag voor liefde.

Dit verdraaien van feiten maakte mij meer en meer afhankelijk van de goedkeuring en de grillen van hem omdat het mij super onzeker maakte. Ik geloofde gewoon niet meer in mezelf. Dus zei ik sorry en was blij als hij weer lief tegen mij deed.

Het is voor buitenstaanders moeilijk uit te leggen hoe het is om zo slecht behandeld te worden in een relatie en toch bij diegene te blijven. Zelfs voor mijzelf is het achteraf moeilijk te bevatten. Ik had voor mijzelf een aantal dingen bedacht om de dingen die hij deed goed te praten. 

Op de eerste plaats had mijn vriend een hele onveilige jeugd. Zijn ouders waren al gescheiden vóór zijn eerste levensjaar, zijn vader was alcoholist en zijn moeder was nog erg jong en vooral bezig met haar eigen behoeften. Er waren veel stiefvaders, verhuizingen en weekenden bij een vader die bij het opstaan al meteen zijn eerste biertje opentrok. Hij moest op jonge leeftijd al overleven en ik had veel begrip voor zijn moeilijke gedrag, omdat ik wist dat het door zijn jeugd kwam. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik onvoorwaardelijk van hem hield, hij zou veranderen, omdat hem dat veiligheid en stabiliteit zou geven. 

Fout: ik gaf hem alle veiligheid en stabiliteit van de wereld, maar veranderen kon hij niet. Iets wat ik nu weet, is dat een narcist niet kan en wil veranderen. Het enige wat ik met mijn onvoorwaardelijke acceptatie bereikte is dat hij steeds grenzelozer werd.

Na twee jaar gingen we samenwonen en emotioneel en financieel misbruik was de orde van de dag. Ook werd hij sporadisch fysiek, gooide mij door het huis en gooide met spullen. Hij blowde de hele dag, isoleerde mij van mijn vrienden en zijn gedrag werd steeds roekelozer, zo smokkelde hij zonder blikken of blozen een behoorlijke hoeveelheid wiet mee toen we op vakantie gingen naar een land waar je daar een fikse gevangenisstraf voor kunt krijgen. Toen ik van tevoren vroeg of hij dat niet wilde doen reageerde hij beledigd omdat ik er vanuit ging dat hij zoiets zou doen. Achteraf vond hij dat ik blij moest zijn dat hij niet gepakt was en niet moeilijk moest doen. 

Toen hij vanwege handelen in drugs twee jaar in de gevangenis zat,  schreef hij mij elke dag en beloofde mij dat alles anders zou worden als hij weer thuiskwam. Hij was zo overtuigend dat ik hem trouw bleef. Ik zorgde ervoor dat hij in de gevangenis niets tekort kwam en dat er geen schulden ontstonden. Ik had twee banen om alles te betalen. Toen hij vrijkwam ging hij echter op de oude voet verder en had hij nog een korter lontje dan daarvoor.

Ik vertelde mezelf dat het kwam omdat hij een slechte tijd achter de rug had. Ik regelde werk voor hem en kocht een ander huis in een andere woonplaats zodat we opnieuw konden beginnen. We kwamen inderdaad een tijd in rustiger vaarwater, alles leek goed te komen. Toen hij vroeg of ik de moeder van zijn kind wilde worden zei ik meteen ja, omdat ik bedacht had dat een eigen gezin hem de basis zou kunnen geven die hij zo erg mistte. 

Fout: een kind zou alles alleen nog maar complexer maken en kon zijn persoonlijkheidsstoornis niet oplossen, maar dat wist ik natuurlijk nog niet.

De derde oplossing die ik voor mij zag was therapie. Ik begon steeds meer in te zien dat zijn gedrag niet normaal was, hij blowde de hele dag en soms gebruikte hij daarbij nog XTC en speed. Daarnaast dronk hij elke dag een flinke hoeveelheid alcohol, hij raakte met periodes de grip op de werkelijkheid kwijt en kon dan gaan hallucineren. Ik zag dit allemaal als uitingen van onmacht en pijn en had het idee in mijn hoofd dat als we in therapie zouden gaan, dit zou kunnen veranderen. Maar hij wilde geen therapie, met hem was namelijk niets mis. Ik ging bij hem weg, maar hij haalde mij terug en ik ging willoos mee naar huis, het voelde als falen maar ik had het gevoel niet anders te kunnen.

Tijdens mijn zwangerschap liepen de spanningen hoog op en na een conflict waarbij hij mij met een gebalde vuist op mij insloeg ben ik voor de tweede keer bij hem weggegaan, dit keer zonder te zeggen waarheen.

Hij ontdekte echter bij wie ik logeerde en liet zich gelden door ‘s nachts een steen door het raam te gooien, in te breken en autobanden lek te steken. Ook veranderde hij de sloten van mijn huis. Nadat hij een behulpzame buurjongen met een mes in zijn been stak is hij opgepakt door de politie en kreeg negen maanden detentie en een psychiatrisch onderzoek. In de tussentijd beviel ik van ons kindje, een dochter. 

Na de geboorte ging ik naar de gevangenis omdat hij haar wilde zien. Hij was erg onzeker en huilde toen hij haar zag. Ik was er stuk van om hem zo te zien en met knikkende knieën liep ik de gevangenis uit. Opnieuw was ik verloren en ontzettend in de war van alle emoties. Ik had het moeilijk zo alleen met een babytje en was behoorlijk beïnvloedbaar. Hij belde mij iedere dag en begon weer met vleien en beloven,  ik kreeg ook direct de vraag of hij na zijn detentie naar huis mocht komen. 

Ik twijfelde, maar mijn ex dreigde met zelfmoord als hij niet terug naar huis mocht. Hij verstond de kunst om alles zo te verdraaien dat zijn misdragingen ook mijn schuld waren, en in sommige gevallen zelfs helemáál mijn toedoen omdat ik wisselvallig was en hem angst aanjoeg. Zijn favoriete uitspraak was: ’Door jou raak ik in paniek en als ik in paniek ben sta ik niet voor mijzelf in.’ 

Ik stemde in. Ik zag eindelijk de mogelijkheid om hem in therapie te laten gaan en stelde als eis dat hij alleen naar huis mocht komen als hij met mij in therapie ging.

Fout: Je kunt iemand die dit niet wil, dwingen om samen in therapie te gaan en zeker een narcist niet. Toen hij thuiskwam was het eerste wat hij zei dat hij niet met mij mee zou gaan, ik stond met lege handen.

Ik kende de inhoud van het psychiatrisch rapport niet en kreeg dit niet onder ogen toen ik er bij zijn advocaat om vroeg, maar nadat hij thuiskwam vond ik het tussen zijn spullen.  Er stond in dat hij een ‘Cluster B persoonlijkheidsstoornis’ had en er werd gesproken over Narcistische, Borderline en Anti-sociale kenmerken. In de toelichting stond dat hij een verpsychopatiseerde persoonlijkheid en geen ontwikkeld geweten had. Mijn wereld stortte in, maar ik had geen andere keus dan proberen er iets van te maken. Hij was net weer thuis en niet van plan weg te gaan.

Alles werd alleen nog maar moeilijker met ons kindje erbij. Hij had erg veel moeite met de aandacht die ze van ons vroeg want hij wilde die voor zichzelf. Het voelde voor mij alsof ik twee kinderen had die wedijverden om de aandacht van hun moeder. Ook zag ik hem erg wisselende signalen aan haar geven. Eigenlijk behandelde hij haar hetzelfde als mij en na een jaar voelde ik mij compleet uitgewoond en een waardeloze moeder. 

Ik ging voor de derde keer bij hem weg om bij mijn ouders te gaan wonen. 

Eindeloze cirkels

Toen hij hoorde dat mijn ouders hem niet over de vloer wilden hebben, reed hij naar hen toe in een gestolen auto. Hij belde aan, spoot pepperspray in hun gezicht en dreigde op hen in te slaan met een hamer. Buren overmeesterden hem en hij ging opnieuw de gevangenis in. Voor de rechter verklaarde hij dat hij alleen maar met mijn ouders ‘wilde praten’. 

Toen hij vrijkwam wilde hij contact met ons dochtertje en viel ik opnieuw voor hem omdat hij enorm kwetsbaar was en oneindig veel spijt betuigde. Ik wilde echter niet samenwonen maar rustig bekijken of we nog een kans hadden. Mijn ex accepteerde dat niet en er ontstonden problemen omdat hij te pas en te onpas langskwam en dan niet meer weg wilde gaan. We gingen van conflict naar conflict omdat hij claimde dat onze dochter ook zijn kind was en dat hij ten alle tijden haar moest kunnen bezoeken. Ik bleef zoeken en vechten voor een manier waarop wij een goed contact konden hebben, deze keer vertelde ik mezelf dat ik dit aan ons kindje verplicht was. 

Hij ging eindelijk mee naar therapie, maar het hielp allemaal niets omdat hij niet aan zichzelf wilde werken en toen ging eindelijk bij mij de knop om en kon ik na twaalf jaar ellende de stekker uit onze relatie trekken. 

Daarna werden de dingen nóg moeilijker als daarvoor. Mijn ex kon de breuk niet accepteren en begon mij te stalken. Dingen werden gestolen en kapot gemaakt, ik werd zwartgemaakt bij vrienden door het verspreiden van dagboekfragmenten die hij uit mijn dagboek had gescheurd. Mijn sloten werden meerdere malen dichtgekit vanuit de gedachte : ‘Ik niet naar binnen, jij ook niet naar binnen’ en hij trok in mijn huis toen ik op vakantie was. 

Ik kreeg een onafgebroken stroom sms-jes, telefoontjes en briefjes door de brievenbus. Hij hing urenlang rond bij mijn huis en zelfs op mijn werk. Ik deed aangifte van stalking en hij kreeg contactverbod na contactverbod en ook gevangenisstraffen. 

Niets hielp, Zodra hij vrijkwam kwam hij direct naar mijn huis en dan begon alles weer opnieuw. Ik negeerde al zijn signalen maar dit maakte hem razend. Een dieptepunt was het zomaar in de auto meenemen van ons dochtertje terwijl ze buiten aan het spelen was om zo af te dwingen dat ik met hem zou praten, absoluut eindpunt was het met de auto op mij inrijden en mij in elkaar slaan. Op dat moment dacht ik dat ik het niet zou overleven. Gelukkig hoorde men mij gillen en kwamen er van alle kanten mensen uit hun huizen gerend zodat hij er snel vandoor ging.

De enige oplossing was verhuizen en ander werk nemen. Ik had ondertussen een lieve man leren kennen met wie ik nog steeds samen ben. Hij bood me aan met hem samen te gaan wonen en gewoon te verdwijnen uit het dorp waar ik woonde. Sinds die tijd is het redelijk rustig en heb ik met mijn dochter een goed leven op kunnen bouwen, maar de gevolgen van mijn tijd met mijn ex gaan nooit helemaal weg. Op straat kijk ik altijd over mijn schouder, we wonen in dezelfde stad en ik heb hem een paar keer gezien, gelukkig zag hij mij niet.

Mijn ex heeft mijn bankrekening geplunderd met gestolen overschrijf formulieren en hij heeft al mijn financiële reserves gestolen. In dezelfde maand is er bij mijn broer ingebroken en alles van waarde weggehaald. Omdat er ook een ingelijste foto van ons dochtertje meegenomen was, is het overduidelijk wie de dader is, maar het gold niet als bewijs om hem op te kunnen pakken. 

Een paar jaar geleden vroeg hij een omgangsregeling aan, maar kreeg deze niet. Zijn persoonlijkheidsstructuur en strafblad waren reden voor de kinderrechter om dit niet toe te kennen. Tot slot kreeg ik een tijd geleden nog doodsbedreigingen via google hangouts en ik weet dat hij allerlei dingen op Facebook heeft staan over mij en onze dochter. Dit soort dingen zorgen ervoor dat ik mijn tijd met hem nooit goed af zal kunnen sluiten. 

Kwetsbaarheid omzetten naar kracht

Ik zocht hulp om mijn ervaringen te kunnen verwerken, maar merkte dat hulpverleners weinig konden met mijn hulpvraag. Daarom ben ik zelf op zoek gegaan naar manieren om van mijn verleden te leren en te begrijpen wat mij eigenlijk allemaal overkomen is. Nu, na veel lezen en nadenken weet ik dat ik gevangen zat in een manipulatief narcistisch web. Ik was een vrij naïeve jonge vrouw, heel beschermd opgevoed en heel empatisch. Vanuit mijn werk als verpleegkundige was ik gewend om voor anderen te zorgen. Daarnaast ben ik heel ruimdenkend en vind nogal snel dat iets moet kunnen, ondanks dat ik dit voor mijzelf misschien geen goed idee vind. 

Ik was een dankbare prooi voor mijn narcist, totaal niet weerbaar en zo beïnvloedbaar als het maar zijn kon. Eenmaal slachtoffer van trauma bonding (ook wel liefdesverslaving genoemd) was het erg moeilijk voor mij om echt afstand te nemen en viel ik steeds terug. Vergelijk het met iemand die gestopt is met roken, één sigaret aansteken kan al genoeg zijn om weer een pakje per dag te gaan roken. Zo was bij mij het horen van zijn stem of een aanraking al genoeg om mezelf opnieuw in hem te verliezen. Eigenlijk is geen contact het enige wat mij geholpen heeft. Na trauma bonding moet je letterlijk afkicken van alle fijne stofjes die je hersenen aanmaken. De extase die je voelt als je aandacht en waardering krijgt van je narcist, is verslavend. De naam liefdesverslaving is dus heel goed gekozen.

Over mijn ervaringen met deze onmogelijke, verslavende liefde heb ik mijn boek ‘Geen Sprookje’, geschreven. Daarnaast probeer ik van deze donkere periode in mijn leven iets positiefs te maken door informatieve posts op mijn Instagram te zetten.  Ik wil behalve het geven van informatie over narcisme ook lotgenoten een hart onder de riem steken. Vaak staan slachtoffers van narcisten er alleen voor omdat ze totaal geïsoleerd zijn van vrienden en familie en omdat er veel onbegrip is.

Ik heb elke dag contact met tientallen vrouwen, en een enkele man, die graag met iemand praten die begrijpt waar ze doorheen gaan. Een luisterend oor is ontzettend belangrijk, al is het maar om te weten en te voelen dat je niet de enige bent die dit meemaakt. Er is vaak overweldigend veel herkenning: het overladen met liefde, daarna de onbereikbaarheid, het negeren, de onvoorspelbare woede uitbarstingen, de stinkende best die je doet om alles niet uit de hand te laten lopen, het wachten op de beloning van positieve aandacht, de stalking en soms publieke vernedering achteraf. Iedereen maakt dit mee en iemand zei heel treffend: ‘Same shit, different story’. Er zijn nog meer aspecten te benoemen zoals vreemdgaan, seksueel misbruik, het inzetten van omstanders om informatie voor de narcist te vergaren of roddels te verspreiden. Dit zit niet in mijn verhaal omdat ik dat niet meegemaakt heb maar het zijn absoluut dingen die veel voorkomen.

Wil je meer informatie over narcisme of herken je dingen binnen je relatie? Je kunt met mij in contact komen via mijn Instagram. Wanneer je meer wilt weten over mijn persoonlijke verhaal, dan kun je via deze link mijn boek ‘Geen Sprookje’ aanschaffen.

Groeten, Geike

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Zoals beloofd

Blog, Inspirational stories

‘I can read people, the first time I see them,’ zei Celia. Als eigenaresse van een kindertehuis een handige eigenschap bij bezoekende vrijwilligers met hun ‘goede bedoelingen’, veel meer dan dat dacht ik er niet bij. Ik leefde mijn droom, zonder terughoudenheid. Ik was een open boek. Zonder het te weten had ze ook mij gelezen.

‘Pas goed op jezelf daar in Kenia,’ drukte mijn moeder me op het hart. In drie jaar tijd zag ze me vijf keer vertrekken. 

‘Tuurlijk mam, alles komt goed!’ Dat ik na elke reis bezorgder terug kwam heeft ze niet geweten. Ik woon bijna tweehonderd kilometer bij haar vandaan. Even naar huis is altijd gepland en gezellig, daar zorgde ik wel voor. De gedrevenheid voor een doel was verblindend. Uiteindelijk is alles ook goed gekomen, al heeft dat even geduurd en heel wat gekost.

Mijn naam is Renata, dochter, zus, moeder, echtgenote en vriendin. Zoveel en allemaal van iemand, al ben je bovenal vooral jezelf natuurlijk. Maar wie ben je dan of wie wil je zijn? Ons is allemaal toen we klein waren toch gevraagd wat we wilden worden ‘later als je groot bent’? En is dat uitgekomen? Bij mij niet. Al werd ik wel wat ik altijd al moest zijn, schrijfster.

Livia stuurde mij een berichtje naar aanleiding van mijn boek, mijn verhaal waar ik niet alleen trots op ben, maar waar ik nu ook voor durf te staan. Graag neem ik je in deze blog mee in mijn passie die zo vanzelfsprekend was dat het eng werd.

Doen wat je niet laten kunt

Als klein meisje hield ik van twee dingen echt, mijn bruine pop en mijn tafeltje. Eigenlijk van drie, ook van oma’s hond. Die aaide ik elke dag na school, de pop knuffelde ik elke avond voor het slapen gaan en aan het tafeltje zat ik gelukkig te zijn. Met stapels wit papier en pennen met een dikke punt. ‘Mag ik buiten schrijven onder de druiven, mam?’

‘Doe wat je niet laten kunt’, antwoordde ze dan. Of ze het verplaatsen van mijn schrijfplek bedoelde of het schrijven zelf weet ik niet. Ik hoopte het laatste. Intercultureel opgroeien deed dat met me, zelf invulling geven aan onduidelijkheden. Ik meende het allemaal wel te weten. Zo dacht ik later bij mijn familie in Italiё te zullen gaan wonen. Kinderlijke gedachtes waaronder ook ‘die lieve kindjes in Afrika’ ooit in ’t echt te zullen zien en niet alleen bij tv-uitzendingen over een hongersnood of natuurramp op het continent. Al vormde dat natuurlijk wel mijn beeld.

Ik was veertien jaar toen ik in een meidentijdschrift in de rubriek ‘penvrienden gezocht’ een oproep zag.
´Boy, 14 years old, living in Ghana, looking for penpals in the Netherlands´. Zo begon de correspondentie met Sam en elke ontvangen brief maakte dat ik mij bijzonder voelde. Ook dat vormde mijn beeld. Ik had er naast mijn studie hard voor gewerkt, de reis naar Ghana zeven jaar later. Dat was in 1991, zonder internet en mobiele telefoon een waar avontuur. 

De natuur, de geluiden, de kinderen, het gevoel, alles was daar. Ik noemde het passie. En gepassioneerd werd het, maar dat kwam vooral door Sam. Hoe dat verder verliep, laat ik voor nu in mijn boek. Nog even naar de kinderen, naar hen keerde ik terug. Weliswaar twintig jaar later en in Kenia, het geluk was weer even sterk. Ik voelde me er thuis, vooral door Boniface. Lief, mooi en schattig en zes maanden oud. In hem zag ik het donkere jongetje dat mijn zoon had kunnen zijn als ik in Ghana had durven blijven. Vanaf toen viel alles op z’n plek.

Zien wat je wilt zien

Op een namiddag zaten Celia en ik op haar veranda en verzuchtte ik hoezeer ik mij thuis voelde en vroeg ik haar zelfs of ik destijds niet naar Ghana terug had moeten gaan. ‘Met hem zou een dorp aan problemen op je af zijn gekomen,’ was haar stellige antwoord. Daarmee leerde ze mij een wijze les, maar ik was nog lang niet klaar om te leren. Dwars door de heersende cultuur schudde ik handen veel te stevig en onthield ik mij van in mijn ogen overbodige uitgebreide begroetingen. Ik bezocht bij iedere nieuwe aankomst dorpsbewoners in hun schamele onderkomens zonder eerst haar in haar huis te hebben begroet. De lijst van misstappen is eindeloos. Benaderbaar, gelijkwaardig en vooral een vriend wilde ik voor iedereen zijn. Zeker voor de buurman van het tehuis. Ik kocht een koe voor zijn gezin en maakte een reis naar Nederland mogelijk voor hem. Wat gaf dat mij een onwaarschijnlijk goed gevoel. ‘Denk aan één ding,’ zei Celia hem voor vertrek, ‘kijk hen aan als je tegen ze praat anders denken ze dat je liegt.’ Dat het wegkijken een teken was van respect ook al drong ik in gesprekken op antwoord aan begreep ik pas op dat moment.

De juiste intenties, oprechte bedoelingen, hoe je het ook noemt, ze zijn ingekleurd door je culturele achtergrond en omgeving. Al hield ik nog zoveel van mijn bruine pop vond ik haar toch ook een beetje zielig en moest ik goed voor haar zorgen omdat ze bruin was. Dat de kinderen die ik in Ghana ontmoette zo gelukkig leken begreep ik niet. Omdat ik in Kenia zag wat ik dacht te zien omdat ik dat verwachtte, rekende ik mezelf rijk met mijn kennis en geld. Met mijn aanwezigheid een bijdrage leveren aan het dagelijkse geluk van ieder die ik daar tegenkwam, was werkelijk een gedachte die ik destijds had. Verstandiger was geweest mijzelf de vraag te stellen of het zinvol was wat ik daar deed, behalve het goede gevoel dat ik er zelf aan over hield. Had de plaatselijke bevolking baat bij wat ik deed? Niet alleen zette ik een medische kamer op in het tehuis, ook ging een landbouwproject op mijn initiatief van start. Goede medische zorg voor de kinderen, bereikbaar en goedkoop voor de gemeenschap en werkgelegenheid en goed voedsel voor vele gezinnen. Het leek een goed doordacht plan. Het verrijkte enkel Celia’s familie en liet de dorpsbevolking radeloos achter.

Geven is een magische sensatie

Bij mijn eerste reis naar Kenia zaten de cadeau’s tussen de kleding gepropt. Bij de volgende vier reizen sleepte ik extra koffers stampvol spullen mee. Ik hield van de grote lach op de gezichten bij hen die ik verkoos en ik irriteerde mij aan hen die erom vroegen. Dat was geoorloofd vond ik, zo goed als ik bezig was, mocht ik daar best wat van vinden. En daar werd door iedereen natuurlijk ook wat van gevonden, al zag ik dat niet. Ik merkte het wel. Celia’s tolerantie en invloedrijke gedrag veranderde bij elk verblijf en dat had vergaande consequenties voor mijn aanwezigheid. Die hield namelijk op. Zo handelde ze dat af, met serieuze waarschuwingen, die begreep ik wel.

‘Ik dacht echt dat ik daar hoorde, maar soms moet je niet geloven wat je denkt.’

(Uit het boek ‘Zoals beloofd’)

Ik heb ondoordacht gehandeld, onterechte observaties gemaakt en onjuiste conclusies getrokken. Mijn boek laat je alles ervaren, of zoals een recensent schreef: ;haar kwetsbaarheid zindert door alle pagina’s.’

Drie verwarrende en ingewikkelde jaren heb ik mijzelf afgevraagd hoe mijn goede bedoelingen zo verkeerd konden uitpakken. Ik draaide maar rond in mijn gedachten en kwam steeds bij hetzelfde uit. Niets. Tot ik op nieuwjaarsdag 2018 besloot te beginnen met het opschrijven van mijn herinneringen. Nacht na nacht zat ik aan de grote tafel en tuimelde van de ene herinnering in de dieperliggende andere herinnering. Het verhaal ontstond uit mijn hartstochtelijk schrijven, een jaar lang. En met de woorden kwam ook het begrip over mijn eigen aandeel in de ellendige afloop. De zelfreflectie bleek van waarde in mijn verhaal. Lezers laten mij weten mild voor mezelf te zijn. Het is pas na het lezen van mijn eigen boek dat ik leerde over het White Savior Complex. Dat houdt volgens de uitleg van Wikipedia zoveel in als ‘a white person who provides help to non-white people in a selfserving manner’. Daarmee kon ik mooi verklaren waarom ik mijn passie invulde zoals ik had gedaan. Mijn gedrag accepteren en met opgeheven hoofd mijn verhaal delen met de wereld kostte wat meer moeite. Nederigheid is druppelsgewijs bij mij binnen gekomen. Voor mij stonden Ghana en Kenia gelijk aan geven. Vanuit de gedachte aan armoede en noodzaak meende ik met materiёle zaken ‘goed te doen’. Aandacht en tijd is veel belangrijker. Wacht met willen begrijpen en observeer de wereld waarin je je begeeft. 

‘Zoals beloofd’ is ruim een jaar geleden uitgegeven in eigen beheer en heeft me naast veel inzichten ook veel rust gebracht door de herkenning die lezers erin vinden die ze met mij delen in hun bevindingen. Gun jezelf de ervaring met een andere cultuur, blijf reizen en stel jezelf de vraag wat je achterliggende motieven zijn om juist naar die plek te gaan. 

‘Do the best you can until you know better.Then when you know better, do better.’

( Maya Angelou)

En voor hen die zich afvragen hoe het met Sam en mij is afgelopen? Sinds deze week hebben we whatsapp contact, bijna dertig jaar later!

Liefs, Renata

Het boek “Zoals beloofd is te bestellen via de Facebookpagina van Renate.

Heb jij je wel eens afgevraagd wanneer een gevoel begon of waardoor het eindigde? Soms zit iets gewoon in je dat een weg zoekt en waaraan je wel moet toegeven. Een reis naar Ghana bijvoorbeeld op mijn tweeëntwintigste en twee decennia later vijf reizen naar Kenia.
Celia, oprichtster van een gesponsord kindertehuis in de binnenlanden van Kenia, verwelkomt mij met open armen, noemt mij een uitzondering. Al benadrukt ze veelvuldig hoezeer we op elkaar lijken, komen we steeds meer tegenover elkaar te staan. Oogluikend accepteer ik de dubbele agenda’s waarmee ik word geconfronteerd om mijn verlangen te kunnen blijven voeden.
Wanneer dorpsbewoners me in vertrouwen nemen en ik mijn conclusies had moeten trekken, drijft mijn passie me nog verder. Ik neem mijn man en twee dochters mee tijdens mijn vijfde bezoek. Zeven slopende dagen tracht ik hen veilig te houden, maar moet uiteindelijk van het toneel verdwijnen waarna ik getraumatiseerd vaststel dat terugkeren geen optie meer is.
Mijn verhaal is een eyeopener voor ieder die de intentie heeft ‘goed te doen’ en neemt je mee op reis door mijn leven, van droom naar werkelijkheid, van hoop naar deceptie.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Echte knuffels en meer

Blog, Inspirational stories

Ik zal mezelf even voorstellen, ik ben Jorma Bos, geboren en getogen Amsterdamse, 49 lentes jong, een gescheiden moeder van een zoon van 23 en oma van een schattige kleindochter van bijna 2.

Een aantal jaar geleden besloot ik van beroep te wisselen. Van medewerkster in een automaterialen winkel, waar ik mijn dagen vulde met het mengen van autolakken, het drukken van kentekenplaten en het rondrijden van bestellingen naar garages, naar compleet iets anders, een betaalde dame in de persoonlijke dienstverlening oftewel sekswerker.

De reden waarom ik tot deze keuze kwam was, omdat ik het helemaal gehad had met de zogenaamde leuke mannen op de verschillende datingsites. Als ik dacht een leuke man aan de haak geslagen te hebben, dan bleek hij achteraf meestal toch gewoon bezet met een vrouw thuis op de bank. Na een aantal van dat soort heren dacht ik, ‘mannen leuk, seks is fijn maar ik laat me met niet meer gratis naaien’. Dat wat ze wilden dat kon, maar dan wel gewoon als een betaalde dienst. Ik ruilde de datingssites in voor betaalde advertentiesites waar ik mijn diensten ging aanbieden.

Natuurlijk gaat zo’n keuze niet over één nacht ijs. Ik had met deze keuze niet alleen met mijzelf te maken, ook met de mensen om mij heen en dan vooral mijn zoon en mijn ouders. Uiteraard stonden zij niet te juichen, maar accepteerden na een duidelijke uitleg over het ‘waarom en hoe’, mijn weloverwogen keuze. Het viel andere mensen ook op dat ik opeens veel meer vrije tijd had. Als ze aan mij vroegen wat ik nou precies voor werk deed tegenwoordig werd er vol verbazing  op gereageerd, ‘jij in de prostitutie, maar daar vind ik jou helemaal het type niet voor’, vroeger had ik waarschijnlijk precies zo gereageerd. Ieder mens heeft vooroordelen.

Ik doe dit werk nu ruim zes jaar en kan nu volmondig zeggen dat ik mijn roeping heb gevonden in het leven. Net als met andere beroepen moest ik ook hierin mijn draai vinden en leren van de vervelende situaties die ik in het begin meemaakte. Je moet in dit beroep kunnen incasseren, vervelende situaties gebruiken om ervan te leren, ergens een punt achter kunnen zetten en vrolijk en positief weer verder. Als je niet stevig in je schoenen staat ben je er na een aantal vervelende situaties denk ik wel snel klaar mee.

Iedereen die denkt dat het alleen maar makkelijk ‘cashen’ is, weet niet waar hij of zij het over heeft. Hoe vaak ik in het begin voor niets ergens heen ben gereden omdat er lolbroeken zijn die daar een kick van krijgen, dat er meerdere personen in een woning aanwezig waren terwijl dat absoluut niet de afspraak was of dat ik met echt goed nep geld werd betaalt. Waarom ik ondanks de vervelende situaties toch nog steeds dit werk met veel plezier doe, komt doordat ik voor heel veel andere mensen wel het verschil maak. Ik kan er voor zorgen dat iemand goed in zijn velletje zit. Er is veel eenzaamheid en afstandelijkheid in deze wereld. Het geeft mij heel veel voldoening als ik merk dat ik iemand een ultiem fijn gevoel heb laten beleven.

Er wordt mij wel eens gevraagd, ’zou je dit werk ook kunnen doen als je een relatie zou hebben en mis je dat niet?’ of, ‘wordt je nooit verliefd op een klant?’ Verliefd worden is mij tweemaal overkomen. Het grappige was dat beiden heren mij direct lieten weten dat ze verder geen probleem hadden met mijn beroep. Dat was natuurlijk helemaal niet wat ik wilde horen. Als ik verliefd ben dan ben ik monogaam, onmogelijk om dan met goede gevoelens mijn werk te kunnen uitvoeren. ik mis het ook niet, ik kan in mijn werk al mijn gevoel kwijt en geen dag is hetzelfde.

Het is ook niet zo dat ik heel veel mannen op een dag verblijd met mijn diensten, het moet natuurlijk wel leuk blijven. Ik ben dan wel dagelijks tussen 10:00 en 00:00 beschikbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik er 10 op een dag afwerk. Ik wil mijn werk graag gewoon tot mijn pensioen blijven doen. Dus de ene dag is dat er eentje, de andere dag twee of drie of gewoon soms een dagje even helemaal niets.

Ik vind het erg jammer dat er nog steeds een heel negatief vooroordeel op dit legale beroep drukt. Alles wordt in één vakje geplaatst maar het is zo veel meer dan alleen maar een potje seks. Daarom besloot ik 4,5 jaar geleden om een boek te schrijven. Een eerlijk, oprecht en vooral niet pornografisch boek waarin ik vertel over waarom ik dit ben gaan doen, de rotsituaties waarin ik terecht kwam maar ook de mooie en leuke momenten. Mijn doel is om mensen op een andere manier naar dit mooie en best belangrijke beroep te laten kijken. Of dat ooit zal gebeuren? Geen idee, maar ik merk in mijn eigen omgeving, dat hoe normaler ik erover doe, hoe normaler er op terug wordt gereageerd.

Mijn boek ‘echte Knuffels en meer…’ is te bestellen via echteknuffels@hotmail.com of te koop via Bol.com als paperback of e-book.

‘Jullie vrouwen hebben goud in jullie onderbroek’, zei een collega tegen Jorma. Op dat moment is ze een alleenstaande, datende moeder. Ze kon zich helemaal niets voorstellen bij betaalde seksuele diensten. Toch was ze helemaal klaar met al die mannen die alleen aardig waren als ze dachten een gratis ‘wip’ te kunnen scoren. Kon het ook anders? Jorma nam de proef op de som. Zo veranderde ze van een goedgelovige vrouw in een professionele escortdame. De mannen mochten voortaan gewoon betalen, ook voor echte knuffels.

Waarom kiest een brave huismoeder voor de prostitutie? Wat doe je met de oplichters in dit vak? Waarom willen ook vrouwen een trio met een escortdame? Hebben Aziaten echt van die kleintjes en de Afrikaanse mannen hele grote? Wat gebeurt er als je op Facebook zet dat je een beroep hebt waar veel ‘nette’ mensen steil van achterover vallen? Hoe reageert een zoon als zijn moeder vertelt dat ze van plan is om voor het oudste beroep ter wereld te kiezen? Hoe is het in bed met de Kerstman of met iemand met een hele lange baard? Wat gebeurt er als je tijdens een reünie vertelt dat je mannen ‘echte knuffels’ verkoopt?

Zowel de goede als de minder leuke kanten van het vak komen aan bod. Zelfs een heftige confrontatie met de gemeente. De ambtenaren willen haar liever achter een raam op de Wallen, maar dat ziet Jorma zichzelf dus niet zitten.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Loslaten doet pijn

Inspirational stories

Mijn naam is Marianne Swinkels, 44 lentes jong en 20 jaar getrouwd met mijn man, Marty. Ik ben de trotse moeder van onze dochter Sidney en onze zoon Bryan. Sinds enkele jaren ben ik autofotograaf en auteur. In 2018 debuteerde ik met de thriller Wrede onschuld en in januari 2020 lanceerde ik de autobiografie Loslaten doet pijn – het waargebeurde verhaal van Bryan.

Ieder mens draagt een “rugzak” met zich mee. De ene “rugzak” weegt natuurlijk zwaarder de ander, maar hij is er wel degelijk. Ook ik draag er een met mij mee, maar ik kan het handelen. Al was dat niet altijd zo.

In deze blog vertel ik over hoe ons leven binnen zeer korte tijd op zijn kop kwam te staan, hoe al onze dromen werden afgenomen en een zware depressie mij in zijn greep hield.

Intuïtie

In 2002 was ik zwanger van ons tweede kindje. Een enorme roze wolk zou je zeggen, maar niks is minder waar. Ik hecht veel waarde aan intuïtie en maak vaak beslissingen vanuit dat gevoel. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik dat er iets mis was. Ik had mijn zorgen met meerdere mensen gedeeld, maar een “gevoel” is voor de meeste mensen niet heel overtuigend. Toch bleek ik gelijk te hebben, helaas. Tijdens een echo (ik was zes maanden zwanger) werd er iets op het stuitje van de baby ontdekt. Dat “iets” bleek een zeer zeldzame afwijking te zijn, een teratoom. In een teratoom kan zich alles bevinden wat een menselijk lichaam bevat, zoals: hersenweefsel, haar, tanden, bot en oogweefsel. Het was een gevaarlijke zwangerschap, niet alleen voor de baby, ook voor mij.

Na de ontdekking van het teratoom ging alles snel bergafwaarts. Het gezwel groeide in een razend tempo. De pijn was ondragelijk. Alleen staan en lopen verlichtte de pijn. Ik had geen zorgen om mijn eigen gezondheid, maar we waren gewaarschuwd dat we ons niet te veel op baby moesten verheugen. Het waren angstige tijden.

Leven in onzekerheid

Onze zoon, Bryan, werd doormiddel van een complexe keizersnede op 29 september 2002 geboren. Ik was onder algehele narcose en heb daarom niets van zijn geboorte meegekregen. De teratoom werd enkele dagen later met spoed verwijderd.

Iedereen heeft een bepaald beeld voor ogen wanneer we naar de toekomst kijken. De een wil een goede baan, terwijl een ander de wereld wil ontdekken. Zoals we allemaal weten biedt het leven geen zekerheden. We kunnen niet alles krijgen wat we graag willen en weet je, dat is maar goed ook. Onze zoon is jaren ernstig ziek geweest, artsen begrepen niets van hem. Een medisch raadsel. We hebben doodsangsten uitgestaan; als leeuwen met Bryan meegevochten tegen zijn ziekte, en hem beschermt tegen hooggeleerde artsen.

Dit was niet de toekomst die wij in gedachten hadden, maar we kregen er iets heel bijzonders en moois voor terug. Wij waren gezegende ouders. Op een dag zouden wij afscheid moeten nemen van Bryan, maar voor het zover was zouden we genieten van moment.Ik ben overtuigd dat we niets krijgen dat we niet aankunnen. Alles heeft een reden, hoe afschuwelijk het soms ook is.

Wij waren altijd aan het werk. Mijn man maakte soms weken van 100 uur. Dit is natuurlijk geen gezonde situatie. Je gaat je al snel realiseren dat er belangrijkere dingen bestaan dan werken. Natuurlijk moeten de rekeningen betaald worden, natuurlijk moet er brood op de plank komen. Maar wat écht belangrijk is merk je pas wanneer je het dreigt kwijt te raken. Wij werden met de beide benen op de grond gezet. Op de een of andere manier krijgen we allemaal een keer een reality-check en dit was die van ons.

Erop of eronder

Na zes jaar ziek te zijn verloren wij onze zoon in 2008 op zesjarige leeftijd. Ons gezin was niet meer compleet.

Ik verloor mijzelf in een zware depressie. Op een dag stelde ik een ultimatum: ik gaf mezelf vijf jaar de tijd om uit mijn depressie te komen. Als het mij niet zou lukken om me binnen die tijd beter te voelen zou ik uit het leven stappen. Mijn gezin was beter af zonder mij, dacht ik. Ik kon het verdriet niet meer dragen. Waarom ik voor vijf jaar heb gekozen weet ik niet precies, het had ook drie of vier jaar kunnen zijn. Ik was er niet van overtuigd dat het me ging lukken. Therapieën hielpen niet en de antidepressiva leek het tegenovergestelde te doen van wat ze moesten doen. Ik bedacht een plan: De eerste stap was afkicken van de antidepressiva. Vaak wordt daar heel luchtig over gedacht, maar niets is minder waar; het is een ware hel. Het heeft twee jaar geduurd voor ik op pure wilskracht niet meer afhankelijk was van de medicatie. Ook heb ik EMDR-therapie gevolgd. Het was mijn laatste redmiddel en ik was het verplicht om mijzelf een kans te geven. Opgeven kon altijd nog. Dat klinkt nu misschien heel zwart/wit, maar zo was het ook. Voor mijn gevoel had ik niets meer te verliezen. Het was erop of eronder.

Het was een zware strijd, met ups en downs, maar ik ben er nog. Alive and kicking. En dankbaar voor hetgeen dat wij mochten krijgen: een leven vol mooie herinneringen van onze prachtige, inspirerende zoon, Bryan.

Mensen zijn geneigd om te kijken wat ze niet hebben en dat is jammer. Als we alleen kijken naar wat wie níét hebben, zien we niet wat we wél hebben en merken we niet hoe rijk we eigenlijk zijn. De mooiste momenten zullen ongemerkt aan ons voorbij gaan en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Wij, mensen, kunnen meer handelen dan we denken. Ons brein werk op een heel bijzondere manier: we leren het onacceptabele te accepteren, maar weten ook hoe en wanneer we moeten vechten, ook als de situatie uitzichtloos lijkt. Geloof me, ik kan het weten.

Wil je meer lezen over het proces waar Marianne doorheen is gegaan? Het hele waargebeurde verhaal is te lezen in haar boek “Loslaten doet pijn” en is te koop bij verschillende boekhandels.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Een toekomst met een omweg

Blog, Inspirational stories

“Ik vind het vervelend dat je nu alleen bent en op je werk”, zei de arts. Toen wist ik al genoeg. “We hebben eigenlijk geen goed nieuws, dat zagen we allemaal niet aankomen. Kan jij hier naartoe komen?” Totaal overstuur belde ik Jören, mijn vriend, op en daarna mijn ouders. Toen zat ik daar in het ziekenhuis. “We hebben kwaadaardige cellen gevonden in je linkerborst. We moeten het gaan behandelen.” Wat is dit? Ik kan niet ziek zijn daarvoor ben ik veel te jong. Borstkanker? Hoe kan dat nou? Wat gaat er nu gebeuren? Kan ik beter worden? 9 juni 2020, die dag wil ik snel vergeten maar dat gaat waarschijnlijk nooit meer gebeuren. Die dag werd ons leven op zijn kop gezet. Op die dag begon mijn verhaal, een toekomst met een omweg. 

Mijn naam is Annemijn en ik ben 25 jaar. Sinds juni 2020 weet ik dat ik borstkanker heb. Triple negatief derde graad, dat is het soort borstkanker dat ik heb. Ik neem jullie mee in mijn verhaal. Sinds het begin van mijn traject vertel ik mijn verhaal op mijn eigen blogpagina An babbelt. Vandaag vertel ik het hele verhaal hier.

Januari 2020

“Jur, moet je eens voelen…”, ik sta onder de douche en ineens voel ik een hele harde schijf in mijn borst zitten, ik kan hem zo vastpakken, ik schrik me dood. Ik ben echt een angsthaas als het gaat om ziek worden, overal zie ik gevaar in en ik ben vreselijk bang voor de dood. Zo vreselijk bang om de mensen waar ik het meest van hou te verliezen. Jur voelt en zegt dat hij het ook niet weet, “ik ben ook geen arts”. Haha hij zou willen van wel, maar goed hij is het niet en ik ben er eigenlijk niet gerust op. “Bel de huisarts maar” zegt hij. Ja, dat kan ik het beste doen. Die kunnen mij wel geruststellen. Stiekem kijk ik het toch nog een weekje aan, misschien wordt het wel minder. Alleen minder wordt het niet, ik snap nog steeds niet hoe het zo kan zijn dat je van de één op andere dag ineens wat anders voelt dan normaal. Het kan er niet ineens zitten, maar ik denk dat je ineens bewust bent dat het er zit ofzo. Je denkt niet gelijk aan het ergste, tenminste… Wij dachten daar eigenlijk geen moment aan.

Ik bel de huisarts, leg uit wat er aan de hand is en maak een afspraak. Toen ik daar naartoe ging ben ik geen één moment zenuwachtig geweest. Ik ben nog zo jong, niemand in mijn familie heeft borstkanker gehad, het kan niets ergs zijn. “Oké, ik ga je doorverwijzen naar het mammacentrum in Tergooi Hilversum” zegt de huisarts. “Het mammacentrum?” vraag ik, ik heb geen flauw idee wat dat is. “Ja daar zijn ze gespecialiseerd in de borst. Je hoeft je geen zorgen te maken. Een tumor is het niet, een tumor kan je niet bewegen en bij jou kan ik de plek bewegen. Alleen is het best een grote plek. Ik wil dus voor alle zekerheid dat er even goed naar gekeken wordt.” Oké, prima. Ik ben gerustgesteld, een tumor is het niet zegt ze. Ik bel Jören en vertel wat het plan is, ook hij is opgelucht. ‘Gewoon’ even goed laten onderzoeken, dat kan geen kwaad.

Geen zorgen

Ik blijf mezelf ervan overtuigen dat het niets is, mijn lichaam is gewoon aan het veranderen. In december besloten wij dat ik zou stoppen met de pil. We zijn klaar voor de volgende stap en na heel veel gesprekken over een kindje zijn we eruit. We hopen dat we een kindje kunnen krijgen, dus de pil gaat de deur uit. Ik heb gelezen dat een pil nou niet persé heel erg goed voor je is en dat je lichaam echt wel even tijd nodig heeft om het natuurlijke proces weer op gang te brengen, dus ja waarom zou je lichaam er dan ook niet van gaan veranderen? Het kan toch zo zijn dat mijn borsten ineens anders aanvoelen, waarom niet? Ja, ik weet het 100% zeker dit hoort bij het proces van stoppen met de pil of het is gewoon een ontsteking.

Toen de datum dichterbij kwam dat ik naar het mammacentrum moest werd ik toch ineens zenuwachtig. Die angsten en het piekeren waar ik mezelf altijd gek mee maak beginnen de overhand te krijgen en ineens weet ik het toch allemaal niet meer zo zeker. Ik vertel het verhaal toch maar aan mijn ouders en vraag of mijn moeder meegaat. 

Daar zitten we dan in een hele mooie wachtruimte. Ineens denk ik ‘O nee. Als ik straks dat gesprek heb met die arts moet ik aangeven dat we bezig zijn om een kindje te krijgen. Ik wil helemaal niet dat mijn moeder dat weet’, haha ik raak lichtelijk in paniek. ‘Zeggen dat ze niet mee mag met het gesprek is ook onaardig. Waarvoor is ze dan meegekomen’, zo gingen mijn gedachtes. Toch heb ik maar gezegd dat ik dat gesprek liever alleen deed, ook al was dat niet zo, ik wilde niet dat ze het wist. 

Niets aan de hand of toch wel

Goed nieuws er is niets aan de hand, geen gekke afwijkingen te zien op de echo. Ik ben zo opgelucht. We kunnen weer met een gerust hart naar huis. Toch blijf ik pijn houden aan die linkerborst, soms echt ondragelijk veel pijn. Ik heb één ding echt geleerd deze periode en dat wil ik aan iedereen meegeven: niemand kent zijn lichaam zo goed als dat jij dat kent. Als je om wat voor reden dan ook het gevoel hebt dat het niet klopt, ook al wordt er gezegd dat het wel klopt, blijf dan luisteren naar je eigen gevoel. Wordt er gezegd dat het in orde is? Dat zou best kunnen maar het hoort er ook niet, want het heeft er nog nooit gezeten. Ze zeggen dat pijn niet past in het plaatje van een tumor. Zelf dacht ik ook niet direct aan een tumor, het kon ook een ontsteking zijn.

Ik heb dus doorgezet bij het ziekenhuis en heb uiteindelijk op 8 juni 2020 een nieuwe echo gekregen. Waar waarschijnlijk niets uit zou komen, dus ik ging deze keer alleen naar het ziekenhuis. Toen begon het, toen begon mijn angst, nog steeds heb ik geen één moment het gevoel gehad dat hier borstkanker uit zou komen, maar ik was wel bang. Een echo werd ineens vervolgd met het uitzuigen van een cyste, een punctie en een mammografie. Wat gebeurt hier ineens? Ik had eigenlijk ook niet zo goed door wat er gebeurde. “Moet ik me zorgen maken?” vroeg ik. “Nou, nadat we de plek hadden leeg gezogen zagen we nog steeds de afwijking zitten, vandaar dat we de punctie doen.” zei de radioloog. O ja en ook nog iets half tegen mij en half in zichzelf “met de kennis waar ik hiermee naartoe kwam had ik dit niet verwacht.” Nou lekker geruststellend dus, haha. Verder was het een hele fijn man en ben ik hem uiteindelijk heel erg dankbaar.

De volgende dag kwam dus dat telefoontje. Daar ga je, pats boem ineens je leven overhoop. Zitten we dan in dat kamertje, Jören, mama en ik. Er gaan zoveel gedachtes door mijn hoofd. Kinderen? Dat kunnen we voorlopig wel even uit ons hoofd zetten, misschien kan ik wel nooit meer kinderen krijgen. Bang dat ik dood zou gaan heb ik gek genoeg niet gelijk gedacht. “Het komt wel goed toch?” dat is wat ik vaak vroeg. Niemand kon me op dat moment die bevestiging geven, maar ergens voelde ik het wel, het komt wel goed, dood ga ik nog lang niet, ben jij nou gek. Ik heb nog zoveel plannen, dat gaan ze niet van mij afnemen. Pff wat hebben wij intens veel verdriet gehad, maar wauw wat ga je snel de overlevingsstand in zeg. Bizar als ik daar nu over nadenk. Oké, wat moet er gebeuren? Dan gaan we dat doen.

Dat gaan we dus doen

Een rollercoaster. Dat is wat ze zo vaak zeggen en dat is wat het is. Je stapt die achtbaan in en je ziet wel wanneer die gaat stoppen. Hij heeft hele hoge pieken, maar nog veel diepere dalen. Ja het is super heftig om ziek te zijn, het is super eng. Klap, op klap, op klap. Ik kan het echt niet mooier maken. MRI-scans, biopt, PET-CT scan, markertje plaatsen op de plek van de tumor, volgens mij was dat het wel. Alles om te kijken wat voor een borstkanker het was en wat daarvoor het beste behandelplan is. 

Chemotherapie, ik hoopte dat zo het niet nodig zou zijn, maar shit het is nodig. Zestien kuren in totaal, twintig weken. Eerst vier kuren één keer in de twee weken, daarna twaalf kuren elke week. “Wil je een ice cap dragen? De kans dat je kaal wordt is erg groot. Kinderwens?” Ja, die hebben we zeker. “Oké, dan moeten jullie je eicellen laten invriezen.” Operatie? Prima ook dat nog, borstsparend kan wellicht, amputatie kan altijd, alleen dat is voor latere zorg. Dan zouden we alles wel gehad hebben, toch? Oh nee, toch niet. Bestraling? Ach wel ja, doen we die toch ook nog. Haha. Het is oké, het is veel, maar oké. Ik wil beter worden dus kom maar op.

Het engste is niet weten wat er gaat gebeuren. Niet weten hoe je je gaat voelen. Het ergste is dat ik nog zo jong ben en dat ik zoveel andere plannen had. Ziek zijn was daar zeker niet één van. Alleen ik heb nu geen andere keuze, ziek ben ik en ik ga er alles aan doen om sterker te zijn dan die kanker. Weg ermee! Ik heb zo vaak gehoord: “O, ik had dit nooit zo gekund, ik was waarschijnlijk de hele dag aan het huilen.” Ik dacht dat zelf ook, maar ik ben zoveel sterker dan ik dacht, dat is wat deze ziekte met je doet, niet opgeven gewoon doorgaan. Zoveel lieve vrienden en familie om ons heen houden ons ook op de been, dat is echt het fijnste wat er is deze periode, we zouden niet weten wat we zonder ze moeten!!

Ik kan niet wachten tot ik het einde van de omweg die ik aan het belopen ben, heb behaald. Dat ik gewoon weer verder kan met de toekomst die ik voor ogen had. Al zou die toekomst ervoor altijd anders uit gaan zien. Ik ga die borstkanker overwinnen, alleen we blijven er voor de rest van ons leven aan herinnert. Helaas is dat iets wat we moeten accepteren, we zijn alleen zo dankbaar dat er nog een leven is. Laten we er maar extra van genieten.

Liefs, Annemijn.

Op dit moment ben ik nog volop bezig in mijn traject. De chemo’s zitten er bijna op. Daarna moet ik nog geopereerd worden. Ik had nog honderd pagina’s kunnen typen over alles. Op mijn blog An babbelt heb ik over alles een uitgebreide blog staan. Ben je benieuwd hoe een traject van eicellen invriezen gaat? Of hoe het behandelplan er precies uitziet? Hoe de chemo’s gaan? Ga dan naar www.anbabbelt.nl, hier vind je al deze blogs!

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Wit brood? Bruin brood?

Blog, Inspirational stories

Bon dia,

Mijn naam is Lisa Sentveld, 27 jaar geleden geboren in Egmond-binnen. Hier ben ik ook opgegroeid. Sinds een aantal weken ben ik geëmigreerd naar het eiland Bonaire. Na 5 maanden gewerkt te hebben in het ziekenhuis op Bonaire, heb ik een plek gevonden waar ik me thuis en gelukkig voel. Ik werk nu in het ziekenhuis op Bonaire op de afdeling verloskunde. Na mijn burn-out 1,5 jaar geleden ben ik gestart met een cursus fotograferen, ik kan hierin mijn creatieve kant kwijt. Hierop volgend heb ik nog een cursus gedaan. Graag wil ik ook deze creatieve kant op Bonaire naast mijn werk gaan vervullen. Ook schrijf ik blogs en toen ik door Livia gevraagd werd om dit verhaal op papier te zetten, dacht ik ‘ja, waarom ook niet!’ 

Dat mijn leven nooit liep zoals ik had verwacht, schrijf ik in dit blog. Wat als je denkt dat je eindelijk weet waar je thuis hoort en wie je hoort te zijn, en dan loopt alles weer anders. Als je denkt dat je alleen gaat emigreren en je ineens toch weer samen bent. Wat als je nooit kunt kiezen, en sommige keuzes ook niet te maken zijn. 

Wit brood? Bruin brood? Bruin brood? Wit brood?

Het was oktober 2019, mijn 2e single reis met VillaVibes. Een single reis organisatie voor hoger opgeleiden. Na mijn eerste wintersport reis met hun organisatie, die overigens ge-wel-dig was, had ik veel zin in deze nieuwe uitdagingen. Golf surfen, nieuwe mensen leren kennen, en wie weet wel de VROUW van mijn dromen tegenkomen!
Al is dit nooit primair mijn reden geweest om met Villavibes mee te gaan. Tijdens die eerste reis heb ik genoeg ‘leuke vibes’ gehad.

De dag brak aan, de eerste ontmoeting op het vliegveld was spannend, echter zie en voel ik altijd wel snel welke mensen mij aanspreken, dus bang was ik niet. Ik ontmoette een aantal leuke mensen onder andere ook Patrick en een leuke vrouw, en we raakten aan de praat. Het ijs was al gebroken, de spanning viel weg. Patrick leuke gozer, leuke krullen, lekker gek en goede humor. En dan nog een leuke en vrolijke vrouw waar je alleen van de brede lach op haar gezicht al vrolijk werd. Dat was mijn eerste indruk. Nu al leuk dat er gezellige mensen mee zijn dacht ik! Die avond zaten we al samen aan het bier en lachten en zongen we. Met nog een aantal gezellige mensen er omheen voelde die week, al was hij net begonnen, al geslaagd.

In het vooruitzicht had ik Bonaire op de planning. Ik zou in januari voor 3 maanden naar het buitenland gaan om te werken in het ziekenhuis op Bonaire. Ook hier had ik veel zin in. Travel is my therapy en ik hou enorm van nieuwe uitdagingen. Ik had dus niet echt in de planning om iemand tegen het lijf te lopen, dat zou echt té onhandig zijn. Nee op Bonaire wilde ik lekker ‘vrij gezellig’ zijn😊.

Patrick en ik werden erg close die week, terwijl ik mijn oog had laten vallen op een andere ‘prooi’, had hij zijn oog laten vallen op mij. Eerst had ik het niet echt zo door, maar al snel merkte ik wel zijn affectie naar mij toe, op een andere manier dan dat ik wilde. Toen we op een ochtend even de yogales waren ontvlucht en we samen een stuk gingen fietsen naar een strandje, wist ik het zeker van die affectie naar mij toe. Hij zoende mij ineens vol op mijn mond, en ik dacht en zei, ‘wat doe je? ik val op vrouwen!’ Ik schrok er van en zoende hem nog wel een keer terug. Maar direct nam ik afstand, omdat ik geschrokken was van zijn toenadering. Ik stortte mij nog meer op mijn ‘prooi’. Ik noem het prooi omdat ik van nature echt een jager ben. Er gebeurde nog wat dingen die week. We bleven steeds naar elkaar toe getrokken worden, terwijl mijn verstand zei, NEE, want ik val op vrouwen en ik ga naar Bonaire! Hierdoor nam ik steeds weer afstand.

Ik ben in 2016 verliefd geworden op een vrouw, dit voelde voor mij als een openbaring, een bevrijding. Alsof ik eindelijk mijzelf had gevonden, zonder dat ik dit ooit had gedacht. Ik heb mijn toen huidige vriend en huis verlaten om dit deel van mijzelf te gaan ontdekken. Ik heb 3 jaar lang een relatie gehad met een vrouw. Toen dit uit ging, heb ik na veel verdriet besloten nooit meer iemand in mijn leven te laten. Tja, leuk bedacht. Toch kwam de ene na de andere scharrelkip voorbij, maar een echte relatie werd het niet meer. Evengoed elke keer teleurstellend, en je voelt je falen, niks waard en ga zo maar door. Tot ik op een gegeven moment merkte dat ik er een beetje aan onderdoor ging. Na de dingen die ik in de jaren had meegemaakt, en het verdriet wat ik had gevoeld, wilde ik even NIETS EN NIEMAND anders meer dan me, myself and I. 

Na de single reis hielden Patrick en ik contact en konden we niet onder elkaar uit. We vonden het gewoon erg fijn om bij elkaar te zijn, we woonden ook nog dicht bij elkaar in de buurt, en het was ook altijd gezelligheid, liefdevol en een gevoel van genegenheid als we bij elkaar waren. Waarom zou je alleen gaan eten als het ook samen kan? We probeerden het zelfs met een vrouw erbij, maar die vrouw wilde meer met hem dan met mij, terwijl hij mij wilde in plaats van haar. Dus die verhouding was niet geheel in balans. Wel was ik elke keer mondeling heel duidelijk naar Patrick, het wordt niet meer als dit, want ‘ja je valt op vrouwen’, zei hij dan. Daarna zoenden we dan toch weer. Probeerde ik hem te koppelen aan een ander, kwam hij toch weer bij mij terug. Daarna deden we samen nog een singlereis, die niet zo lekker liep vanwege de onrust tussen elkaar. Ik wilde dat hij zijn gang ging en mij los liet. Maar toen hij met een ander had gezoend, was ik best teleurgesteld. ‘Zie je, ALLE mannen zijn hetzelfde!’ Maar ja…. Was ik niet degene die niet voor hem kon kiezen? Ik kan nog niet eens kiezen tussen een wit of een bruin brood als ik in de supermarkt sta. Hoe moet ik dan zo’n onmogelijke keuze maken, waarom moet ik kiezen tussen hem of een vrouw?

5 dagen na die vakantie ging ik naar Bonaire. Wat een turbulente tijd. Hij had veel moeite met het afscheid, ik had zin in de nieuwe uitdaging die IK zou doen. En we grapten daar maar om, ja jij wilt ‘ZELLUF DOEN’, zei Patrick dan.

Ik heb de tijd van mijn leven gehad op Bonaire. Ik voelde al snel dat ik he-le-maal op mijn plek was daar op Bonaire, met leuke collega’s, een chille omgeving en ik verlengde met 2 maanden, tot nog meer teleurstelling bij Patrick. In totaal bleef ik 5 maanden op Bonaire, ik was verliefd geworden op het land. 

In het begin hadden Patrick en ik wel veel contact. Maar hij was teleurgesteld en verdrietig dat het niets geworden was tussen ons en hij besloot te stilzwijgen. 

Dit raakte mij best wel erg, en ik probeerde toch wel het contact te houden. De ene keer was hij dan vrolijk en de andere keer was het weer helemaal niet zo gezellig. Daardoor verwaterde het contact nog meer en ben ik hier op Bonaire lekker los gegaan en heb ik hem uiteindelijk los gelaten. Dingen gedaan die ik niet eerder had gedaan en ook mensen onbedoeld gekwetst, omdat ze mij leuk vonden, maar die ik niet zag als meer dan een leuke tijd. Dingen liepen zo en na 5 maanden Bonaire ging ik met zo veel verdriet het vliegtuig in. Ik wist toen al dat ik snel weer terug zou zijn op Bonaire.

Na een aantal dagen zag ik Patrick weer. Het was eventjes gek, maar ook erg vertrouwd om elkaar te zien. Mijn missie om ‘gewoon als vrienden’ verder te gaan, heb ik welgeteld 1 ontmoeting volgehouden. ‘VERDORIE, wat is dat toch tussen ons. Wit, bruin, bruin wit, gaaaaan we weer.’

Toch boekte ik al snel mijn retour ticket naar de plek waar ik mij gelukkig had gevoeld. Ik besloot te emigreren. Hij wist dit. En ik heb hem gezegd dat ik terug ga. 

Hier staan we nu, hand in hand naar de zonsondergang op Bonaire te staren. We geven het een kans! Hij volgde mij om het een kans te geven en ik gaf het een kans omdat hij bereid was mij te volgen. Hij is nu voor 3 maanden mee omdat we kijken hoe dit voor ons werkt, of niet. Soms snap ik het leven niet, maar dingen komen op je pad, alles met een reden ook al zie je soms niet primair die reden. 

Het heeft in mijn hart best veel tijd gekost om toe te geven dat ik hem ook erg leuk vind. Ook omdat het mij best veel bevrijding, opluchting en trots heeft gegeven toen ik ‘uit de kast kwam.’ En omdat mijn hart ook nog ergens zegt, je houdt van vrouwen en je was daar zo trots op en mijn hoofd daarover nadenkt. Het liefst zou ik hem en een vrouw willen. Ook al weet ik hoe gek dit misschien zal klinken voor sommige mensen.

Mensen die vragen nu ook vaak ‘ja, maar wat ben je dan nu?’ Wat ik overigens niet echt een fijne vraag vind. Maar ik heb daar over nagedacht. Nou ik ben MIJZELF. En ja ‘mijzelf’ is soms ook voor mijzelf best verwarrend. Maar geef mij geen label, want mijzelf is uniek en niet in een hokje te plaatsen. 

De grootste les die ik wel geleerd heb is om ALTIJD voor je eigen rust en geluk te kiezen. En soms een sprong in het diepe te nemen, ook al weet je niet waar die eindigt. De gene die bij je blijven terwijl jij je eigen weg bewandeld, terwijl jij bent wie je bent, die je dan nog leuk vinden. Dat zijn degene die je om je heen wilt hebben. Ik bewonder Patrick, dat hij dit voor mij over heeft. Ook al geloof ik soms zelf nog niet dat iemand dit voor mij over heeft. Ook ben ik trots op mezelf dat ik het een kans geef.

Wat ik jullie mee wil geven. Wat de toekomst je biedt, weet je toch niet. Dus laat je verassen door de signs of life, maak keuzes dan pas weet je of dit de goede stap is. En… MENS DURF TE LEVEN!

Lisa Sentveld
@lisasentveldfotografie

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Partnergeweld in het Caribisch gebied

Blog, Inspirational stories

Hi people,

Ik geloof dat alles in het leven met een reden gebeurd. Dat betekent soms ook dat je vervelende dingen meemaakt, waar je van leert, waar je anderen mee kunt helpen of waardoor je bij anderen bewustzijn kan creëren. Met dit in mijn achterhoofd besloot ik vorig jaar te beginnen met het schrijven van een boek. Een boek wat in juni dit jaar daadwerkelijk is uitgebracht. Het boek gaat over een onderwerp waar veel mensen nooit mee te maken hebben gehad of denken te hebben gehad. Soms gebeuren dingen zonder dat je het in de gaten hebt, terwijl het soms in je directe omgeving gebeurt. Ik heb het in deze blog over partnergeweld. Geweld in een relatie. Huiselijk geweld. De reden voor de keus voor dit onderwerp is helaas niet (alleen) vanuit beroepsmatig oogpunt. Mijn naam is Sandra, 33 jaar oud, moeder van 4 kinderen, psycholoog EN slachtoffer van partnergeweld.

Een roze wolk die donker werd

In deze blog vertel ik jullie mijn verhaal. Er kwam een man in mijn leven. Het leek in eerste instantie een perfecte man. Lekker naïef, elke relatie is op het begin natuurlijk altijd leuk; ik zat op mijn roze wolk. De roze wolk veranderde op een gegeven moment in een donkere wolk, alleen had ik de lucht niet ‘zien’ veranderen. Langzaamaan besefte ik meer en meer dat ik in een relatie zat, waarbij ik ver voorbij mijn eigen grenzen was gegaan. Ik was mijzelf kwijtgeraakt, ik deed de dingen niet meer die ik leuk vond, cijferde mezelf weg en voelde me gevangen in een web.

Ik kon geen uitweg meer vinden. Er leek een soort haat/liefdesrelatie te zijn ontstaan, met hele hoge ‘ups’ en hele diepe ‘downs’. Regelmatig mishandelde hij mij. Slaan, schoppen en kleineren. Niets was goed, de manier hoe ik mijn kinderen opvoedde, de manier hoe ik me kleedde en het groeten van bekenden op straat was uit den boze. Op een gegeven moment ging ik aan mezelf twijfelen, ik rechtvaardigde zijn gedrag, vond dat ik een aandeel had in de situatie. Van een zelfverzekerde dame, veranderde ik in een hoopje ellende. Nu weet ik beter, niets en niemand heeft het recht om een ander te mishandelen. In het bijzonder geweld van man tot vrouw. Maar “toen” was het anders. Als hij een aantal dagen nadat ik een paar rake klappen had gevangen in de ochtend met een ontbijtje voor de deur stond, ging ik toch weer overstag. Hij had er spijt van én hij is ook altijd hartstikke lief voor mijn kinderen. Het ging weer een tijdje goed, tot het moment dat ik naar zijn mening weer iets niet goed deed. Een voorbeeldje; het open laten staan van gordijnen als ik overdag thuis was. In zijn ogen deed ik dit om aandacht te vragen van buurmannen. Dan was het weer raak.

In machteloosheid toch op zoek naar een uitweg

Meerdere malen deed ik aangifte van mishandeling. Soms zat hij 1 nachtje vast, soms 2 dagen, soms 2 weken, maar altijd kwam hij terug. De eerste dagen na aanhoudingen negeerden we elkaar, daarna wilde hij weer praten. Soms bleef hij voor het hek staan als ik tussen de middag thuis kwam lunchen. Hij wachtte net zo lang tot ik het gesprek wel met hem wilde aangaan. Ik voelde me machteloos, hulpeloos. Als hij mij niet aanraakte, kwam de politie niet om te helpen. Dreigementen waren altijd zijn woord tegen de mijne. Daar zat ik dan, op Curaçao, zonder familie, nergens waar ik heen kon, niemand die mij kon steunen. Ik had het gevoel geen keus meer te hebben. Mijn verhaal delen deed ik met niemand. Ja, er was een vriendin die min of meer wist wat er speelde. Ik schaamde me voor de situatie, wist dat mensen zouden zeggen “je moet gewoon weggaan”. Ik had het gevoel dat niemand mij kon helpen. De politie had geen onderduikadres voor mij, gezien ik 4 kinderen heb. Verhuizen was financieel onmogelijk. Ik ben van nature een vechter, een doorzetter. Ik moest en zou uit deze situatie ontsnappen. Voor mijzelf en voor mijn kinderen. Ik bleef zoeken naar een oplossing. Die uitweg kwam! Ik solliciteerde op een leuke functie op Bonaire. Via Skype had ik meerdere sollicitatiegesprekken en ik werd aangenomen. Wat voelde het als een opluchting.

Ik was bezig met het regelen van van alles en nog wat voor de emigratie. Ik had nieuwe paspoorten nodig voor 2 van mijn zoons. Ik kon de nieuwe paspoorten nét betalen. Ik herinner me de dag alsof het gisteren was. We waren samen thuis, ik zat buiten met 3 van de 4 kinderen. De kleinste was op de crèche. Ik hoorde mijn oudste zoon schreeuwen: ‘Tio, nee!!!’ (Tio betekent letterlijk “oom” en wordt in het Caribisch gebied gebruik voor mannelijke personen, het is een vorm van respect). Mijn toenmalige vriend stond plotseling met een houten plank op mijn auto in te slaan. Ik raakte in paniek, rende weg met de kinderen. Hij stapte in mijn auto en zat daar gewoon. Ik belde de politie. Hij werd laaiend. Ik schreeuwde dat hij ons moest laten gaan. Plotseling stapte hij uit de auto en ging zijn huis in. Het huis waar wij inmiddels samen waren ingetrokken. Toen het veilig genoeg voelde, rende ik naar mijn auto. Direct zag ik wat er gebeurd was, hij had mijn portemonnee leeggeroofd. Het geld, voor de paspoorten, was weg! De politie kwam, ze deden niets. Het was zijn woord tegen de mijne.

De situatie was op een punt beland waarbij ik voet bij stuk zou houden en niet meer in zijn excuses zou trappen. Met politiebegeleiding haalde ik mijn spullen op uit zijn huis. Via via is het mij gelukt opnieuw de paspoorten te kunnen regelen om weg te kunnen gaan. Ik was terug in mijn ‘oude’ huis, mijn spullen waren opgehaald door de verhuizers en het was wachten tot ik weg kon en opnieuw kon beginnen op Bonaire. We zagen elkaar tot mijn vertrek dagelijks, gezien zijn moeder letterlijk naast mij woonde. We spraken niet met elkaar, maar van ruzie was ook geen sprake. Eind goed al goed, zou je denken. De dag dat ik vertrok heb ik niets gezegd, ik deed net als alle dagen. Bracht de kinderen naar school en verliet tussen de middag mijn huis om ze weer op te halen. ’s Nachts had ik al mijn spullen alvast in de auto gestopt, ik reed weg om de kinderen op te halen en nooit meer terug te komen.

Een nieuw begin, maar het is nog niet voorbij

Eenmaal op Bonaire was het wennen. Een nieuwe omgeving, nieuwe baan, nieuw huis, geen bekenden. Ik hield en hou van Curaçao. Regelmatig ging ik nog heen en weer. Ik had hem geblokkeerd op alle social media. Toch wist hij mij via een omweg te bereiken. Hij wilde dat ik hem deblokkeerde. Met mijn domme kop deed ik wat hij vroeg. Via zijn moeder wist hij dat ik op een gegeven moment op Curaçao was. Hij wilde me spreken, had nog spullen van mij liggen, zei hij. Gek genoeg was ik niet bang voor hem. Totaal gebrainwasht. Op een zaterdagavond wilde hij dat ik naar hem toe zou komen. Ik weigerde, vond het niet nodig om in de avond te gaan. Zondagochtend zou ik langskomen.

Ik reed naar het huis van zijn oma. Hij wilde op een rustige plek praten. Hij wilde mij iets bijzonders laten zien op zijn laptop. Ik zag er geen kwaad in. Hij vroeg mij helemaal naar beneden te scrollen in een lijst met documenten. In mijn ooghoek zag ik een beweging. Hij haalde een mes uit zijn tas, een groot mes. Hij begon direct op mij in te steken, als een flits ging alles aan me voorbij. Ik had geen tijd om na te denken, het was zo onwerkelijk. Ik viel op de grond, hij ging op me zitten en bleef steken. Ik schreeuwde en schreeuwde en kon niet geloven dat dit mij overkwam. Ik ging dood! Plotseling hoorde ik iemand op de deur kloppen. “Openmaken” schreeuwde ik. De deur vloog open, hij sprong van me af en vluchtte richting de badkamer. Overal lag bloed, het stroomde uit mijn lichaam, weefsel hing ter hoogte van mijn linker ribbenkast uit mijn lichaam. Ik stormde het appartement uit. Overal waren plotseling mensen die schreeuwden dat ik moest gaan liggen. Ik wilde niet liggen, hij liep daar nog rond. Ik zag hem niet, het veroorzaakte zoveel paniekgevoelens. Een vrouw bleef de wond op mijn buik dichtduwen met een handdoek. Ik kon alleen maar aan mijn kinderen denken. Ik wilde niet dood. Uiteindelijk moest ik wel gaan liggen.

Toen de politie arriveerde, stond hij hen op te wachten en bekende onmiddellijk dat hij mij had neergestoken. In het ziekenhuis aangekomen werd ik onder narcose gebracht, er waren te veel inwendige bloedingen. In de tijd daarna heb ik zowel op Curaçao, Bonaire en Colombia in het ziekenhuis gelegen. Maandenlang zonder mijn kinderen. Een verminkt lichaam, littekens overal en bovendien veel psychische schade. 

Van kwetsbaarheid naar kracht

Veel mensen begrepen niet hoe mij, als psycholoog, dit kon overkomen. Veel mensen maakten opmerkingen als “je had allang bij hem weg moeten gaan”, “waarom sprak je daarna nog met hem af”? Nu neem ik mensen dat niet kwalijk, want niemand stond in mijn schoenen. Vanaf de zijlijn roepen is altijd makkelijker dan in het veld staan. Sommige dingen zijn makkelijker gezegd dan gedaan. Maar, het heeft me wel aan het denken gezet. Waarom heb ik het niet herkent? Wat zocht ik eigenlijk bij deze man? Om deze vragen te kunnen beantwoorden en bepaalde gedragingen te kunnen verklaren moet je heel diep bij jezelf graven. Ik heb mijn tijd genomen, heb mijn ervaring met mijn theoretische kennis samengebracht en heb een boek geschreven. “Partnergeweld in het Caribisch gebied”. Voor mij is dit een manier geweest om kritisch naar mijzelf te kijken, de gebeurtenis een plekje te kunnen geven en om andere vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten of terecht dreigen te komen, maar ook om mensen die op afstand met dit soort situaties te maken hebben, een inzicht te geven in deze problematiek. 

Ik heb alles inmiddels, met hulp van een GZ-psycholoog een plek kunnen geven. Dagelijks word ik herinnerd aan wat mij is overkomen. Maar de littekens herinneren mij er ook aan dat ik er nog steeds ben, het had ook anders kunnen aflopen. Wil jij weten waar je een geweldsrelatie aan kan herkennen en wat de “red flags” zijn? Weet je niet waar je hulp moet zoeken of wil je juist iemand helpen die in zo’n situatie zit? In mijn boek “Partnergeweld in het Caribisch gebied” geef ik vanuit psychologisch oogpunt inzichten in deze problematiek. In Nederland is mijn boek bij alle Nederlandse boekwinkels te bestellen (€19,95 excl. verzendkosten). In het Caribisch gebied is het goedkoper om het direct bij mij te bestellen ($20,-). Neem contact op via onderstaand contactformulier om het boek te bestellen. 

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Leef je droom

Blog, Inspirational stories

Mijn Naam is Lotte, ik ben coach, pedagoog en ondernemer. Ik besloot in actie te komen en het leven te leven in plaats van geleefd te worden en zei mijn goed betaalde baan op om Youp Moves te laten groeien tot een succes. Ik wil mensen (opnieuw) laten genieten van het leven. In dit blog neem ik je mee in mijn verhaal hoe ik werkelijkheid heb gemaakt van mijn dromen.  

Waarom kiezen we er soms toch voor om onze dromen te blijven dromen? Je kunt genoeg redenen bedenken waarom het voor jou niet haalbaar is om je dromen te realiseren. Ze zitten verstopt onder valse twijfels, angst en aarzelingen en liggen als het ware begraven onder ‘Ik weet niet wat ik wil’ of ‘Het gaat me toch niet lukken’.

Van droom naar nieuwe droom

Ik had een geweldige baan als jeugd- en gezinswerker en was projectleider van verschillende coachingsprojecten. Ik hield me o.a. bezig met het begeleiden van coaches, stagiaires, jongeren en gezinnen. Waar ik ooit begon als stagiaire, groeide ik als professional in verschillende functies en posities om op die manier zo veel mogelijk kansen te pakken, mezelf te ontwikkelen en uitdagingen aan te gaan. Ik vond het geweldig, kreeg een vast contract en voelde me helemaal op mijn plek.  

Ondertussen ontmoette ik Rory, maakte we samen een prachtige reis en hebben we niet veel later onze eigen onderneming op gezet, Youp Moves. Als kind al droomde ik van een eigen coaching bedrijf. Rory was voor mij de toegewezen persoon om dat zetje in mijn rug te geven en de stap te maken. 

Na een lange werkdag als projectleider opende ik thuis direct mijn laptop om met Youp Moves aan de slag te gaan of belandde ik in een brainstorm sessie met Rory over onze producten en diensten. 
Hoewel mijn baan als projectleider ooit voelde als mijn droombaan, hunkerde ik naar meer tijd en ruimte voor Youp Moves. Alle tijd die ik overhad zette ik in om onze producten en diensten verder uit te werken en mensen te begeleiden en coachen. Maar iets in mij weerhield mij er van om deze ‘grote’ keuze te maken. Weg gaan bij mijn baan zou betekenen dat alle inkomsten moeten komen uit Youp, zou betekenen dat we een onzekere periode in gaan waarin niks uitgestippeld is en betekend meer verantwoordelijkheid en zorgen. Het bekende voelt fijn en wilde ik niet los laten. Mijn baan gaf mij de veiligheid en zekerheid die ik nodig dacht te hebben. Kortom ik had allemaal stemmetjes en vragen in mijn hoofd die mij er van weerhielden om mijn baan op te zeggen terwijl ik mezelf ondertussen een slag in de ronde aan het werken was om alle ballen hoog te houden. Waardoor ik een keuze moest gaan maken.

Ondertussen waren steeds meer mensen enthousiast over Youp Moves, mensen geloofde in onze missie en visie en zagen de liefde die wij er in staken. Ik besefte me opeens dat alles waar je aandacht aan geeft, gaat groeien. Hoe meer tijd en energie ik in ons bedrijf steek hoe meer het gaat groeien. Ik kreeg vertrouwen in Youp Moves. Mijn twijfel werd vervangen voor geloof! Die zelfde dag nog vertelde ik mijn ouders dat ik mijn baan ging opzeggen en de volgende dag zat ik tegenover mijn baas. Zonder plan, zonder controle en met volledig vertrouwen sprak ik uit dat het tijd is om Youp Moves te laten groeien tot een succes. 

Reacties van de omgeving

Mijn collega’s, vrienden en familie hadden het allemaal niet zien aankomen dat ik mijn baan op zei. Ze waren verrast en reageerde wisselend. De een vond de stap te spannend en onzeker terwijl de ander het eerder dapper en moedig vond. Om eerlijk te zijn deden de reacties mij vrij weinig. Ik focuste me vooral op de vrijheid die er ontstond, de energie die ik weer kreeg in het leven en de kracht. 

Denk jezelf in actie

Je leven blijven leven binnen je comfort-zone voelt veilig en vertrouwd maar kan je er ook van weerhouden om het leven te leven dat jou roept! Ga er op uit, leer voelen en ontdek je dromen en doelen. Waar wacht je nog op!? We kunnen het realiseren van onze dromen zo lastig maken als we zelf willen.

Ons denken is enorm krachtig: als we moeilijk denken is de uitvoering er van vaak net zo moeilijk. Daag daarom jezelf uit om vanaf vandaag wat vaker de ruimte te pakken voor jezelf en je dromen. Geloof in je droom en je zult ervaren dat het stof langzaam van je dromen waait en er ruimte komt voor positiviteit en actie. Toen mijn omgeving in mij ging geloven, leerde ik langzaam maar zeker ook in mijn zelf te geloven waardoor ik de stap heb durven zetten!


Inmiddels wordt ik iedere ochtend wakker in mijn droom. Ik sta op wanneer mijn lichaam dit aangeeft, ik pak ruimte wanneer ik dit nodig heb en werk full gas als ik daar de energie voor heb. Dit is hoe ik altijd al heb willen leven, in mijn eigen tempo.  Met ons bedrijf Youp Moves ondersteunen wij dagelijks mensen in het vinden van hun dromen en het realiseren daarvan. We laten mensen ervaren hoe gemakkelijk het is om in actie te komen door mensen weer energie en positiviteit te laten ervaren. Wij bieden coaching sessies, online cursussen, trainingen en personal training. 

Wij hebben een gratis cursus ontwikkeld waarin we mensen meer energie laten ervaren door kleine en simpele aanpassingen. Het toffe is, het werk echt. Wanneer jij energie ervaart en in jezelf geloofd ben je in staat om waar te maken wat jij waar wilt maken en laat je je niet meer tegenhouden.  Wil je graag een stapje verder en ontdekken hoe jij dit kunt intergeren in je leven, dan raad ik je vooral aan om onze nieuwe cursus te volgen! 
Are you ready to move?
www.youpmoves.com

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.