Zet je angst opzij

Blog, Inspirational stories

Hallo allemaal, 
Ik ben Sanne 33 jaar en moeder van Nayla. Ik geef dans en sport lessen en run mijn bedrijf Body and Soul by Sanne. Met mijn bedrijf help ik vrouwen lekker in hun vel te laten zitten op zowel innerlijk, uiterlijk maar ook sexueel vlak. Ik verkoop in de webshop erotische producten en ik bied coaching programma’s aan om af te vallen en om te werken aan jouw gezondheid. Elke dinsdag geef ik fitness les in mijn besloten groep open minded POWER VROUWEN op Facebook. 
Ik hou van dansen, sporten en uit eten gaan! Verder ben ik een heel positief en spiritueel persoon die graag andere mensen helpt. 

Vanaf mijn vierde zat ik op balletles en toen ik acht jaar was deed ik auditie bij de dansacademie (klassieke/Moderne dans). Dat ik danseres wilde worden wist ik al vanaf jongs af aan. Tot mijn achttiende zat ik op de dansacademie en ik volgde veel lessen. Er werd enorm veel van mij gevraagd en ik kon moeilijk omgaan met deze druk. 

Helaas had ik te maken met pesterijen op school van zowel leerlingen als docenten. Ik kon altijd moeilijk meekomen en voelde mij anders. Mijn concentratievermogen was erg slecht en de enorme druk om te presteren lag erg hoog. Niet alleen van de docenten, maar ook van mijzelf. Ik blokkeerde in alles wat ik deed en kon mezelf niet laten zien. Tien jaar en twee dansacademies verder was ik letterlijk op. De enorme druk en vooral de pesterijen op zowel school als de dansschool werden mij te veel. 

Ik liep bij een psycholoog en uiteindelijk werd ontdekt dat ik ADD had. Voor mij een soort opluchting, want eindelijk begreep ik waarom ik niet kon meedraaien zoals er van mij verwacht werd. Ik was achttien jaar en voelde mij echt totaal uitgeput en ongelukkig. Ik was gestopt met school en besloot het zelf te doen. Een moeilijke, maar de juiste beslissing. 

Ik ging op kamers wonen in Amsterdam en ging zelf lessen volgen en lessen geven. Door mijn ADD kwam ik in audities niet goed uit de verf. Maar wanneer ik solo-optredens deed kon ik echt mijn eigen ding doen en in mijn eigen tempo. Ik ging aan het werk als solodanseres en deed mee aan diverse shows met als hoogtepunt ‘’Holland Got Talent’’, waar ik in de halve finale kwam. Van mijn achttiende tot mijn achtentwintigste deed ik diverse optredens op feesten, evenementen, TV shows en in het theater. Ik trainde keihard waardoor ik continue met een onderrug blessure liep. 

Op mijn achtentwintigste had ik een optreden en ik had zoveel pijn dat ik de hele week amper kon bewegen. Ik wist dat dit mijn laatste optreden was. Mijn rug heb ik letterlijk kapot gedanst en daar heb ik tot op de dag van vandaag veel last van. Gelukkig kan ik nog wel dansen en sporten, maar een optreden is echt verleden tijd. En het is goed zo, ik heb er vrede mee. 

Naast mijn werk als danseres deed ik diverse cursussen in verschillende vakgebieden om mezelf te ontwikkelen. Ook had ik naast mijn danswerk verschillende bijbaantjes. Toen ik besloot te stoppen met optreden wist ik dat ik graag een eigen bedrijf wilde in de toekomst, maar wat wist ik niet precies. Diverse keren heb ik geprobeerd een business op te zetten, maar liep ik tegen verschillende factoren aan waardoor ik uiteindelijk niet mijn ding kon doen. Ik ben heel vaak op onderuit gegaan en ben vervolgens weer opgestaan. Iets wat ik wel merkte is dat ik het beste functioneer wanneer ik het kon doen op mijn manier. 

Ik besloot online te gaan werken en vrouwen te gaan coachen bij een healthy lifestyle. Een bekende van mij was manager in een erotische winkel en ze vroeg mij of ik daar een aantal dagen in de week wilde werken. ‘’Superleuk, waarom niet!?’’ dacht ik. Ik kwam erachter hoe groot het taboe op seks eigenlijk is en hoeveel problemen er spelen op dat gebied. Ook merkte ik hoe fijn vrouwen het vonden dat ik er zo open en vooral normaal over sprak. Ik vond het heel mooi om dit te horen en wilde hier graag wat mee doen! Ik besloot mijn bedrijf een nieuwe twist te geven. 

Ik ging van ‘’Sanne Fit Together’’ naar ‘’Body and Soul by Sanne’’. Waar ik mij eerst focuste op alleen een healthy lifestyle, besloot ik mij nu ook te focussen op seksualiteit omtrent vrouwen. Ik voegde deze twee elementen samen waardoor ik met mijn bedrijf vrouwen ging helpen om lekker in hun vel te zitten op zowel innerlijk, uiterlijk en seksueel vlak. Op Facebook opende ik mijn besloten groep ‘’Open Minded Power Vrouwen’’. In deze groep maak ik seksualiteit bespreekbaar en geef ik tips over gezondheid. Ik krijg enorm veel leuke reacties van vrouwen die mij bedanken dat ik dit bespreekbaar maak. Dit is blijkbaar nodig, want niet iedereen heeft iemand om open mee te spreken. De drang om helemaal voor mezelf te beginnen bleef en ik besloot om te stoppen in de winkel en een erotische webwinkel voor vrouwen te openen, in combinatie met mijn coaching in de healthy lifestyle. Een moeilijke en ook enge beslissing, maar de juiste. Soms voel je gewoon dat je iets moet doen. 

Ik heb geleerd dat je niet iedereen hetzelfde moet behandelen en naar de kwaliteiten van elk individu moet kijken. In het verleden was ik bang en onzeker, bang wat anderen van mij vonden. Nu doe ik gewoon wat ik wil en laat ik zien wie ik ben. Als mensen mij niet leuk vinden of het raar vinden wat ik doe, dan is dat jammer voor hen. Ik doe wat mij gelukkig maakt en ben mezelf! Ik wil iedereen meegeven om niet bang te zijn om jezelf te laten zien en om risico’s te nemen. Wees niet bang om te vallen, want je zal altijd weer opstaan.

𝗢𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻𝗱- 𝗲𝗻 𝗮𝘃𝗼𝗻𝗱𝗿𝗶𝘁𝘂𝗲𝗲𝗹
“Mijn ochtendritueel is koffie drinken! En het kijken van nieuws. Mijn avondritueel is lekker op de bank zitten en tv kijken.” 

🖊 𝗦𝗮𝗻𝗻𝗲 𝗖𝗿𝗼𝗲𝘀𝗲 

Health- en seksualiteitscoach
𝗪𝗲𝗯𝘀𝗶𝘁𝗲:www.bodyandsoulbysanne.nl

Burn-out genezen met ayurveda

Blog, Inspirational stories

Een eeuwenoude geneeskunde die mij in no-time genas.

Daar lag ik dan, op me bed starend naar het plafond. Voor de derde keer was ik geveld door een burn-out, ik ben verder niet hardleers maar een derde burn-out had me toch op me knieen gekregen. Na 14 jaar werkzaam te zijn in de horeca was dit het einde van lange avonden en nachten ploeteren voor een droom die niet eens van mij was. Door de burn-out zat ik 2 maanden thuis en hierdoor kreeg ik de tijd om goed na te denken wat ik nou echt wilde. Deze burn-out kwam tegelijkertijd met mijn ‘spirituele ontwaking’, misschien kreeg ik daardoor wel een overload, who knows. Ik maakte het plan om mezelf weer bovenop de burn-out te krijgen door te gaan zoeken naar waar mijn hart naar verlangde, maar ook affiniteit had met voeding. Zo kwam ik terecht bij deze eeuwenoude geneeskunde, Ayurveda. Het is een geneeskunde die vooral voeding en kruiden gebruikt om ziektes, aandoeningen en klachten preventief en effectief te behandelen. Door dagelijks bezig te zijn met de simpele richtlijnen van Ayurveda kwam ik er achter wat ik wilde, wie ik echt ben en allerbelangrijkste ik was af van mijn burn-out. Ik neem je graag mee in de magische reis van Ayurveda, want iemand genezen hoeft niet alleen maar met medicatie. 

Ayurveda, je hebt er vast wel eens van gehoord of over gelezen, maar wat is het nou eigenlijk? Ayurveda is een van de oudste vormen van geneeskunde, wel 5000 jaar oud en 100 jaar eerder ontstaan dan de moderne geneeskunde, ikzelf noem het liever een ‘levenswijze’. Letterlijk vertaald betekent Ayurveda: ‘De wetenschap van het lang en gezond leven’. Omdat je met deze leefwijze ziektes of kwalen effectief als preventief kan behandelen met richtlijnen in je voeding, routine en levensstijl zorgde ik ervoor dat ik deze drie vlakken goed implementeerde in mijn leven. Alles binnen Ayurveda draait om balans in mind, body & spirit. Door deze richtlijnen creëerde ik dus balans in mijn mind, body & spirit.

In Ayurveda speelt voeding een grote rol, je bent tenslotte wat je eet. Omdat binnen Ayurveda wordt gekeken naar het lichaam, mentale en spirituele kant is het ook wel een holistische levenswijze.

Volgens Ayurveda wordt elk mens geboren met een bepaalde constitutie, ofwel Prakruti (menstype). Dit kan je ook wel zien als een standaard programma in ons lichaam wat nooit zal veranderen. Onze Prakruti kan laten zien waar je sterke kanten liggen, welke richting je talenten ontwikkeld kunnen worden maar ook waar jouw lijf gevoeliger voor is. Denk aan: bepaalde aandoeningen, voeding of levensstijl. Ayurveda verklaarde dat mijn lichaamstype gauw tegen een burn-out kon lopen als ik geen rekening hield met mijn prakruti en dat gebeurde, drie keer…

De drie hoofdtypes

Er zijn drie hoofdtypes of energieën die alle fysiologische processen beïnvloed in het lichaam, van biologische processen tot gedachten en gevoelens. De drie hoofdtypes zijn: Vata, Pitta en Kapha, ook wel bekend als de Dosha’s. Elk individu heeft alle drie de Dosha’s in haar/zijn lichaam, waarvan twee altijd overheersend zijn. Deze Dosha’s maken ons tot wie we zijn, hoe we denken en hoe we handelen. Ze kunnen in je leven beïnvloed worden door voedsel, lichamelijke processen en activiteiten. Balans in de drie Dosha’s is afhankelijk van iemands levensstijl, voeding, mentale en fysieke inspanningen, leefomgeving en nog veel meer.

Wie doet wat?

De drie Dosha’s worden gevormd uit de vijf elementen: lucht, ruimte, vuur, water en aarde. 

Vata Dosha

Vata Dosha bestaat uit ruimte en lucht. Deze Dosha reguleert het zenuwstelsel en fysieke beweging processen in het lichaam. 

Pitta Dosha 

Pitta Dosha bestaat uit water en vuur en reguleert onze stofwisseling en spijsvertering.

Kapha Dosha 

Kapha Dosha uit water en aarde. Deze laatste type zorgt voor beendergestel, voortplanting, immuniteitssysteem en vormt lichaamsweefsel. 

De boel in balans

Zoals ik al aangaf draait bij Ayurveda alles om balans, zo moeten ook de Dosha’s (de hoofdtypes) in balans zijn. Zodra bijvoorbeeld jouw lijf te veel Pitta ontwikkeld zal je uit balans raken en klachten opbouwen, dit uit zich in Pitta symptomen zoals huiduitslag of woede. Dit wordt veroorzaakt door een teveel aan het vuur element in het lichaam.

Wanneer je steeds meer gaat afwijken van je Prakruti is er dus kans dat er een disbalans ontstaat in je lichaam en/of geest en dus een disbalans in je Dosha’s. Deze disbalans noemen we Vikruti. Een Vikruti kan op lange termijn ziektes opwekken en het is de kunst om Ayurvedische richtlijnen toe te passen aan je leven om zo eventueel kwalen of ziektes te voorkomen, te genezen of te behandelen. 

Voor mij sloeg Ayurveda de spijker op zijn kop. Het verklaarde waar mijn burn-outs vandaan kwamen en leerde mij wie ik echt was. Voor mij kan Ayurveda antwoord geven op alles. Het is een geneeskunst die niet alleen mij hielp, maar ook jou kan helpen. 

Niels Cohen
Ayurvedisch Voeding- en lifestijl coach

Website: www.nielscohen.nl
Instagram: @nielscohen

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

The awakening of a man

Blog, Inspirational stories

This is a story about The Awakening of a Man who once believed that Love was Truth.

Hi, thank you for taking the time to read what I have to share with you. I feel grateful for sharing my experience and parts of my life that may help you see your own version of “the bigger picture”.

I will start by telling you a little bit about myself. My name is Patrick, soon I am turning thirty-six, I have never felt more love than ever before. I have a daughter of three turning four this year. My profession for over ten years is performing and I expanded that profession with life experiences where I can connect to any soul (that is willing) at any time and place. That power of connecting enables me to love others without expectations. Unconditionally.

Since the last two and half years my life has been very calm and peaceful. After the break up with the mother of my daughter I started to dig deep within myself and I found a lot of walls that were pulled up out of defense of my own sanity. How could it be that every relationship I experienced was based on a constricting kind of love? Why do people say that every relationship needs to have their fights in order to maintain the balance for a “healthy relationship”? 

Some of these thoughts did not make any sense at all, even when I was in the midst of these -for me personally- toxic relationships. Doesn’t love offer us peace at the maximum where every trigger that comes by is welcomed inwardly with honesty instead of escalating at a high rate where two people that were supposedly loving each other fight over the silliest topics in an emotional state at that very moment? During break ups in my long relationships I wasn’t able to maintain my own truth and sanity when it came to what a healthy relationship means. I started to believe that this was it. After all, love overcomes everything, right?

After many break ups I came to find that I created a toxic image for myself and that I no longer wanted to believe that fights, verbal aggression, projecting fear and anger based emotions towards someone you say you love was not serving my Soul any good.
After the very last break up that I spoke about earlier I could not even be mad or sad about it any longer. But it was that very moment that I strongly felt my worth and my self love rising up after dark clouds of grief, hurt and lies and the latter especially towards myself. I convincedly told myself that from that day on and from that very moment I was going to be my number one priority. Cause only with that mindset I could become the father that my daughter needs and be the partner that I always wanted to experience. The bigger picture of love was too beautiful and intense for it to be an illusion. That realization went along with an astrological event that I was never really aware of and serious about until that day. 

The night before my awakening it was a Full Moon Lunar Eclipse in my Zodiac Sign Aquarius and when I saw what the meaning of it was, it all made so much sense to me, experiencing the intense resonation I felt with this Lunar Eclipse. 

Here is a little description:

“Aquarius goes against the grain, does not conform to expectations, bypasses past patterns and moves fearlessly into the unknown.

All the emotional/mental/physical/spiritual baggage you’ve been carrying around will be easily released and replaced by golden Light and Gratitude.
And it gets better…
Friday’s celestial event unlocks a magnificent 9:9:9 numerology code that will illuminate your Soul’s purpose, highlight your inner gifts and show you what you came here to do. 

Allow love, trust, patience, gratitude and forgiveness to inform every decision, infuse every conversation and inspire every thought.
And you will move through this Total Lunar Eclipse with ease and abundance.

This rare lunation will expand your mind, help you gain new perspectives and will ignite a spark within you!”

I read this description a few weeks after that particular night. This message combined with that Lunar Eclipse that I got to witness from Sicily, was such a powerful combination that I felt strongly supported and confirmed by the Universe that this was my own doing and that the choice I made to put myself first, was the best choice I had made in years! Whether you believe in astrology or not, this was a very magical thing to me that manifested it’s way into my life until this day. If you’re an Aquarius reading this, you might want to check for yourself what you were doing and how you were feeling the 27th of July 2018 🙂 The night of the eclipse.

Allow me to refer you to a little videoclip on YouTube that portrays my awakening and how extremely hard it is to reach a certain level of your Higher Self. When I saw this clip it resonated hardcore with my Soul because I recognized myself in this character.
It’s a clip from DragonBall Z and one of the main characters Vegeta is trying to become a Super Saiyan. Before you go and check it out, I want you to know two parallel details that Vegeta and I have in common 😉
1. Kakarot, a Saiyan of a lower class rank is Vegeta’s ultimate rival. My ultimate rival was me.
2. The 500 times gravity was the emotional pressure that I felt upon my Soul in extreme moments during fights and inner struggles in my relationships.
Enjoy the Awakening of a Man Who Believed Bitterness, Jealousy and Envy was Key Clip: click here to watch the video.

Unlocking the love for myself was as essential, but not an easy task. Through deep conversations and reflections in full honesty towards myself I encountered very dark parts of myself and I started to see those parts that I neglected and labeled as negative as a very important part of me. That dark side I now acknowledge as my superpower and it goes hand in hand with a mindset that allows me to control my emotions. And let me highlight the control part.
Recognition is an honesty tool that helped me see my triggers. When someone or something used to trigger me I immediately reacted out of anger or any other emotion that brought my mood down in an instant. And because of my hardheadedness, I got stuck in that state for too long.
Using recognition I see my triggers, I allow myself to feel the emotion linked to that trigger and therefore I acknowledge the emotion. Now it enables me to have two choices. Do I become the emotion or do I honestly empower and acknowledge the feeling of that emotion? By saying:
“I feel that (….fill in the blanks….) angers me.” Then you have two choices, do you become that emotion or do you see it for what it is and react from a place of higher awareness?
By acknowledging but not becoming the emotion you protect yourself from unnecessary suffering from reacting to anything that is being said to you, emotionally. 

At this very moment I’m in a relationship that is loving beyond words. I cannot even describe this amazing woman that I may spend moments with. Every moment is so unique and so vividly lived that I now KNOW that love is truth. I no longer believe it or think it or wish it to be true. Love is not outside of me any longer. I know it and it knows us. The foundation when it comes to our relationships is in the simplicity of it all. Simplicity is the highest form of complexity.
My bigger picture about love is confirmed every single day. Yet this love journey started already on the night of the eclipse, seven months before I met this amazing woman who is an artist in amplifying the love I have inside myself. But loving myself and putting myself first was the essential key to unlock this possibility of true love. And it goes both ways where we now bath in love consistently no matter what day, time or place.

From here it all depends on how you love yourself. Any interaction with people will reflect your inner reality in a certain way. I dare you to go out there and discover your real higher self. It is most rewarding and you will feel more alive than ever before.

Live the life you love and love the life you’re living!

Patrick Karijowidjojo – A peaceful warrior, father and an ever growing and learning soul

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Moeder worden

Blog, Inspirational stories

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik moeder wilde worden, maar wanneer. Zolang ik mij kan herinneren wilde ik graag moeder worden. Graag een jonge, want dat waren mijn ouders ook en dat heb ik altijd heel erg fijn gevonden. Fertiliteitsproblemen, wensmoeder… Ik kende het niet. Iedereen om mij heen raakte altijd heel erg makkelijk zwanger, dus geen flauw benul dat ‘gewoon’ moeder worden, niet altijd zo ‘gewoon’ zou zijn. 

Laat ik beginnen met mij eens voor te stellen, dan weet je tenminste met wie je te doen hebt en van wie je het verhaal aan het lezen bent. Ik ben Wiesje, 27 jaar en woon op Scheveningen samen met mijn lieve vriend Michael, waarmee ik inmiddels bijna 9 jaar samen ben. Inmiddels wonen wij 6 jaar samen, hebben beide een goede baan en een prachtig koophuis waar wij ons gezinnetje willen laten groeien. Helaas gaat dat laatste niet zoals wij willen. 

Kinderwens

Laat ik beginnen bij het begin. De wens om moeder te worden is altijd enorm groot geweest bij mij en toen ik op mijn 19e een relatie kreeg met Michael hebben we altijd heel open gepraat over een kindje. Toen wij 2 jaar later gingen samenwonen, voelde ik gewoon dat hij de papa van mijn kindjes moest worden. Alleen was ik in die tijd druk bezig met mijn studie en besloten wij dat ik die eerst zou afmaken voordat we zouden stoppen met de pil. 3 jaar later, na een hoop studie vertraging, was in juni 2017 de tijd daar. Op de dag van mijn verdediging nam ik mijn laatste pil van mijn strip en zei ik tegen mijn vriend: ‘Als ik vandaag slaag, dan is dit officieel de laatste!’. Die middag haalde ik mijn verdediging en was dus ook mijn laatste pil een feit. Dat zelfde jaar kochten we ons eerste huis en besloten we dat we wel zouden kijken hoe snel het zou gaan. We zouden er geen haast of druk achter gaan zetten. 

Inmiddels een jaar later, was er nog niks gebeurd en besloot ik een bezoek aan de huisarts te brengen. Die werkte een vragenlijst af en zijn conclusie was dat aan de hand van die vragenlijst geen problemen zouden moeten zijn en we over een jaar weer terug mochten komen als er nog niks was gebeurd… Je raad het al. Een jaar later zaten we er weer en kregen we eindelijk een doorverwijzing. 

Na de aanmelding bij het ziekenhuis zijn we beide door de medische molen gehaald en is de conclusie dat we beide gezond zijn en er dus geen verklaring is waarom wij nog niet zwanger waren geworden. Tuurlijk waren we dankbaar dat het ‘gewoon’ kon, maar de vraag waarom het nog niet gelukt was, was daarmee niet opgelost en dat was enorm frustrerend. Ergens hoopte ik dat ze toch iets zouden vinden en het heel makkelijk zouden kunnen oplossen en daarmee dus ook snel zwanger zouden worden, maar dat was dus niet het geval. 

Geduld hebben

Inmiddels is het januari 2021, zijn we ruim 3,5 jaar bezig met zwanger worden, hebben we 3 iui trajecten achter de rug en staan we nog steeds met lege handen. Een grote domper kan ik je vertellen, maar daar wil ik ook niet te lang bij stil staan. 

Ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we überhaupt kinderen kunnen krijgen, al zien we daar tot op heden nog vrij weinig van, hihi. Daarnaast worden we in 2021 maar liefst 2 keer oom en tante en kunnen wij niet wachten om deze baby’s te mogen ontmoeten. We genieten enorm van alle lieve baby’s en kindjes om ons heen en zijn stiekem soms ook best blij dat we de kinderen lekker terug kunnen geven aan de ouders en wij rust hebben, hihi. Elk nadeel heeft zijn voordeel, denken wij dan maar, hahaha. Regelmatig krijgen wij ook de vraag of wij het niet lastig vinden dat ‘iedereen’ om ons heen zwanger wordt en wij daarin ‘achterblijven’. Gelukkig kijken wij hier hetzelfde naar en vinden wij dit niet lastig. Wij gunnen iedereen een kindje en genieten net zo hard mee van de kleine baby’s. Wij kennen de weg naar hun kindje niet en weten niet wat zij hebben moeten mee maken om zwanger te worden. Hopelijk was deze weg voor hun makkelijk, maar misschien was dit ook een weg met veel hobbels. 

Taboe doorbreken

Vorige jaar besloot ik open te zijn op social media over het traject wat wij zouden gaan volgen. Waarom we dit besloten te doen? Dit had meerdere redenen. Ik merkte bij mij een enorme behoefte om met lotgenoten te praten. Ik heb intens lieve mensen om mij heen. Zowel familieleden, als vriendinnen, maar ergens begrepen zij niet wat wij doormaakten. Hoe hard zij ook hun best zouden doen, zij zouden de emoties waar we mee te maken hadden niet snappen. Gelukkig voor hun natuurlijk. Ik was opzoek naar mensen die echt begrepen wat wij meemaakten en dit vond ik niet in mijn directe omgeving. Gelukkig heeft de openheid op social media dit wel gebracht. Ik ben met veel lieve vrouwen in contact gekomen die ook bezig zijn met deze trajecten. Ik vind dat enorm fijn en wens iedereen lotgenoten toe om zo je verhaal te kunnen delen en er over te kunnen praten. Daarnaast merkte ik ook dat er een enorm taboe heerste op fertiliteitstrajecten. Hoe vaak hoor je wel niet dat iemand ‘zo zwanger was’ en nooit hoorde ik iemand zeggen dat het heel moeizaam was gegaan. Daar wordt naar mijn idee veel te weinig over gepraat. Zwanger worden gaat bij 1 op de 6 stellen helemaal niet zo snel en gewoon.

Hoe moeizaam, zwaar en pittig het traject ook is, ergens ben ik ook dankbaar. Dankbaar dat ik door het traject mijzelf beter heb leren kennen. Ik heb gesprekken met o.a. een psycholoog gehad, die mij inzichten heeft gegeven over wie ik nou echt ben, over hoe ik in het leven sta en hoe ik met mijn emoties om moet gaan. Ik kon voorheen maar moeilijk trots zijn op mijzelf en wat ik behaald heb. Mede door dit traject heb ik ingezien hoe sterk ik ben en hoeveel veerkracht ik heb. Het maakt het traject absoluut niet minder moeilijk, maar ergens had ik het ook niet willen missen (is dat gek om te zeggen?). Het heeft mij een mooier mens gemaakt en ik ben trots op hoe ik in het leven sta. 

Voor al die lieve wensouders die, net als wij,  nu nog in het traject zitten, wil ik zeggen: ‘Blijf er in geloven’. Het is cliché, ik weet het, en misschien kan je er helemaal niks mee en dat mag! Toch geloof ik erin dat er voor ieder van ons het moment daar zal zijn waar wij allen zo naar verlangen. Het maakt het niet makkelijk, dat weet ik ook al te goed en soms zouden we willen dat we in de toekomst willen kijken, zodat we zien hoe lang onze naar onze droom nog duurt. Helaas kan dat niet en hoop ik dit voor ieder van jullie dat je, hoe zwaar het soms ook is, mag groeien als mens van dit traject en avontuur. 

Op mijn instagrampagina vertel ik meer over ons traject en de obstakels, zoals fouten in het ziekenhuis tijdens ons traject, waar wij mee te maken hebben gehad. In deze blog heb ik een klein stukje verteld over ons en wat wij hebben meegemaakt, maar ons hele verhaal, is lastig vast te leggen in 1 verhaal. Mocht je meer willen weten over ons en het traject, dan hoop ik je binnenkort op mijn Instagram te zien. 

Voor nu wil je bedanken dat je ons verhaal hebt gelezen. 

Veel Liefs Wiesje 


Fotografie @beyoutifulfotografie

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.


Je bent nooit van mij geweest

Blog, Inspirational stories

Ik ben Dwight Gefferie, content creator van beroep en levenskunstenaar in mijn vrije tijd. Mijn grootste inspiratiebron om te doen wat ik doe, is de mens. De mens zie ik als een onoplosbare puzzel die ik, tegen beter weten in, toch wil oplossen. Onder andere om die reden ben ik samen met mijn co-host Mariëtte Ruggenberg, vorig jaar de  Make Love Work podcast begonnen. In onze podcast voeren wij samen met bijzondere pioniers taboe doorbrekende gesprekken over de liefde, ambities en het magische. Mijn vormen van meditatie zijn gitaarspelen en uitwaaien op de motor. Het afgelopen jaar was een jaar van openbaringen. Ik heb mijn ouders beter leren kennen (en daardoor ook mijzelf) en ik heb voor het eerst een studie (Psychologie) gekozen waar ik helemaal achter sta. Ik ben benieuwd wat het leven nog meer voor mij in petto heeft.

Levenswijsheid

Op mijn 15e ontmoette ik per toeval een weduwe die meer dan 50 jaar ouder was dan ik. In dit stuk noem ik haar Lilith. Haar man was bijna twee jaar overleden op het moment dat wij elkaar ontmoetten. Lilith was een gehandicapte vrouw. Na de oorlog kreeg zij botkanker en moest haar been worden geamputeerd. Wat een van onze favoriete bezigheden waren, was tuinieren en praten. Eigenlijk sprak Lilith voornamelijk en ik luisterde. Zij liep al ruim 50 jaar langer dan ik op deze aardkloot, dus was het niet zo gek dat zij meer te vertellen had over het leven dan ik. We spraken over alles en nog wat, maar ons favoriete onderwerp was liefde. Ondanks dat zij daar veel ervaring mee had, kon zij mij geen sluitend antwoord geven op de vraag ‘Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?’

Lilith en haar tweede man zijn bij elkaar gebleven tot aan zijn dood. En dit huwelijk was, in tegenstelling tot haar eerste, een open huwelijk. De eerste keer dat Lilith mij vertelde over haar alternatieve relatievorm, zat ik vol verbazing te luisteren naar haar verhalen.

Ik was 15 en had net verkering. De enige relatievorm die ik kende was de monogame. Mijn enige ervaring waarbij een derde persoon onderdeel werd van een relatie, was de situatie van mijn moeder, vader en zijn toenmalige minnares. Maar dat was alles behalve open en/of harmonieus. “Ben je niet bang dat hij verliefd wordt op een ander en je hem kwijtraakt?” vroeg ik aan haar. “Hij is nooit van mij geweest Dwight. Ik kan hem dus ook niet kwijtraken” antwoordde zij. Ik hoorde wat zij zei, maar ik was niet in staat om het concept te bevatten.

Wat maakt een relatie succesvol?

Ik ben nu 20 jaar ouder. Mijn hart is in de loop der jaren een aantal keren gebroken en ik heb zelf op een paar harten getrapt. Ik bleek toch meer op mijn vader te lijken dan ik hoopte. Gelukkig hoef je het leven niet uitgespeeld te hebben op mijn leeftijd en mag je blijven groeien. Het enige wat niet is veranderd de afgelopen 20 jaar, is mijn vraag “Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?”. Ik ben in ieder geval tot het inzicht gekomen dat er geen sluitend antwoord bestaat. Gistermiddag interviewde ik Jan Geurtz voor onze Make Love Work podcast en daarin verwoordde hij mooi het begrip spirituele relaties

Jan en Lilith delen een soortgelijke filosofie op het gebied van liefde, waardoor ik goed kon vergelijken welke gevoelens toen en nu bij mij opkwamen tijdens de gesprekken. De 15 jarige Dwight voelde de schoonheid van zo’n soort relatie, maar werd bedwelmd door alle mogelijke doemscenario’s die het met zich mee kon brengen. Nu voelde ik wat anders. De doemscenario’s voelde minder aanwezig en minder scherp. Ik kwam tot het besef dat mijn ego kleiner was geworden. Mijn ego creëerde namelijk de doemscenario’s en angsten. Hij zorgde er toen voor dat ik niet in staat was om vooral de liefde te kunnen zien. Begrijp me niet verkeerd mijn ego is nog steeds aanwezig, maar hij schreeuwt minder hard. 

Een nieuwe vorm van relaties

Ik denk dat de juiste liefdesvorm net zo uniek is als een vingerafdruk. Het is een vorm die volledig afgesteld zou moeten zijn op de échte wensen van de betrokkenen. Tegen elkaar uitspreken dat er geestelijke of seksuele gevoelens voor een ander ontstaan zonder daar op te worden afgerekend, is in mijn optiek een cruciaal element op het gebied van liefde. Het zal waarschijnlijk zoveel vrijheid en ontlading van spanning geven, dat de behoefte om er iets mee te doen zal afzwakken. Of niet… in dat geval zou ik willen dat mijn partner en ik daar een kwetsbaar gesprek over kunnen voeren. 

Zonder dat wij onze onzekerheden projecteren op de ander. Ik heb geen idee hoe ik zal reageren of mij zal voelen op het moment dat mijn partner zoiets met mij deelt. 

Oude trauma’s zullen omhoog komen, mijn onzekerheden zullen worden blootgelegd. Ik hoop dat ik dan sterk blijf. Dat ik blijf praten, blijf luisteren en mij vooral blijf focussen op wat wij hebben. Ik ben bereid om het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Het zal waarschijnlijk pijn doen, maar mijn doel is om er niet onder te lijden.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

De weg terug

Blog, Inspirational stories

Mijn naam is Steffie Hooijman. Ik ben geboren op 4 november 1995. Naar aanleiding van mijn boek ‘De weg terug’ vroeg Livia mij om een blog te schrijven. In dit boek en deze blog beschrijf ik mijn hersenbloeding.

Ik heb pedagogische wetenschappen in Leiden gestudeerd. Ik woonde hier ook en na een half jaar tussenjaar was ik aan mijn master forensische gezinspedagogiek begonnen, echter moest ik na een paar weken stoppen. In dit half jaar tussenjaar ben ik met destijds mijn vriend voor twee maanden naar Australië geweest, om daar langs de oostkust te reizen. Helaas heb ik op 22 februari 2018 een ernstige hersenbloeding gehad. Hierdoor kwam aan dit alles bruut een eind. Ik zal eest ingaan op wat er aan de hersenbloeding vooraf ging.

Een onschuldig onderzoek

In de zomer van 2016 heb ik meegedaan aan een onderzoek van de universiteit. Bij dit onderzoek werd er gebruik gemaakt van een MRI-scan. Er werd gekeken naar het effect van pijnprikkels op het leren. Niet alleen leek de scan mij interessant, ik kreeg er ook nog eens geld voor. De scans werden voor de zekerheid bekeken door een arts. Totaal onverwachts bleek ik een vaatmisvorming (avm) in mijn rechter kleine hersen te hebben. De vaatmisvorming was van dusdanige grootte dat behandeling noodzakelijk was. Ongeveer een jaar na het onderzoek werd ik in het ziekenhuis in Tilburg eenmalig bestraald. Er werd eerst een kroontje op mijn schedel geschroefd. Dit zodat ik niet kon bewegen. De bestraling vond plaats in een soort van MRI-scanner. Het duurde enkelen uren. Achteraf had ik niet veel last van de bestraling. Alleen viel mijn haar op de plek van de vaatmisvorming uit. Ook had ik morfine gehad. Hier had ik wel last van. Ik mocht wel vliegen, dus een paar maanden later ben ik naar Australië gegaan. Ongeveer halverwege deze reis begon de hoofdpijn. Dit werd steeds erger, maar volgens mijn neurochirurg was er niks aan de hand. Ik ben namelijk nog naar het ziekenhuis geweest voor een CT-scan. Hierop was alleen wat vocht te zien. Eind februari was ik dusdanig ziek dat ik bij mijn ouders sliep. Achteraf mijn redding. Was ik in Leiden geweest, dan had ik het niet overleefd.

In coma

Op de avond van 22 februari hoorden mijn ouders een harde gil. Ik bleek het te zijn geweest. Ik had in mijn slaap een hersenbloeding gehad (ik kan mij hier niks van herinneren). Ik denk dat ik gilde van de pijn, maar ik kan het mij niet meer herinneren. In het ziekenhuis ben ik geopereerd. Ik heb vijf maanden op de IC gelegen, waarvan negen weken in coma. Uit coma komen gaat heel geleidelijk en absoluut niet zoals je ziet in films. Ik heb heel veel complicaties gehad en een aantal keer op sterven gelegen. Wel ben ik na de coma steeds bewuster geworden. Onder andere door de maandenlange beademing, ben ik erg veel afgezwakt. Ook ben ik erg veel afgevallen, doordat de sondevoeding niet aansloeg. Hierdoor heb ik eerst vier maanden aan moeten sterken in een verpleeghuis. Van de maanden ziekenhuis kan ik mij gelukkig bijna niks herinneren.

In het verpleeghuis heb ik erg veel geslapen. Ook bleek hier dat ik op cognitief niveau geen letsel had. Op fysiek niveau daarentegen wel heel veel. Zo kan ik niet slikken, eten en praten. Daarnaast heb ik een gecuffte trachea canule. Mijn rechterkant is verlamt. Ik heb geen rompbalans, kan niet lopen en zit in een rolstoel. Ook heb ik last van ataxie, ongecontroleerd bewegen. Ik type alleen met mijn linker wijsvinger en communiceer met een spraak app op een I-pad. Ja, ik heb een boek geschreven met behulp van één vinger. Niet kunnen praten lijkt heel erg, maar het went. Daarnaast verzin je een hoop manieren om toch te communiceren, zoals uitbeelden.

Opnieuw geboren worden

Toen heb ik vijftien maanden in een revalidatiecentrum gezeten. Hier heb ik in kleine stapjes vooruitgang geboekt. Zeker als ik maanden terug keek was dit goed te zien. Ook op cognitief gebied, werd ik steeds meer mijzelf, ondanks dat ik hier geen schade had. Ik denk dat ik nu weer helemaal mijzelf ben, qua karakter.

Nu zit ik sinds een klein jaar in een verpleeghuis. In het begin vond ik het vreselijk, maar het was vooral wennen. De lockdown, waarin de verpleeghuizen op slot gingen, maakte het zeker niet makkelijker. Dit was namelijk echt vlak na mijn verhuizing en ik kende nog niemand. Ik zou graag nog naar een ander revalidatiecentrum gaan, maar ze bieden bijna nergens zorg voor de canule. Ook zou ik graag in Brabant wonen, maar ook nu bieden ze bijna nergens zorg voor de canule.

Dit hele proces lijkt op opnieuw geboren worden, maar trots zijn op mezelf kan ik niet, want alles was zo vanzelfsprekend. Wat mij wel altijd gelukt is, is positief blijven.  Ik ga elk weekend naar mijn ouders toe. Mijn ouders doen dan de zorg. Wat we dan onder andere doen is fietsen op de duo-fiets of ik doe creatieve dingen die ik vroeger ook deed.

Wat ik anderen wil meegeven is dat ze niet zo snel moeten zeuren en naar de dingen moeten kijken die nog wel kunnen. Je bent heel flexibel in moeilijke situaties. Bij de pakken neer gaan zitten levert niks op. Daarbij besef je je pas hoe belangrijk iets is, wanneer je het niet meer hebt of kunt. Bijvoorbeeld zelfstandigheid. Je beseft je bijvoorbeeld nooit hoe fijn het is dat je zelfstandig naar de wc kunt. Dit besef komt pas op het moment dat je het niet meer kunt.

Ondanks dit alles probeer ik altijd positief te blijven. Ik denk dat je je zeker niet beter gaat voelen door bij de pakken neer te gaan zitten. Je moet altijd positief blijven.

Dit alles heb ik beschreven in mijn boek ‘De weg terug’ en is te koop via deze link of op bol.com.
Je kunt mij ook blijven volgen via mijn eigen website.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

En dan is het jouw kind

Blog, Inspirational stories

Bon dia,

Mijn naam is Annemiek Valent ik woon in Nederland in een dorp vlakbij Schiphol, Amsterdam. Daar woon ik samen met mijn vriend en mijn zoon van 21 jaar oud. Sinds 2007 ben ik werkzaam bij de ambulance dienst in Amsterdam als ambulance chauffeur.

De melding

Op 21 november 2015 had ik nachtdienst. Om 4.19 uur kregen wij de melding: een auto staat tegen een boom en staat in brand, slachtoffers onbekend. Daar aangekomen herken ik de auto als zijnde de auto van mijn ex-man.

De politie vraag ik om het kenteken na te trekken op naam van mijn ex-man, dit is iets wat wij nooit doen, wij komen immers iedereen helpen. Dit had ik ook nog nooit gedaan. Deze vraag wordt bevestigd aan mij en daar wordt bij verteld dat er een jong iemand in zit en geen 53 jarige man.

De paniek schiet in mijn hele lijf. Ik loop weg en ga heel hard gillen. Ik trek aan mijn haren en zeg gek te worden. Ik denk op dat moment ook, als ik heel hard gil, dan komt mijn zoon Gian weer bij mij wonen, hij was net definitief bij zijn vader gaan wonen.

Ter plaatse loop ik doelloos rond, ik ben niet in de auto gaan kijken. Iets heeft mij beschermd dat niet te gaan doen. Dit was ontzettend foute boel dat wist ik echt meteen. De politie geeft aan mij door dat Gian (mijn zoon van 19 jaar) in de auto zit. Het dringt niet tot mij door. Mijn brein wil deze afschuwelijke informatie niet opslaan. De overige hulpverleners zoals de brandweer en het traumateam zijn verslagen, voelen alleen maar onmacht, hoe gaan zij mij nou duidelijk maken dat echt Gian in die auto zit en overleden is.

Er is een getuige die het mij ook verteld en ik reageer met de woorden “dat kan Gian niet zijn want die heeft helemaal geen RIJBEWIJS!!!” Ik bel ter plekke mijn ex-man op en hij neemt zijn telefoon op, iets in mij herinnerd zich dat ik dat toch jammer vind. Ik vraag hem of zijn auto voor de deur staat en hij zegt dat de auto er niet staat. “Zijn de kinderen thuis?” Wij hebben een gedeeld co-ouderschap. “Nee, Gian is niet thuis “, mijn gezichtsuitdrukking veranderd en de politieagente neemt het telefoongesprek over.

De lokale pers is inmiddels ook aanwezig en staat alles te filmen. Op een gegeven moment besluit ik terug te willen naar de auto. Ik ben tegen gehouden door een agent, daar weet ik zelf niks meer van. Annemiek heeft hij niet tegengehouden ik was absoluut mijzelf niet meer. Het ene moment was ik ter plaatse een hulpverlener en het andere moment een moeder, dat laatste weet ik zelf niks van. Dat is mij achteraf allemaal verteld.

Wij zijn terug gereden naar onze standplaats, ik mocht zelf niet meer rijden. Bij mij thuis staat ondertussen de politie voor de deur om mijn vriend het slechte nieuws te vertellen. Hij denkt dat er iets met mij is gebeurd. Zij vragen hem of hij de stiefvader is van Gian en vertellen hem dat hij verongelukt is. Zij willen hem naar mij toebrengen. Hij hoopt dat ik er niet naar toegestuurd ben wat helaas wel zo blijkt te zijn.

Onsterfelijke jeugd

Na de prachtige uitvaart met 330 lieve familie, vrienden en heel veel collega’s zijn wij de telefoon van Gian gaan laten maken. Uit zijn telefoon kwam heel veel informatie naar boven waar ik geen weet van had. Zijn vader heeft het altijd toegestaan dat Gian de auto te pas en te onpas mocht gebruiken.

Hij stond vol met foto’s en filmpjes van mijn zoon en vrienden in de bewuste auto en vele whatsapp berichten die over het gebruik van de auto gingen. Al die ouders van deze vrienden weten niet dat hun kinderen ook in deze auto regelmatig mee gingen terwijl zij wisten dat Gian geen rijbewijs had.

De jeugd denkt echt “onsterfelijk” te zijn, mij kan niks overkomen, oorzaak en gevolg daarvan is in het puberbrein nog niet volledig ontwikkeld. Tijdens mijn werk komen wij deze acties regelmatig tegen. Iets besturen met alcohol, drugs of lachgas kan DODELIJK zijn. En niet te vergeten whatsappen achter het stuur is 2 a 3 seconden even niet opletten en klaar is je “Oh zo gelukkige leven” en daarbij meteen ook het leven van jouw familie. Lachgas gebruik is in Nederland een groot probleem het is bij wet nog niet verboden, alleen als de politie ziet dat je het achter het stuur doet krijg je een bekeuring. Dit geldt ook voor de volwassenen laat ik die niet buitensluiten.

Tegen mijn eigen kinderen zei ik regelmatig als je iets gaat doen wat je best een beetje spannend vindt denk dan wat ik daarvan zou vinden, dan weet je meteen dat je het niet moet doen. Op de weg waar ik veel rij zie ik heel veel mensen met hun telefoon bezig zijn tijdens het rijden. Op de snelweg blijft die auto nooit vanzelf netjes tussen de lijntjes rijden en dat valt op. De auto slingert van links naar rechts en zij rijden vaak op de middelste baan terwijl er rechts gewoon ruimte is.

Nu is hier in Nederland een proef gaande met een detectie systeem die waarneemt dat je op je telefoon bezig bent ook al ligt die bijvoorbeeld op je benen. Een geweldige ontwikkeling. De boete is nu € 249,00 en die mag van mij nog veel hoger worden dat scheelt zo ontzettend veel leed en ongelukken. Als je bewust iets nuttigt dat je handelen beïnvloed zou ik zeggen: rijbewijs inleveren en niet meer mogen halen. Dat zijn harde uitspraken dat weet ik ook, maar helaas lijkt het echt nodig te zijn.

Een onwerkelijkheid wordt werkelijk

9 maanden later op 6 augustus 2016 wordt er in de vroege ochtend bij ons aangebeld. Ik vlieg mijn bed uit en ook nu weet ik al meteen dat het foute boel is. Ik loop naar beneden en zie 2 agenten voor de deur staan. Ik loop weer naar boven. Er is maar 1 ding wat ik wil en dat is vluchten. Toch ga ik de deur open maken en daar krijg ik de vraag of ik de ex-echtgenote ben van Dhr…

Zij vertellen ons meteen dat hij dodelijk verongelukt is met zijn auto tegen een boom. Dit is te bizar, dit is echt een grap is mijn reactie. Het blijkt echt zo te zijn. De hel lijkt weer opnieuw te beginnen. Door middel van psychologische hulp met de therapie vorm E.M.D.R( Eye Movement Desensitization and Reprocessing) heb ik een lange weg afgelegd.

Ik werk inmiddels weer op de ambulance met veel plezier. Dit werk is mijn passie. Wij weten nooit wat onze dag gaat brengen en wie wij tegen gaan komen. Gian was apetrots op het werk dat ik deed en dat is mijn drijfveer geweest om dit loodzware traject van re-integreren te voldoen. 

In 2020 ben ik hier een boek over gaan schrijven en die is inmiddels klaar: En dan is het jouw kind

Op 21 november 2020 is deze naar de drukkerij gestuurd, 5 jaar na dato. Op 7 februari 2021 komt deze op de markt dit is tevens de verjaardag van Gian waar hij 25 jaar zou zijn geworden.

Via deze link kan je het boek al bestellen en ook al iets lezen waar het boek over gaat. Vul onderaan je gegevens in en de uitgever Alexander Snijdewind van Buromension mailt je persoonlijk terug.
Een persoonlijk interview over het interview bij AT5 is terug te zien op YouTube.

Veel liefs Annemiek Valent

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Nepali tale

Blog, Inspirational stories

The last days of my trip to Nepal allowed me to see wings, travel through space and enter multi dimensions. The cause of it? One man and one stone… 
This is my Nepali tale. 

Finding myself again

One year before going to Nepal, I made a decision to journey within. In six months, the pillars of the my personal world were gone.  
My mother – and best friend – passed away, one month after that my partner left me, and a few months ahead the company my mother and I owned together went bankrupt.

I lost it all, leading me to start finding myself.

These events started a journey with no return. 

I initiated in Reiki, following my mothers footsteps as Reiki Master, followed a Soul Reading initiation, a practice that, at the time, was guiding my path. Retreats, daily yoga, corporal Therapy and meditation became my new normal. 
After leaving everything behind, the next stop in my journey within happened in a trip to Nepal.

Officially, I went to Nepal to visit my boyfriend who was living there for a few months while doing his Yoga Teacher Training. We went hiking the Himalayas and after visiting Buddhist temples in all altitudes I could confirm that nature was my personal temple. 

I was in awe of life and feeling connected to that immense magnitude of the mountains. However, the reason why I was in Nepal specifically was not clear to me, until this one morning. 

The dream

The fog was still plaining over the rice fields. I decided to go for a walk and process the dream I just woke up from. In that walk, I also send a message to my Soul Reading Teacher telling her I’d seen us in a dream, together with many other women in a circle up the mountains. We were surrounded by glass bottles with crystals inside. The laws of the third dimension would not allow us to put these crystals there. That was work of magic. 

We were surrounded by three man. One of them I met in a previous trip, in Brazil. He was my teacher about living in the here and now. The other two, I’ve never seen before. 

In the dream, they helped us to created a sacred space to honour the Divine Feminine.
It felt so real I could tell every detail about it. This is why I sat down and drew this circle and the symbolism in my notebook. 

Later that day, I went down the mountains to the lovely city of Pokhara, my favourite place in Nepal. 

While scrolling through crystal shops looking for the perfect Tiger Eye as a gift to my partner, I stopped this luxurious and shiny crystal shop (not the usual style in the small dusty roads of Pokhara). It wasn’t the intention to find anything for myself. I’d already bough a moon stone ring and a Labradorite necklace. It felt enough as a memory for my Nepali experience.

While I walk in, this gentleman sitting on a desk behind the counter asks if he can help me. Amused at the incredible number, shapes and types of crystals in that shop I reply “No thanks, I am just looking around. Oh, where can I find the Tiger Eyes?”

He points at some direction and at the same time redirects his hands towards the chair in front of him “It’s over there, but please sit here, there is something I would like to speak to you.”

I follow the courtesy and sit down. He smiles, as if knowing something I didn’t: “I was waiting for you to come here today”. 

Now I am smiling, kind of sighting and thinking “good sales point, sir”. 

Noticing the disbelief in my face he replies “I was in the dream. My name is Imi. Don’t you remember my face? Return to the dream of last night and you will know. I knew that you would come.”

Is this real?

I am not a skeptical, but also not somebody who easily beliefs in everyone. But suddenly, I was brought back to the three man protecting my circle. Feeling a little awkward and not knowing how to reply I start looking at the collection of Malachite under the counter. I point at a specific one, a “drop-like” shape with many layers reminding of an entrance gate. Imi gently hands over this stone to me saying “if it’s a portal you are the only one who has the key. I found it and polished myself. It was made for this shape.”

He was right. It was made for the “drop-like” shape. 

The moment I held this stone in my hands I was gone. My whole body was shivering and I could no longer describe the experience from a three-dimensional perspective. He notices my unease with the situation and tells me “you don’t know who you are, that’s why you are here. We’ve known each other before and I want you to remember who you are. Go to the mirror and look now. What do you see?”

Two wings. Up to two meters high, strong and beautiful black wings. Like a Raven. That’s what I saw. More real then my own human expression, opening from my back and so ready to fly. I could not believe my eyes. But at the same time, I could. I’d never experienced something like this, without any intervention, no meditation, no practice, no external factors needed. Just watching my beautiful wings from one moment to another. 

After this experience I was gone. Four hours passed by and Imi smoked about a pack of cigarettes (or two) in the mean time. We travelled places, journeyed in and out of each other souls. We spoke about dreams, life purpose, magic, power, money, shamanism, service, nature, fears, the power of choice and decision making. 

He said some uncomfortable truths to me. I told the pain I could see in him. 

In between people came in and out of the store. I wondered “which world am I in right now?” 

The real world, the only world and yet again the one we pretend not to exist. The world of magic. 

Do I still have the Malachite? I surely do. The first times I used I had to purge and felt intense pain. Part of the healing. All welcome. 
This stone also allowed me to merge to water, as I went swimming with It, to travel back to that moment, and to feel my wings. 

I’ve never seen Imi again. Two days after that visit we left Nepal and while Imi told that I would come back so he would teach me what he knows, that moment didn’t arrive yet. It might not, in this life time. I don’t know and it doesn’t really matter. 
The wings stay, the encounter continues in different places, over and over again.

Isadora Caporali is a woman of many passions: entrepreneur, life coach and mother, she currently lives her dream life in Bonaire while supporting women to create a soulful business on three continents. 
www.isadoracaporali.com


Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Geen sprookje

Blog, Inspirational stories

Mijn naam is Geike de Wit. Mijn verhaal gaat over narcistisch misbruik en begint tijdens mijn studie. Trauma bonding, de narcistische liefdesverslaving.

De kennismaking

Via mijn toenmalige vriend leerde ik een man kennen. Hij viel erg op vanwege zijn onbekommerde, brutale houding. Ik voelde meteen aan alles dat deze figuur onder het kopje ‘foute mannen’ viel en dat kwam niet alleen door zijn, in mijn ogen, opzichtige sieraden, zijn ordinaire manier van kleden en het feit dat hij openlijk aan het dealen was. Hij bekeek me nogal vrijpostig en bleef me doordringend aankijken terwijl hij dubbelzinnige opmerkingen over mij maakte tegen mijn vriend. Hij vond dat allemaal wel grappig, maar mijn eerste reactie was om meteen weg te lopen. 

Ik wilde niets met hem te maken hebben maar ik bleef hem overal tegenkomen en hij bleek heel charmant en innemend te zijn. Na korte tijd nam hij me onverwacht mee uit eten en toonde belangstelling voor alles wat ik deed en vond. Ook deed hij allerlei lieve dingen voor me, zoals mij bij hem thuis uitnodigen om voor mij te koken, bloemen kopen en helpen bij een verhuizing. Zes jaar lang stak hij niet onder stoelen of banken dat hij gek op mij was en mij voor zichzelf wilde. Toen het met mijn relatie bergafwaarts ging en ik hem vanwege omstandigheden een half jaar niet gezien had, ging ik overstag en viel als een blok voor hem toen we elkaar weer zagen. 

De roze wolk die niet zo roze bleek

De begintijd was fantastisch. Hij deed alles voor mij, maakte ontbijtjes op bed en bracht mij overal naartoe, het maakte niet uit hoelaat of waarheen. Hij nam mij mee uit shoppen, uit eten, naar de bioscoop, niets was te gek. In bed was het alsof we voor elkaar gemaakt waren. Daarbij liet hij me onafgebroken horen en voelen dat hij stapelgek op mij was. Ik wist niet wat ik meemaakte. Ik was tot over mijn oren verliefd en voelde mij zo gelukkig dat ik er alles voor deed om maar in zijn buurt te kunnen zijn. 

Na ongeveer een half jaar kwamen er scheurtjes in dit perfecte plaatje. Hij kwam bijvoorbeeld niet opdagen als we afgesproken hadden en gaf dan ook geen reden op. Hij was plotseling minder aanwezig in mijn leven en wanneer ik contact probeerde te houden door hem wat vaker te bellen, liet hij merken dat hij daar geen zin in had: ’Waarom bel je mij? Bel maar iemand anders als je je verveelt, ik heb wel wat anders te doen.’

Als we samen uit waren zei hij vaak tegen belangstellenden dat hij geen relatie had, vaak terwijl ik gewoon naast hem stond. Ik voelde mij vaak vernederd, maar aan de andere kant waren er nog steeds heel veel fantastische momenten samen. Die stonden in zo’n groot contrast met de afwijzing dat ze een betoverende uitwerking op mij hadden. Het was alsof ik langzaam maar zeker in een hypnotische toestand werd gebracht. 

Het effect wat zijn stem, zijn uiterlijk en zijn aanraking op mij hadden is met geen pen te beschrijven en moeilijk uit te leggen. Wat er met me gebeurde heet trauma bonding: ik hechtte mijzelf op een ongezonde manier aan mijn misbruiker, maar dat wist ik destijds niet, ik wist gewoon niet wat mij overkwam.

Toen hij me vroeg om hem te helpen zijn uit de hand lopende financiële problemen mee op te lossen ging ik meteen akkoord omdat ik het gevoel had dat ik op deze manier kon bewijzen dat ik zijn liefde wel degelijk waard was en dat ik ook bereid was veel voor hem te doen, zoals hij ook veel voor mij deed. Ik schreef uit zijn naam brieven naar instanties en schuldeisers. Hij leerde mij zijn handtekening aan, zodat ik af en toe een rekening kon betalen. Ik regelde zoveel als ik kon om zijn waardering te krijgen, maar gaandeweg werd het steeds moeilijker en zag ik hem minder en minder. Als ik liet merken dat ik hem miste of in mijn leven wilde, duwde hij mij weg door nare opmerkingen te maken of weg te blijven. 

Hij kon onredelijk kwaad worden als ik iets deed wat in zijn ogen verkeerd was of negeerde hij mij dagenlang door niet terug te bellen of weg te blijven, terwijl hij de dingen die ik voor hem deed vanzelfsprekend vond. En na verloop van tijd waren dat steeds meer dingen. Zo deed ik bijvoorbeeld zijn was, mocht hij op mijn naam een telefoonabonnement afsluiten en zich inschrijven op mijn adres zodat hij een uitkering aan kon vragen. 

Wanneer ik de moed had hem ergens op aan te spreken, wist hij het altijd zo te draaien dat alles eigenlijk mijn eigen schuld was. Ik had de dingen anders kunnen zien, of ik had anders moeten reageren, of ik beschuldigde hem van iets wat niet waar was. 

Urenlang kon hij op me inpraten en vaak waren zijn redenaties gewoon niet te volgen. Het maakte mij onzeker over mijn eigen waarneming en waarden en normen. Ook al wist ik niet wat ik verkeerd deed: het was ontzettend belangrijk voor mij dat hij niet boos bleef en dat hij mij zou vergeven, want af en toe zag ik een glimp van de man waar ik zo verliefd op was geworden en het geluksgevoel dat hij mij dan gaf was met niets anders te vergelijken. 

Ik deed alles voor een shot geluk. Vanaf dat moment was ik verloren. Mijn vriend was grenzeloos in wat hij van mij vroeg en ik stelde geen grenzen, omdat ik letterlijk verslaafd was aan zijn aandacht en manipulatie die ik aanzag voor liefde.

Dit verdraaien van feiten maakte mij meer en meer afhankelijk van de goedkeuring en de grillen van hem omdat het mij super onzeker maakte. Ik geloofde gewoon niet meer in mezelf. Dus zei ik sorry en was blij als hij weer lief tegen mij deed.

Het is voor buitenstaanders moeilijk uit te leggen hoe het is om zo slecht behandeld te worden in een relatie en toch bij diegene te blijven. Zelfs voor mijzelf is het achteraf moeilijk te bevatten. Ik had voor mijzelf een aantal dingen bedacht om de dingen die hij deed goed te praten. 

Op de eerste plaats had mijn vriend een hele onveilige jeugd. Zijn ouders waren al gescheiden vóór zijn eerste levensjaar, zijn vader was alcoholist en zijn moeder was nog erg jong en vooral bezig met haar eigen behoeften. Er waren veel stiefvaders, verhuizingen en weekenden bij een vader die bij het opstaan al meteen zijn eerste biertje opentrok. Hij moest op jonge leeftijd al overleven en ik had veel begrip voor zijn moeilijke gedrag, omdat ik wist dat het door zijn jeugd kwam. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik onvoorwaardelijk van hem hield, hij zou veranderen, omdat hem dat veiligheid en stabiliteit zou geven. 

Fout: ik gaf hem alle veiligheid en stabiliteit van de wereld, maar veranderen kon hij niet. Iets wat ik nu weet, is dat een narcist niet kan en wil veranderen. Het enige wat ik met mijn onvoorwaardelijke acceptatie bereikte is dat hij steeds grenzelozer werd.

Na twee jaar gingen we samenwonen en emotioneel en financieel misbruik was de orde van de dag. Ook werd hij sporadisch fysiek, gooide mij door het huis en gooide met spullen. Hij blowde de hele dag, isoleerde mij van mijn vrienden en zijn gedrag werd steeds roekelozer, zo smokkelde hij zonder blikken of blozen een behoorlijke hoeveelheid wiet mee toen we op vakantie gingen naar een land waar je daar een fikse gevangenisstraf voor kunt krijgen. Toen ik van tevoren vroeg of hij dat niet wilde doen reageerde hij beledigd omdat ik er vanuit ging dat hij zoiets zou doen. Achteraf vond hij dat ik blij moest zijn dat hij niet gepakt was en niet moeilijk moest doen. 

Toen hij vanwege handelen in drugs twee jaar in de gevangenis zat,  schreef hij mij elke dag en beloofde mij dat alles anders zou worden als hij weer thuiskwam. Hij was zo overtuigend dat ik hem trouw bleef. Ik zorgde ervoor dat hij in de gevangenis niets tekort kwam en dat er geen schulden ontstonden. Ik had twee banen om alles te betalen. Toen hij vrijkwam ging hij echter op de oude voet verder en had hij nog een korter lontje dan daarvoor.

Ik vertelde mezelf dat het kwam omdat hij een slechte tijd achter de rug had. Ik regelde werk voor hem en kocht een ander huis in een andere woonplaats zodat we opnieuw konden beginnen. We kwamen inderdaad een tijd in rustiger vaarwater, alles leek goed te komen. Toen hij vroeg of ik de moeder van zijn kind wilde worden zei ik meteen ja, omdat ik bedacht had dat een eigen gezin hem de basis zou kunnen geven die hij zo erg mistte. 

Fout: een kind zou alles alleen nog maar complexer maken en kon zijn persoonlijkheidsstoornis niet oplossen, maar dat wist ik natuurlijk nog niet.

De derde oplossing die ik voor mij zag was therapie. Ik begon steeds meer in te zien dat zijn gedrag niet normaal was, hij blowde de hele dag en soms gebruikte hij daarbij nog XTC en speed. Daarnaast dronk hij elke dag een flinke hoeveelheid alcohol, hij raakte met periodes de grip op de werkelijkheid kwijt en kon dan gaan hallucineren. Ik zag dit allemaal als uitingen van onmacht en pijn en had het idee in mijn hoofd dat als we in therapie zouden gaan, dit zou kunnen veranderen. Maar hij wilde geen therapie, met hem was namelijk niets mis. Ik ging bij hem weg, maar hij haalde mij terug en ik ging willoos mee naar huis, het voelde als falen maar ik had het gevoel niet anders te kunnen.

Tijdens mijn zwangerschap liepen de spanningen hoog op en na een conflict waarbij hij mij met een gebalde vuist op mij insloeg ben ik voor de tweede keer bij hem weggegaan, dit keer zonder te zeggen waarheen.

Hij ontdekte echter bij wie ik logeerde en liet zich gelden door ‘s nachts een steen door het raam te gooien, in te breken en autobanden lek te steken. Ook veranderde hij de sloten van mijn huis. Nadat hij een behulpzame buurjongen met een mes in zijn been stak is hij opgepakt door de politie en kreeg negen maanden detentie en een psychiatrisch onderzoek. In de tussentijd beviel ik van ons kindje, een dochter. 

Na de geboorte ging ik naar de gevangenis omdat hij haar wilde zien. Hij was erg onzeker en huilde toen hij haar zag. Ik was er stuk van om hem zo te zien en met knikkende knieën liep ik de gevangenis uit. Opnieuw was ik verloren en ontzettend in de war van alle emoties. Ik had het moeilijk zo alleen met een babytje en was behoorlijk beïnvloedbaar. Hij belde mij iedere dag en begon weer met vleien en beloven,  ik kreeg ook direct de vraag of hij na zijn detentie naar huis mocht komen. 

Ik twijfelde, maar mijn ex dreigde met zelfmoord als hij niet terug naar huis mocht. Hij verstond de kunst om alles zo te verdraaien dat zijn misdragingen ook mijn schuld waren, en in sommige gevallen zelfs helemáál mijn toedoen omdat ik wisselvallig was en hem angst aanjoeg. Zijn favoriete uitspraak was: ’Door jou raak ik in paniek en als ik in paniek ben sta ik niet voor mijzelf in.’ 

Ik stemde in. Ik zag eindelijk de mogelijkheid om hem in therapie te laten gaan en stelde als eis dat hij alleen naar huis mocht komen als hij met mij in therapie ging.

Fout: Je kunt iemand die dit niet wil, dwingen om samen in therapie te gaan en zeker een narcist niet. Toen hij thuiskwam was het eerste wat hij zei dat hij niet met mij mee zou gaan, ik stond met lege handen.

Ik kende de inhoud van het psychiatrisch rapport niet en kreeg dit niet onder ogen toen ik er bij zijn advocaat om vroeg, maar nadat hij thuiskwam vond ik het tussen zijn spullen.  Er stond in dat hij een ‘Cluster B persoonlijkheidsstoornis’ had en er werd gesproken over Narcistische, Borderline en Anti-sociale kenmerken. In de toelichting stond dat hij een verpsychopatiseerde persoonlijkheid en geen ontwikkeld geweten had. Mijn wereld stortte in, maar ik had geen andere keus dan proberen er iets van te maken. Hij was net weer thuis en niet van plan weg te gaan.

Alles werd alleen nog maar moeilijker met ons kindje erbij. Hij had erg veel moeite met de aandacht die ze van ons vroeg want hij wilde die voor zichzelf. Het voelde voor mij alsof ik twee kinderen had die wedijverden om de aandacht van hun moeder. Ook zag ik hem erg wisselende signalen aan haar geven. Eigenlijk behandelde hij haar hetzelfde als mij en na een jaar voelde ik mij compleet uitgewoond en een waardeloze moeder. 

Ik ging voor de derde keer bij hem weg om bij mijn ouders te gaan wonen. 

Eindeloze cirkels

Toen hij hoorde dat mijn ouders hem niet over de vloer wilden hebben, reed hij naar hen toe in een gestolen auto. Hij belde aan, spoot pepperspray in hun gezicht en dreigde op hen in te slaan met een hamer. Buren overmeesterden hem en hij ging opnieuw de gevangenis in. Voor de rechter verklaarde hij dat hij alleen maar met mijn ouders ‘wilde praten’. 

Toen hij vrijkwam wilde hij contact met ons dochtertje en viel ik opnieuw voor hem omdat hij enorm kwetsbaar was en oneindig veel spijt betuigde. Ik wilde echter niet samenwonen maar rustig bekijken of we nog een kans hadden. Mijn ex accepteerde dat niet en er ontstonden problemen omdat hij te pas en te onpas langskwam en dan niet meer weg wilde gaan. We gingen van conflict naar conflict omdat hij claimde dat onze dochter ook zijn kind was en dat hij ten alle tijden haar moest kunnen bezoeken. Ik bleef zoeken en vechten voor een manier waarop wij een goed contact konden hebben, deze keer vertelde ik mezelf dat ik dit aan ons kindje verplicht was. 

Hij ging eindelijk mee naar therapie, maar het hielp allemaal niets omdat hij niet aan zichzelf wilde werken en toen ging eindelijk bij mij de knop om en kon ik na twaalf jaar ellende de stekker uit onze relatie trekken. 

Daarna werden de dingen nóg moeilijker als daarvoor. Mijn ex kon de breuk niet accepteren en begon mij te stalken. Dingen werden gestolen en kapot gemaakt, ik werd zwartgemaakt bij vrienden door het verspreiden van dagboekfragmenten die hij uit mijn dagboek had gescheurd. Mijn sloten werden meerdere malen dichtgekit vanuit de gedachte : ‘Ik niet naar binnen, jij ook niet naar binnen’ en hij trok in mijn huis toen ik op vakantie was. 

Ik kreeg een onafgebroken stroom sms-jes, telefoontjes en briefjes door de brievenbus. Hij hing urenlang rond bij mijn huis en zelfs op mijn werk. Ik deed aangifte van stalking en hij kreeg contactverbod na contactverbod en ook gevangenisstraffen. 

Niets hielp, Zodra hij vrijkwam kwam hij direct naar mijn huis en dan begon alles weer opnieuw. Ik negeerde al zijn signalen maar dit maakte hem razend. Een dieptepunt was het zomaar in de auto meenemen van ons dochtertje terwijl ze buiten aan het spelen was om zo af te dwingen dat ik met hem zou praten, absoluut eindpunt was het met de auto op mij inrijden en mij in elkaar slaan. Op dat moment dacht ik dat ik het niet zou overleven. Gelukkig hoorde men mij gillen en kwamen er van alle kanten mensen uit hun huizen gerend zodat hij er snel vandoor ging.

De enige oplossing was verhuizen en ander werk nemen. Ik had ondertussen een lieve man leren kennen met wie ik nog steeds samen ben. Hij bood me aan met hem samen te gaan wonen en gewoon te verdwijnen uit het dorp waar ik woonde. Sinds die tijd is het redelijk rustig en heb ik met mijn dochter een goed leven op kunnen bouwen, maar de gevolgen van mijn tijd met mijn ex gaan nooit helemaal weg. Op straat kijk ik altijd over mijn schouder, we wonen in dezelfde stad en ik heb hem een paar keer gezien, gelukkig zag hij mij niet.

Mijn ex heeft mijn bankrekening geplunderd met gestolen overschrijf formulieren en hij heeft al mijn financiële reserves gestolen. In dezelfde maand is er bij mijn broer ingebroken en alles van waarde weggehaald. Omdat er ook een ingelijste foto van ons dochtertje meegenomen was, is het overduidelijk wie de dader is, maar het gold niet als bewijs om hem op te kunnen pakken. 

Een paar jaar geleden vroeg hij een omgangsregeling aan, maar kreeg deze niet. Zijn persoonlijkheidsstructuur en strafblad waren reden voor de kinderrechter om dit niet toe te kennen. Tot slot kreeg ik een tijd geleden nog doodsbedreigingen via google hangouts en ik weet dat hij allerlei dingen op Facebook heeft staan over mij en onze dochter. Dit soort dingen zorgen ervoor dat ik mijn tijd met hem nooit goed af zal kunnen sluiten. 

Kwetsbaarheid omzetten naar kracht

Ik zocht hulp om mijn ervaringen te kunnen verwerken, maar merkte dat hulpverleners weinig konden met mijn hulpvraag. Daarom ben ik zelf op zoek gegaan naar manieren om van mijn verleden te leren en te begrijpen wat mij eigenlijk allemaal overkomen is. Nu, na veel lezen en nadenken weet ik dat ik gevangen zat in een manipulatief narcistisch web. Ik was een vrij naïeve jonge vrouw, heel beschermd opgevoed en heel empatisch. Vanuit mijn werk als verpleegkundige was ik gewend om voor anderen te zorgen. Daarnaast ben ik heel ruimdenkend en vind nogal snel dat iets moet kunnen, ondanks dat ik dit voor mijzelf misschien geen goed idee vind. 

Ik was een dankbare prooi voor mijn narcist, totaal niet weerbaar en zo beïnvloedbaar als het maar zijn kon. Eenmaal slachtoffer van trauma bonding (ook wel liefdesverslaving genoemd) was het erg moeilijk voor mij om echt afstand te nemen en viel ik steeds terug. Vergelijk het met iemand die gestopt is met roken, één sigaret aansteken kan al genoeg zijn om weer een pakje per dag te gaan roken. Zo was bij mij het horen van zijn stem of een aanraking al genoeg om mezelf opnieuw in hem te verliezen. Eigenlijk is geen contact het enige wat mij geholpen heeft. Na trauma bonding moet je letterlijk afkicken van alle fijne stofjes die je hersenen aanmaken. De extase die je voelt als je aandacht en waardering krijgt van je narcist, is verslavend. De naam liefdesverslaving is dus heel goed gekozen.

Over mijn ervaringen met deze onmogelijke, verslavende liefde heb ik mijn boek ‘Geen Sprookje’, geschreven. Daarnaast probeer ik van deze donkere periode in mijn leven iets positiefs te maken door informatieve posts op mijn Instagram te zetten.  Ik wil behalve het geven van informatie over narcisme ook lotgenoten een hart onder de riem steken. Vaak staan slachtoffers van narcisten er alleen voor omdat ze totaal geïsoleerd zijn van vrienden en familie en omdat er veel onbegrip is.

Ik heb elke dag contact met tientallen vrouwen, en een enkele man, die graag met iemand praten die begrijpt waar ze doorheen gaan. Een luisterend oor is ontzettend belangrijk, al is het maar om te weten en te voelen dat je niet de enige bent die dit meemaakt. Er is vaak overweldigend veel herkenning: het overladen met liefde, daarna de onbereikbaarheid, het negeren, de onvoorspelbare woede uitbarstingen, de stinkende best die je doet om alles niet uit de hand te laten lopen, het wachten op de beloning van positieve aandacht, de stalking en soms publieke vernedering achteraf. Iedereen maakt dit mee en iemand zei heel treffend: ‘Same shit, different story’. Er zijn nog meer aspecten te benoemen zoals vreemdgaan, seksueel misbruik, het inzetten van omstanders om informatie voor de narcist te vergaren of roddels te verspreiden. Dit zit niet in mijn verhaal omdat ik dat niet meegemaakt heb maar het zijn absoluut dingen die veel voorkomen.

Wil je meer informatie over narcisme of herken je dingen binnen je relatie? Je kunt met mij in contact komen via mijn Instagram. Wanneer je meer wilt weten over mijn persoonlijke verhaal, dan kun je via deze link mijn boek ‘Geen Sprookje’ aanschaffen.

Groeten, Geike

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.