Offline

Offline

Covid, hooggevoeligheid en offline zijn. 

Door: Angèle van Leusden 

Op dinsdag 27 juli moest ik verplicht in quarantaine, ik voelde een lichte weerstand in mij opkomen, frustratie, paniek. Wat nu? Nu kan ik niet werken, dan zit ik 5 dagen opgesloten in huis met een kindje van 14 maanden en mijn vrijheid dan? Allerlei egoïstische vragen spookten door mijn hoofd. 

Helaas had mijn vriendinnetje een positieve test op Corona, ze was er goed ziek van. We zijn een hechte vriendengroep en zorgen voor elkaar door dik en dun, met de gevolgen van dien. Ineens is de Corona dichterbij dan ooit, we hebben anderhalf jaar de kogel ontlopen (we dodged the bullit) en daar was het ineens: recht voor onze neus en heel dichtbij. 

Gek genoeg voelde ik al snel een golf van rust over mij heen komen, geen angst en totale vrede met de situatie. Ik besloot om mij er aan over te geven en het positieve in te zien van deze wachtperiode (5 dagen lang, tot dat ik een test kon doen om te kijken of ik zelf geen Corona heb). Ik dealde met de situatie in positieve zin; 5 dagen een nog diepere band creëeren met mijn dochtertje, 5 dagen het huis kunnen opruimen, 5 dagen leven in stilte zonder verplichtingen, 5 dagen gewoon kunnen zijn; geen make up, pyjama aan, geen rommel in mijn haar en genieten van de stilte om mij heen en oh zo gewenst: een boek kunnen lezen en schrijven. 

Mijn quarantaine begon met een urenlange stroomuitval over het hele eiland. Waar enigzsins bij een ander paniek heerste besloot ik dat het voor mij een teken was echt volledig offline te gaan: geen tv, geen wifi, geen social media; roeien met de riemen die ik heb. Alleen mijn werktelefoon in gevallen van nood, want werk ging natuurlijk gewoon door op afstand. 

Mijn creatieve ik kwam in mij omhoog: ik doorzocht mijn voorraad kast en vond genoeg spul om een bananenbrood en appeltaart te maken; ik ging er volledig voor, tot ik mij realiseerde dat ik nog steeds geen stroom had. Maar het gevoel wat ik kreeg toen mijn handen het deeg raakte, de rust en de kalmte in mijn hoofd door mij alleen maar te hoeven focussen op 1 ding; mijn oude hobby oppakken, wat ik in geen jaren meer had gedaan. Elke dag verzon ik wat anders om te bakken/koken. 

Voor mij is offline zijn (want dit is niet de eerste keer, een paar maanden terug hield ik het een maand vol) een strijd met mijzelf, mijn ratio en mijn ego. Maar uiteindelijk onwijs bevrijdend. Ik zie het als een soort detox; jezelf opnieuw terug vinden. Want het zal je verbazen; maar je oerbehoeften komen terug omhoog: je wordt creatief, bewust, hebt tijd om stil te staan bij wat is. 

En wat is nou eigenlijk? ‘Is’ is voor mij ‘zijn’, mijzelf.. toegeven aan kwetsbaarheden maar tegelijkertijd ook mijn behoeften. Het er even niet toe laten doen wat er in de wereld gebeurd. Een bewuste keuze in het hier en in het nu, eraan overgeven dingen te zullen “missen” en een bewuste keuze om te vervelen en te moeten roeien met de riemen die je hebt. 

Het lijkt zo simpel. Maar ook ik ben in zo’n periode bang om vergeten te worden. Zullen ze nog wel aan mij denken? Bellen ze wel om te vragen hoe het met mij zal gaan? Maar uiteindelijk realiseer je je dat dat er niet toe doet. De vraag luidt juist voor mij zelf: denk ik aan mijzelf? Hoe gaat het eigenlijk met mij? Het is een periode van bezinning en realisatie. Proberen je ego opzij te zetten en het duiveltje in je oor niet de overhand laten nemen. Terug gaan naar de basis: naar de diepe kern van je eigen bewustzijn, zonder invloeden van buiten af. 

Natuurlijk deal je in zo’n periode met bepaalde emoties; ik stond weer even stil bij wat mij nou eigenlijk het afgelopen jaar heeft gebracht. Mijn leven is altijd al een rollecoaster geweest; in goede zin. Mooie onverwachte dingen komen op de een of andere manier altijd op mijn pad, maar ook uitdagingen zowel fysiek als mentaal. Het is wie ik ben en wat mij vormt. Ik ben mij zeer bewust van alles wat er om mij heen gebeurd, maar of ik er altijd mee kan dealen? Dingen blijven een uitdaging, maar als ik mij eens rot voel of het even niet meer weet; dan herinner ik mijzelf dat ik dat gevoel wel eens eerder heb ervaren en ik er ook altijd weer uit kwam. Dat houdt mij altijd weer met beide benen aan de grond. 

Een van mijn beste vriendinnen in Nederland zei mij eens: An, je bent een vogeltje in een gouden kooitje, maar dat vogeltje hoort te vliegen. En dat vliegen lukt mij sinsdien aardig goed en als mijn vleugels even niet willen dan kijk ik altijd weer uit naar de dag dat ik wel opstijg en het weer voelt alsof je de wereld weer aan kan. 

Hooggevoelig en offline gaan, gaan heel goed samen. In zo’n periode kom ik erachter dat hooggevoeligheid geen last is maar een hele mooie eigenschap die mij op handen draagt. Als ik ergens voor ga, is dat 100% met heel veel plezier, genot en overgave. Toch word je wel eens met je neus op de feiten gedrukt en merk je dat de wereld om je heen dat niet altijd begrijpen zal. Of misschien wel andersom, begrijp ik het niet? In mijn perfecte wereld zijn we allemaal één en kennen we geen haat, wantrouw, lust of hebzucht, maar staat liefde voorop en wordt er alleen maar lol gemaakt. 

In deze offline periode heb ik deze ideale wereld voor een paar dagen kunnen creëeren, samen met mijn dochtertje. We hebben gelachen en het beste gemaakt van de situatie. Elke dag hebben we rondom en op de tafel gedanst, samen gekookt en zijn we stiekem afgereisd naar verlaten strandjes. Het is heerlijk om 5 dagen op te mogen trekken met zo’n klein wezentje wat niet oordeelt en je accepteert om wie je bent. En weet je wat de key is? Onvoorwaardelijke liefde. 

Op dit moment zijn de positieve vibraties in de wereld heel laag, er heerst angst, frustratie en onrust. En dat mag, het overkomt je, maar sta het voor even toe. Zolang je je gedachten kunt omzetten naar het positieve zal je merken dat het beter met je gaat. Kies er voor je niet mee te laten slepen, doe wat je leuk vind en vooral; denk aan jezelf. Want hoe positiever jij in het leven staat; dit zal altijd bijdragen aan de collectieve energie die de wereld nu nodig heeft.. (ja dat is best lastig) .. En wees je gewoon bewust van alle beren op de wegen; in elk verhaal zit iets positiefs. Zelfs toen sneeuwwitje van de giftige appel at, vond zij toch haar droomprins. 

Dus zorg voor jezelf, de natuur en de mensen om je heen. En als we dat allemaal zullen doen; dan wordt de wereld beetje bij beetje beter 🙂

Wortels van perfectie

Wortels van perfectie

Hi lezer,

Ik ben Ferry de Wit en inmiddels bijna 20 jaar bezig met persoonlijke ontwikkeling en 6 jaar actief als zelfstandig coach voor mentaal welzijn en persoonlijke groei.

Op mijn 15e kreeg ik last van zware paniekaanvallen en was ik bang dat ik niet zou kunnen functioneren in de maatschappij. Dat was voor mij het begin van een zoektocht waarbij ik eerst een studie psychologie heb gedaan aan de Universiteit Twente en me vervolgens ben gaan verdiepen in oude wijsheidstradities zoals het Boeddhisme, alternatieve psychologische stromingen zoals de psychoanalyse en heb ik me vastgebeten op thema’s als trauma en hechting.

Deze zoektocht heeft voor mij ontzettend veel opgehelderd over de wortels van mijn mentale klachten en mij geholpen bij de heling van de wonden die ten grondslag liggen aan bepaalde patronen. Één van de patronen die mijn paniekaanvallen triggerden was perfectionisme. Daarover ga ik het hebben in dit blog.

Ik put hierbij uit mijn eigen ervaring en een theoretisch model die een helder kader biedt waarbinnen je jouw patronen en hun onderliggende wonden kunt onderzoeken.

Ik kenmerk mij in mij coaching door een directe manier van confronteren, je naar je schaduwkanten te laten bewegen en door de ongemakkelijke waarheid te benoemen. Geen zachte heelmeester dus. Dit maakt het niet altijd even prettig maar hopelijk wel helpend.

Heb jij een perfectionistisch patroon?

Streef je altijd naar het ultieme en is het nooit goed genoeg? Ben je bang om te falen en heb je er moeite mee wanneer zaken niet lopen zoals jij zou willen? Heb je de neiging om vrij zwart-wit te denken en kritisch te zijn naar mensen die dichtbij je staan? En hebben veel uiteenlopende mensen wel eens gezegd dat je pietluttig of een control freak bent? Dan is de kans groot dat je een perfectionistisch patroon hebt. 

Als je dit bij jezelf herkent dan kan het goed zijn om te onderzoeken waar dit vandaan komt. In dit blog hoop ik licht te schijnen op een mogelijke ontstaansgeschiedenis en je handvatten te bieden richting heling, zodat je vrijer en blijer in het leven kunt staan.

Waarnaar reiken de wortels?

Patronen ontstaan veelal in onze vroege kindertijd en in relatie tot onze ouderfiguren. Dit kunnen onze ouders zijn maar ook andere volwassenen waar we een afhankelijkheidsrelatie mee hebben zoals opa’s en oma’s, leraren of een grote broer. 

In de Transactionele Analyse (TA), een psychologische theorie en ook een werkmodel, spreken we als je vanuit een patroon handelt ook wel over scriptmatig gedrag. Alsof je, als je ín een patroon zit, een vast script volgt. Volgens Eric Berne, grondlegger van de TA, is ons script af wanneer we de leeftijd van zeven jaar bereiken. Vanaf dat punt reageren we vaak automatisch vanuit script wanneer we in situaties terecht komen die lijken op de situaties van toen of een soortgelijke oplossing vragen als toen.

Als klein kind trof je een complexe wereld aan en kon je vanwege je gevoeligheid al vroeg afstemmen op de verwachtingen, oordelen en behoeften van de mensen waar je overleving van afhankelijk was. Je had als kleintje niet veel controle over de situatie. Het enige waar je iets mee kon was je eigen reactie. Dus ging je je best doen om zoveel mogelijk respons te krijgen waarmee je je eigen overleving waarborgde. Dat hoefden niet per se alleen maar positieve reacties te zijn. Negatieve aandacht is namelijk ook aandacht.

Wanneer je bijvoorbeeld, als kleine baby, een wereld aantrof van een afwezige vader en een droevige en angstige moeder dan kun je vanuit je magische kindgedachten bijvoorbeeld besluiten om heel hard je best doen om mama weer blij te maken. Als kind kun je nog niet met je hoofd bedenken dat dat niet jouw taak is en dat jij misschien wel helemaal geen directe invloed hebt op de gemoedstoestand van je moeder. 

Al heel jong neem je zo een besluit dat wat er ook gebeurt, jij het goed moet doen. Je mag geen steek laten vallen want straks maak je je moeder nog ongelukkiger dan ze al is. Je cijfert je eigen behoeften en je eigen wil weg ten behoeve van een ander. We splitsen dus psychologisch bepaalde delen van onszelf af om te kunnen overleven. Dit script internaliseer je in je systeem en krijgt een plek in de onbewuste psyche.

Naarmate je ouder wordt heb je niet eens meer door dat dit een patroon is en dat je überhaupt een keuze hebt in hoe je op situaties reageert. Je komt in je leven telkens dezelfde situaties tegen en hebt niet door dat je ze eigenlijk zelf opzoekt of creëert. 

Pas wanneer je begint in te zien dat je elke keer weer op dezelfde plek terechtkomt en je hier misschien wel zelf invloed hebt, stop je met vingerwijzen en ontstaat er een opening tot bewustwording, groei en heling.

Hoe kun je je wortels helen?

Volgens Eric Berne ontstaan deze primal wounds of primaire wonden al heel jong en zoeken we later telkens soortgelijke situaties op in de hoop dat we heling kunnen vinden. Situaties waarbij we die delen die we ooit hebben afgesplitst weer kunnen integreren. Sigmund Freud noemde dit herhalingsdwang. Alsof we telkens weer worden teruggeworpen naar het verleden. Dit gebeurt allemaal volledig onbewust en je ratio laat je denken dat je bewuste keuzes maakt.

Zo begaf ik mij steeds vaker in werkomgevingen waarin de kans op falen groot was. Hetzelfde gold voor mijn relaties: ik zocht relaties op die mijn perfectionisme versterkten en me het gevoel gaven dat ik het nooit helemaal goed kon doen. Dat was immers bekend.

Helaas is het vaak zo dat wanneer we ons in soortgelijke situaties of relaties begeven als in het verleden we vaak ook krijgen wat we in het verleden kregen. We raken met nieuwe mensen verstrikt in oude patronen en krijgen uiteindelijk eenzelfde uitkomst: pijn, verdriet en teleurstelling.

Wat kun je nou doen om je uit deze vicieuze cirkel te bevrijden? Ik bied je een aantal stappen die ik zelf ben doorlopen:

  1. Onderzoek het patroon

Waar bestaat jouw perfectionistische patroon uit? Perfectionisme is ook maar een containerbegrip. Wat je op een diepere laag gaat helpen is kennis maken met jouw unieke, persoonlijke ervaring. Welke gedachten, gedragingen, emoties, gevoelens en fysieke sensaties zijn op de voorgrond als je je patroon of script uitleeft? Wat doe je? Waar is de focus op gericht? Door welke bril bekijk je de wereld dan? Kijk of je je patroon vanuit een milde en onderzoekende houding kunt verkennen. Mindfulness kan hier erg bij helpen.

Het patroon in kaart brengen zoals die zich in je dagelijks leven uit is de eerste stap in bewustwording.

2. Word je bewust van de triggers en onderzoek ze

Welke mensen, soorten mensen, situaties, omstandigheden en gemoedstoestanden triggeren je perfectionistische patroon? Merk je bijvoorbeeld dat het patroon actiever is wanneer je omgaat met een bepaalde vriend of vriendin? Heb je het voornamelijk wanneer je moe bent? Gebeurt het vooral op je werk? Onderzoek hoe, waar en door wie jouw patroon getriggerd wordt. Het is het makkelijkst om hier een specifieke situatie voor je te zien en die zo levendig mogelijk te maken.

Onderzoek vervolgens waar je je in het verleden ook zo hebt gevoeld. Kijk of je scenario’s voor je kunt zien. Vaak gaat dit vanzelf. Kijk of je steeds verder terug kunt bewegen in je herinnering. Het kan zijn dat je hier geen beelden bij ervaart. Dan is een patroon pre-verbaal ontstaan, nog voordat je een talige geest hebt ontwikkeld. Richt je dan op je lijfelijke, voelende ervaring.

Ervoer je bijvoorbeeld hetzelfde bij je moeder? Of misschien toch een oma of leraar? Kortom: bij welke ouderfiguur heb je ooit geleerd dat om te krijgen wat je wilde of nodig had je alles perfect moest doen? Je zult vanzelf scenes tegenkomen.

In deze verkenning kan loyaliteit richting je familiesysteem je in de weg zitten doordat je bijvoorbeeld jouw pijn gaat bagatelliseren (“anderen hebben het veel slechter gehad dan ik”) of je ouders enkel positieve eigenschappen toebedeelt (“nee hoor, mijn moeder was heel verzorgend”).

Realiseer je dan dat het hier niet draait om het aanwijzen van een schuldige. Het gaat om hoe jij het hebt ervaren op een emotionele laag.

3. Onderzoek wat je werkelijke behoefte is

Een hardnekkig patroon als perfectionisme zetten we vaak in om weg te blijven van een diepere kwetsbare behoefte zodat we niet weer die pijn hoeven te voelen van toen. Het kan ook een vervanging zijn van de diepere behoefte die nooit vervuld is. Het heeft ons ooit iets opgeleverd om dit te doen en dat zetten we in het nu telkens weer opnieuw in. 

Als je bijvoorbeeld vroeger altijd een compliment kreeg voor je perfecte werk dan zoek je die erkenning nu weer. Of als je vroeger afwijzing voorkwam met perfectionisme dan zet je het nog altijd in als beschermingsmechanisme.

De werkelijke behoefte die eronder ligt heeft vaak te maken met iets als dat je gezien wil worden, erkend wil worden of dat je voelt dat er van je gehouden wordt.

Kortom, wat heb je vroeger gemist wat je zó graag hebt proberen te verkrijgen via je perfectionisme? Wat probeer je daadwerkelijk te bereiken door alles van jezelf goed te moeten doen? Of: van welke kwetsbare behoefte probeer je weg te blijven door perfectionisme in te zetten?

Vaak weerhoudt angst je van volledig tevoorschijn komen. Het dus heel normaal om deze of andere emoties tegen te komen.

4. Voorzie jezelf in die behoefte

Kun je jezelf geven wat je ooit zo gemist hebt? Wat kun je doen om vanaf nu, op het moment dat je opmerkt dat je weer in je script schiet, goed voor jezelf te zorgen? Hiermee doorbreek je het patroon, stap je uit het script.

Welke activiteiten, rituelen, voeding of media kunnen je helpen om jezelf te voorzien in die behoefte? Zo helpt mindfulness mij bijvoorbeeld om meer mildheid en compassie richting mezelf te ontwikkelen. En werken bepaalde boeken voor mij bewustmakend en voedend. Ik moet hier wel oppassen dat deze activiteiten ook niet door mijn perfectionisme worden gekaapt en ik ineens alles moet lezen over een bepaald onderwerp.

En het kan nog verder gaan: welke baan zou je jezelf gunnen als je goed voor jezelf zou zorgen? En dit gaat er niet over dat je alleen een baan zou kunnen nemen die niet stressvol is. Wanneer je bewust kiest voor een grote uitdaging omdat dat echt is wat je wil dan draag je de stress totaal anders. De werkelijke killer is betekenisloze stress.

Op de diepste laag gaat deze stap over het jezelf ten diepste gunnen EN het durven volgen van je zielsverlangen. Uiting en expressie te geven aan wie je ten diepste bent. Volledig tevoorschijn komen.

5. Omring je met mensen die jou kunnen voorzien in die behoefte

We hoeven in dit proces niet alleen te staan. Sterker nog: onze wonden ontstaan in relaties en kunnen daarom alleen ín relaties geheeld worden.

De wereld van de persoonlijke ontwikkeling kan je de indruk geven dat je alles in jezelf zou moeten vinden. Maar we zijn en blijven, in onze vleselijke vorm, sociale wezens.

Op het moment dat je weet wat je werkelijke behoeften zijn dan kun je leren deze te benoemen en bij een ander aan te geven wat je nodig hebt. 

Omring jezelf zoveel mogelijk met mensen die dit ook daadwerkelijk voor je kunnen doen. Of mensen die eraan willen werken om dit voor je te kunnen doen. Dit zijn jouw mensen. Zoek daarom ook vriendschappen en liefdesrelaties die je voeden in dit stuk. Al het andere is niet werkelijk voor jou bedoeld. Behalve als voorbeeld van wat je niet moet willen.

6. Delf de delen op die je hebt afgesplitst

Onderzoek voor jezelf welke delen je hebt moeten afsplitsen om het perfecte kind te kunnen zijn. Wat helpend kan zijn bij dit proces is jezelf de vraag te stellen: van welke eigenschappen van anderen walg ik? Of welke eigenschappen heb ik echt een afkeer tegen en vind ik absoluut niet oké? Vaak zijn het juist díe eigenschappen die je diep in jezelf hebt weggedrukt en die je absoluut niet bij jezelf toe kunt staan. 

Het kan bijvoorbeeld zijn dat je er een hekel aan hebt dat anderen de boel de boel laten omdat jij altijd alles moet bijhouden van jezelf. Of misschien voel je wel een enorme afkeer bij mensen die heel bot en direct zijn omdat jij altijd alles netjes en constructief wilt oplossen.

Delf die delen van jezelf op en ga oefenen met er uiting en expressie aan te geven. Dit kan heel spannend zijn en je interne criticus zal overuren draaien. Maar door dit te doen betrek je steeds meer nieuwe stukjes van jouw puzzel, word je stukje bij beetje meer heel en ontwikkel je een veel breder pallet aan gedragingen en uitingsvormen die je kunt inzetten in diverse contexten. Het integreren van verloren delen staat ook wel bekend als schaduwwerk.

Je zult deze stappen waarschijnlijk nog heel vaak moeten herhalen. En dat is helemaal oké. Het helen van wonden die diep onder een patroon liggen en het telkens weer opnieuw kiezen van wat goed voor je is, is misschien wel een levenswerk.

Ik ben deze stappen al jarenlang aan het doorlopen en ze gaan me steeds beter af. Ik kom mijn patroon nog altijd tegen maar het heeft een veel minder sterke grip op me en ik ben veel beter in staat om te benoemen wat ik nodig heb zodat ik er eerder uit kan stappen.

Het doel is niet om een definitief punt te bereiken waarin je volledig geheeld bent. Ook dat is een perfectionistisch streven ;-). Ga op reis met jezelf vanuit milde inzet. Dat is voldoende.

Dit blog is geschreven voor mensen met een perfectionistisch patroon. Maar het mag duidelijk zijn deze stappen ook gevolgd kunnen worden door iemand met een pleasend patroon. Het verschil zit ‘em in de uitingsvorm. En iedereen heeft een eigen verhaal dat volledig uniek is.

Ik hoop dat ik middels dit blog je perfectionistische patroon binnen een duidelijker kader heb kunnen plaatsen en dat die helderheid en de stappen die ik uiteen heb gezet je gaan helpen bij je helingsproces.

Ik wens je veel stevigheid en wijsheid!

Groet,

Ferry

Coach voor mentaal welzijn & persoonlijke groei

Wil je je eigen verhaal ontrafelen om zo vrijer en blijer in het leven te kunnen staan? Stuur me eens een berichtje op ferry@bananatree.nl of volg me op Instagram via @bananatree.nl.

Alles wat je nodig hebt, draag je al met je mee

Alles wat je nodig hebt, draag je al met je mee

Hi lieve lezer! Wat een cadeau om mijn verhaal op deze plek te delen. Ik hoop jou te inspireren om jezelf als die prachtige parel die jij bent te gaan liefhebben en dat je jouw leven kunt laten leiden door liefde i.p.v. angst. Vanuit mijn hart en de schaamte voorbij, deel ik een stukje over de bijzondere reis die ik heb afgelegd om te komen waar ik nu sta. 

Ik ben Myrthe de Jongh en heb een grote passie voor de kunst wat het leven heet. Ik ben holistisch coach binnen mijn eigen onderneming, waar ik vrouwen en mannen help zodat zij een stevige basis van liefde en acceptatie in zichzelf ervaren. Een diepe verbinding met hun innerlijke wijsheid, ziel, lichaam en emoties die gevoeld willen worden. Voelen is helen. En niemand hoeft het alleen te doen, we zijn samen één.

Ik ben mezelf enorm dankbaar dat ik die stevige basis binnenin mezelf heb mogen vinden. Hier heb ik een weg voor afgelegd met vallen en opstaan. Iedere keer is het weer een uitdaging geweest om de keuzes te maken die bij droegen aan mijn helingsproces. Zijn dit altijd makkelijke keuzes geweest? Nee zeker niet. Zo begrijpt ook niet altijd iedereen het pad dat ik heb gekozen, en dat is helemaal oké. Dit pad bewandel je in the end ook echt voor jezelf en dat vraagt soms veel doorzettingsvermogen. Dat het een positieve uitwerking kan hebben op jouw omgeving is super mooi meegenomen. Want dat gebeurt hoe dan ook. Transformeer je jouw binnenwereld, dan heeft dit invloed op jouw buitenwereld. From the inside, out-.

Ruim 10 jaar geleden begon mijn pad van bewustwording en zelfontwikkeling. Voor die tijd was ik voornamelijk bezig met ongezonde levenspatronen. Ik had veel bevestiging nodig van anderen, was fantastisch in people-pleasing en had vaak een gevoel van niet goed genoeg en het niet waard zijn. Ik vluchtte in eten, seks, relaties, feestjes en meer van dat soort dingen om maar niet met mezelf en alles wat er in mij leefde geconfronteerd te worden. Ik vulde mijn leegtes op. Tot op zekere hoogte, ik las een artikel las over ‘liefde & seks verslaving’. “Wow, dit klinkt als mij”. Super confronterend en tegelijkertijd weet ik nog goed dat ik herkenning voelde, wat ergens ook fijn was.

Ik ben hiervoor in therapie geweest. Al geef ik er tegenwoordig een ander label aan en mag ik er met zachtheid naar terugkijken. Het heeft bijgedragen aan een stukje dichterbij komen waar ik nu sta. Iedereen is in een bepaalde manier wel verslaafd aan de liefde (of misschien iets anders). Je hebt ook vast wel eens het van het boek van Jan Geurts gehoord. Zo niet, dan is dat er zeker één die ik aanraad om eens te lezen.

Stap voor stap kwam ik steeds meer in verbinding met mijn eigen essentie en durfde ik steeds meer te volgen wat echt goed voor mij is, wat mijn behoeftes en verlangens zijn en mijn ruimte in te nemen. Dit werd ondersteund door ook meer in verbinding te komen met spiritualiteit. Ik las veel zelfhulpboeken en heb diverse trainingen gevolgd en trajecten bij healers en coaches. Uiteindelijk kwam ik een paar jaar geleden ook in aanraking met ademwerk en plantmedicijnen, die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn helingspad en nog steeds een bijzondere rol vervullen in mijn leven. Zo blijf ik zelf elke dag weer aandacht geven aan mijn eigen proces en maak wanneer de tijd rijp is, ruimte voor nieuwe ervaringen met teachers, ademwerk en plantmedicijnen. Zelf in verbinding blijven met mijn eigen proces en de nieuwsgierigheid en een onderzoekende rol hebben, vind ik een fijne en ook wel belangrijke basis naast dat ik zelf als ervaringsdeskundige en professional op dit gebied aan het werk ben en anderen hiermee begeleid. Je kunt een ander daar brengen, waar je zelf bent geweest.

Somewhere in between my journey kwam ik erachter dat ik vroeger als klein meisje seksueel misbruik heb mee moeten maken. Dit was een pijnlijke onthulling en tegelijkertijd vielen er voor mij veel puzzelstukjes op zijn plek. Er ontstond nu ruimte om dit te helen doordat dit aan de oppervlakte was gekomen. Ik heb mijn weg vervolgd door veel werk te stoppen in het veilig voelen in mezelf en mijn lijf. Als een ui die je laagje voor laagje afpelt, pelde ik ook laagje voor laagje mijn eigen blokkades  af. Ik kwam thuis in mezelf en in mijn lijf. Thuis in mijn hart, mijn ziel en vrijheid in mijn seksualiteit. 

Tegenwoordig ervaar ik wat écht aanwezig zijn in mijn lijf is en dat dit helemaal veilig is. Ik hoef niet meer te vluchten. Welke sensatie of emotie ik ook ervaar. Ik geef het liefdevolle aandacht en zo is er een continue flow van aanwezig zijn en weer ruimte maken om te spelen. Wat een bevrijding is dat! Af en toe moet ik mezelf even knijpen, want holy shit waar ik nu sta en de dromen die ik aan het leven ben, wauw!

Vanuit mijn eigen kennis en ervaring draag ik een heldere visie mee. Ik geloof namelijk dat de manier waarop ik mijn trauma’s zo diep heb kunnen helen, met het belichamen, de  beweging van hoofd naar lichaam te maken en alle donkere en lichte stukken te voelen en te omarmen, voor nog zoveel meer thematieken een belangrijke rol kan spelen naast een trauma van seksueel geweld.

Ik kan me ook zo goed voorstellen hoeveel onveiligheid een mens bijvoorbeeld in zijn of haar lichaam kan ervaren na ziekte of een ongeval. Dit zit zo diep geworteld en rijkt tot ver in het onderbewustzijn. Daar kan heel wat helingswerk tegenop. Maar het diepe vertrouwen en die echte veilige en liefdevolle verbinding terugvinden in jezelf is wat uiteindelijk de grootste en vooral blijvende transformatie zal maken om het levensgeluk weer ten volste te gaan ervaren.

Voor iedereen is daar een passende manier voor. De één vind het fijn om te praten en meer aan de oppervlakte te blijven door middel van coaching, de ander heeft een voorkeur om meer de diepte in te gaan met ademwerk en misschien mag er wel nog een diepere laag aangeraakt worden met behulp van plantmedicijnen.

De mogelijkheden zijn oneindig en de wereld ligt aan jouw voeten. Het is maar net waar jij toe in staat bent om voor te kiezen. Soms zijn het de dingen waar meer moed voor nodig is om door de angst heen te bewegen en daarmee te kiezen voor liefde.

Met mijn hart wijd open en een veilige plek van gedragenheid, neem ik een ieder die daar klaar voor is en toe bereid is, mee in de reis die ik ook zelf heb afgelegd. Zodat steeds meer mensen vanuit hun meest authentieke zelf kunnen leven en hun dromen en verlangens kunnen vervullen. Vol overgave, vertrouwen, vrijheid, pleasure & awakened sexual energy. Ik ont-moet je graag. Voel je welkom en neem gerust een kijkje op mijn website.

You got this! 

LIEFS,
Myrthe
Holistisch Coach & Ademcoach

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.


Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

ZELFSTIGMA VERSUS OPENHEID

ZELFSTIGMA VERSUS OPENHEID

ZELFSTIGMA VERSUS OPENHEID OVER JE PSYCHISCHE KWETSBAARHEID

Ik ben Nadya van der Sluis, 34 jaar, overheidsjurist en auteur van het boek ‘Van kwetsbaarheid naar kracht’. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf gestart, ‘Incluvision by Nadya’, met als doel meer inclusie binnen onze samenleving. De huidige arbeidsmarkt voor mensen met een arbeidsbeperking is nog steeds bar slecht, ondanks onze wetgeving die dit tegen moet gaan. Hier wil ik met mijn bedrijf verandering in brengen, door het o.a. geven van lezingen aan bedrijven/organisaties omtrent mijn eigen ervaringsverhaal met het hebben van een onzichtbare arbeidsbeperking. Daarnaast wil ik young professionals helpen met het durven open zijn over hun arbeidsbeperking en niet meer te leven met zelfstigma. In mijn vrije tijd hou ik ontzettend van reizen, schrijven, kickboksen, dansen en vrijwilligerswerk! In mijn blog neem ik jullie mee in mijn ervaring van het open durven worden over mijn eigen psychische kwetsbaarheid.

Psychische kwetsbaarheid

Hoe ga je met jezelf om, nadat je ben gediagnosticeerd met een psychische kwetsbaarheid? Weet je nog wie je zelf bent of moet je jezelf gaan herontdekken? Erken en aanvaard je het gelijk of heeft dit tijd nodig? Hoe herken je of je symptomen ervaart of dat het de omstandigheden in je leven zijn die je triggeren waardoor je uit balans raakt? En één van de belangrijkste vragen: schaam je je voor jezelf door je psychische kwetsbaarheid of ben je er open over naar anderen?

Al deze vragen zijn individualistisch en zullen daarom ook verschillend worden geantwoord. Daarom neem ik je als lezer mee in mijn eigen zoektocht naar mijzelf, nadat ik in 2009 werd gediagnosticeerd met een psychische kwetsbaarheid, namelijk een bipolaire stoornis type I.
Voor mijn diagnose was ik een welbespraakte (lees: lekker bijdehante) meid van 22 jaar, die vol in het leven stond. Ik studeerde HBO-Rechten in Amsterdam en ging naar Melbourne om mijn afstudeerstage te gaan doen bij een vrouwenrechtenorganisatie. Life was good! Nee, life was TOO good, wat resulteerde dat ik een manische periode kreeg waarnaar ik in een psychose belandde.

Ik was totaal ontregeld en wist niet wie ik was doordat ik stemmen in mijn hoofd had en hallucineerde. Ik ben Barack Obama geweest en Angelina Jolie, maar ook dacht ik dat ik mijn eigen zusje was. In totaal ben ik zes weken opgenomen geweest in een vreemd land met artsen en verpleegkundigen om mij heen die ik niet vertrouwde. Met regelmaat werd ik in een isoleercel gezet. Gelukkig was mijn moeder gelijk nadat ik was gevonden (door mijn psychose was ik 48 uur vermist) naar Melbourne gevlogen. In die weken kreeg ik mijn diagnose en informatie over wat een bipolaire stoornis inhield. Ik was totaal onbekend ermee en geloofde er niks van. Eenmaal terug in Nederland kreeg ik opnieuw de diagnose en moest ik in behandeling, omdat ik een hoge dosis medicatie innam. 

Ik kwam terug als een nieuw persoon en was veel minder welbespraakt. Ik had last van prikkels en vond bijvoorbeeld met de bus gaan soms te prikkelbaar. Ik geloofde niet in therapie en stopte gelijk nadat ik mijn medicatie had afgebouwd. Daarnaast durfde ik totaal niet te spreken over wat mij was overkomen in Melbourne, want ik schaamde mij ontzettend ervoor. Soms als ik iemand vertrouwde vertelde ik het na een tijdje, maar over het algemeen bleef het iets wat ik verborgen hield.

Waarom? Zelfstigma. Ik vind dit persoonlijk erger dan de stigma die er is rondom de psychiatrie, omdat ik van mening ben dat je door zelfstigma je persoonlijke groei en ontwikkeling een soort van tegenhoudt. Daarnaast kan je pas de stigma doorbreken, nadat je geen last meer hebt van zelfstigma. Zelf heb ik 8 jaar in zelfstigma geleefd, waardoor ik mijn eigen persoonlijkheid kwijt was. Waar ik voorheen zonder moeite iemand durfde aan te spreken of voor mijzelf op durfde te komen, kon ik dit alleen wanneer ik manisch werd of bij mijn vertrouwde omgeving. 

Ik botste hier vooral tegen aan toen ik begon te werken bij mijn huidige baan en enkel mijn manager afwist van mijn bipolaire aandoening. Naast dat ik mij schaamde voor mijzelf, moest ik ook veel liegen om het geheim te houden. Ik begon namelijk met 18 uur per week te werken op een MBO functie, terwijl ik een universitaire diploma had. Regelmatig kwam de vraag voorbij waarom ik zou weinig uren werkte en niet op een WO functie. Het moeilijkste aan zelfstigma vind ik dat je niet jezelf bent. Je leeft in een leugen en hebt vaak een masker op. Die masker beknelde mij op een moment en ik wilde mijzelf volledig kunnen zijn. 

Leven zonder masker

Daarom koos ik in 2017 bewust voor openheid door mijn verhaal te vertellen in een interview voor een intern magazine op werk. Veel positieve reacties volgde en het belangrijkste voor mij was dat ik mij opgelucht voelde en langzaamaan ook mijn eigen ‘ik’ terug vond. Ik ging van stille muis weer naar die bijdehante meid die ik was voor mijn psychose. Ik durfde meer contact te leggen met collega’s en doordat ik open sprak over mijn psychische kwetsbaarheid begreep ik mijzelf soms beter of kon ik beter uitleggen welke gevolgen mijn kwetsbaarheid heeft op mij. 

Hierbij moet ik wel zeggen dat het open worden een heel proces is. Vooral omdat je eerst jezelf moet afvragen waar je open over wilt zijn. Er zijn momenten dat je zulke erge dingen hebt gedaan in een psychose dat je je hiervoor schaamt. Voordat je hierover je zelfstigma kan laten verdwijnen, dien je eerst jezelf te vergeven en te erkennen dat het niet jouw schuld is geweest dat je die dingen hebt gedaan. In een psychose treedt je buiten je eigen persoonlijkheid en je kan jezelf hier niet de schuld van geven. Het loslaten van dit schuldgevoel naar jezelf of anderen toe is een moeilijk proces en ik geloof erin dat je pas na dit stadium je zelfstigma kan aanpakken om vervolgens te weten waar je open over wilt worden.

Zelf ben ik nu in staat bewust open te zijn over hoe mijn bipolaire stoornis is ontstaan en door welke fases ik heen moest om het te aanvaarden. Dit heb ik gedaan door mijn eigen boek ‘Van kwetsbaarheid naar kracht – leren leven met een bipolaire stoornis’ uit te geven onder eigen beheer. Daarnaast ben ik open over hoe het is om te werken met een psychische kwetsbaarheid en hoe dit wel kan. Dit doe ik door lezingen aan te bieden met mijn eigen bedrijf ‘Incluvision by Nadya’ aan bedrijven en organisaties, zodat zij bewuster worden wat een inclusievere maatschappij is, namelijk het ook hebben van werknemers met een arbeidsbeperking.

Door mijn openheid ben ik ontzettend gegroeid op persoonlijk vlak, doordat ik in het proces naar openheid kon gaan helen en dichter bij mijzelf kwam. Mijn psychische kwetsbaarheid dwingt mij elke dag te zelf reflecteren, maar ook zelfcompassie te hebben. Hierdoor omarm ik mijn bipolaire stoornis ook als een deel van mijzelf nu. Ik ben niet bipolair, maar het is een deel van mij en dat is oké. Het mag er wezen. En ik hoop dat jij, degene die dit leest, weet dat je je nergens voor hoeft te schamen. Je bent mooi zoals je bent.

Meer informatie over Nadya vind je op www.nadyavandersluis.com 

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

Zet je angst opzij

Zet je angst opzij

Hallo allemaal, 
Ik ben Sanne 33 jaar en moeder van Nayla. Ik geef dans en sport lessen en run mijn bedrijf Body and Soul by Sanne. Met mijn bedrijf help ik vrouwen lekker in hun vel te laten zitten op zowel innerlijk, uiterlijk maar ook sexueel vlak. Ik verkoop in de webshop erotische producten en ik bied coaching programma’s aan om af te vallen en om te werken aan jouw gezondheid. Elke dinsdag geef ik fitness les in mijn besloten groep open minded POWER VROUWEN op Facebook. 
Ik hou van dansen, sporten en uit eten gaan! Verder ben ik een heel positief en spiritueel persoon die graag andere mensen helpt. 

Vanaf mijn vierde zat ik op balletles en toen ik acht jaar was deed ik auditie bij de dansacademie (klassieke/Moderne dans). Dat ik danseres wilde worden wist ik al vanaf jongs af aan. Tot mijn achttiende zat ik op de dansacademie en ik volgde veel lessen. Er werd enorm veel van mij gevraagd en ik kon moeilijk omgaan met deze druk. 

Helaas had ik te maken met pesterijen op school van zowel leerlingen als docenten. Ik kon altijd moeilijk meekomen en voelde mij anders. Mijn concentratievermogen was erg slecht en de enorme druk om te presteren lag erg hoog. Niet alleen van de docenten, maar ook van mijzelf. Ik blokkeerde in alles wat ik deed en kon mezelf niet laten zien. Tien jaar en twee dansacademies verder was ik letterlijk op. De enorme druk en vooral de pesterijen op zowel school als de dansschool werden mij te veel. 

Ik liep bij een psycholoog en uiteindelijk werd ontdekt dat ik ADD had. Voor mij een soort opluchting, want eindelijk begreep ik waarom ik niet kon meedraaien zoals er van mij verwacht werd. Ik was achttien jaar en voelde mij echt totaal uitgeput en ongelukkig. Ik was gestopt met school en besloot het zelf te doen. Een moeilijke, maar de juiste beslissing. 

Ik ging op kamers wonen in Amsterdam en ging zelf lessen volgen en lessen geven. Door mijn ADD kwam ik in audities niet goed uit de verf. Maar wanneer ik solo-optredens deed kon ik echt mijn eigen ding doen en in mijn eigen tempo. Ik ging aan het werk als solodanseres en deed mee aan diverse shows met als hoogtepunt ‘’Holland Got Talent’’, waar ik in de halve finale kwam. Van mijn achttiende tot mijn achtentwintigste deed ik diverse optredens op feesten, evenementen, TV shows en in het theater. Ik trainde keihard waardoor ik continue met een onderrug blessure liep. 

Op mijn achtentwintigste had ik een optreden en ik had zoveel pijn dat ik de hele week amper kon bewegen. Ik wist dat dit mijn laatste optreden was. Mijn rug heb ik letterlijk kapot gedanst en daar heb ik tot op de dag van vandaag veel last van. Gelukkig kan ik nog wel dansen en sporten, maar een optreden is echt verleden tijd. En het is goed zo, ik heb er vrede mee. 

Naast mijn werk als danseres deed ik diverse cursussen in verschillende vakgebieden om mezelf te ontwikkelen. Ook had ik naast mijn danswerk verschillende bijbaantjes. Toen ik besloot te stoppen met optreden wist ik dat ik graag een eigen bedrijf wilde in de toekomst, maar wat wist ik niet precies. Diverse keren heb ik geprobeerd een business op te zetten, maar liep ik tegen verschillende factoren aan waardoor ik uiteindelijk niet mijn ding kon doen. Ik ben heel vaak op onderuit gegaan en ben vervolgens weer opgestaan. Iets wat ik wel merkte is dat ik het beste functioneer wanneer ik het kon doen op mijn manier. 

Ik besloot online te gaan werken en vrouwen te gaan coachen bij een healthy lifestyle. Een bekende van mij was manager in een erotische winkel en ze vroeg mij of ik daar een aantal dagen in de week wilde werken. ‘’Superleuk, waarom niet!?’’ dacht ik. Ik kwam erachter hoe groot het taboe op seks eigenlijk is en hoeveel problemen er spelen op dat gebied. Ook merkte ik hoe fijn vrouwen het vonden dat ik er zo open en vooral normaal over sprak. Ik vond het heel mooi om dit te horen en wilde hier graag wat mee doen! Ik besloot mijn bedrijf een nieuwe twist te geven. 

Ik ging van ‘’Sanne Fit Together’’ naar ‘’Body and Soul by Sanne’’. Waar ik mij eerst focuste op alleen een healthy lifestyle, besloot ik mij nu ook te focussen op seksualiteit omtrent vrouwen. Ik voegde deze twee elementen samen waardoor ik met mijn bedrijf vrouwen ging helpen om lekker in hun vel te zitten op zowel innerlijk, uiterlijk en seksueel vlak. Op Facebook opende ik mijn besloten groep ‘’Open Minded Power Vrouwen’’. In deze groep maak ik seksualiteit bespreekbaar en geef ik tips over gezondheid. Ik krijg enorm veel leuke reacties van vrouwen die mij bedanken dat ik dit bespreekbaar maak. Dit is blijkbaar nodig, want niet iedereen heeft iemand om open mee te spreken. De drang om helemaal voor mezelf te beginnen bleef en ik besloot om te stoppen in de winkel en een erotische webwinkel voor vrouwen te openen, in combinatie met mijn coaching in de healthy lifestyle. Een moeilijke en ook enge beslissing, maar de juiste. Soms voel je gewoon dat je iets moet doen. 

Ik heb geleerd dat je niet iedereen hetzelfde moet behandelen en naar de kwaliteiten van elk individu moet kijken. In het verleden was ik bang en onzeker, bang wat anderen van mij vonden. Nu doe ik gewoon wat ik wil en laat ik zien wie ik ben. Als mensen mij niet leuk vinden of het raar vinden wat ik doe, dan is dat jammer voor hen. Ik doe wat mij gelukkig maakt en ben mezelf! Ik wil iedereen meegeven om niet bang te zijn om jezelf te laten zien en om risico’s te nemen. Wees niet bang om te vallen, want je zal altijd weer opstaan.

𝗢𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻𝗱- 𝗲𝗻 𝗮𝘃𝗼𝗻𝗱𝗿𝗶𝘁𝘂𝗲𝗲𝗹
“Mijn ochtendritueel is koffie drinken! En het kijken van nieuws. Mijn avondritueel is lekker op de bank zitten en tv kijken.” 

🖊 𝗦𝗮𝗻𝗻𝗲 𝗖𝗿𝗼𝗲𝘀𝗲 

Health- en seksualiteitscoach
𝗪𝗲𝗯𝘀𝗶𝘁𝗲:www.bodyandsoulbysanne.nl

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

Burn-out genezen met ayurveda

Burn-out genezen met ayurveda

Een eeuwenoude geneeskunde die mij in no-time genas.

Daar lag ik dan, op me bed starend naar het plafond. Voor de derde keer was ik geveld door een burn-out, ik ben verder niet hardleers maar een derde burn-out had me toch op me knieen gekregen. Na 14 jaar werkzaam te zijn in de horeca was dit het einde van lange avonden en nachten ploeteren voor een droom die niet eens van mij was. Door de burn-out zat ik 2 maanden thuis en hierdoor kreeg ik de tijd om goed na te denken wat ik nou echt wilde. Deze burn-out kwam tegelijkertijd met mijn ‘spirituele ontwaking’, misschien kreeg ik daardoor wel een overload, who knows. Ik maakte het plan om mezelf weer bovenop de burn-out te krijgen door te gaan zoeken naar waar mijn hart naar verlangde, maar ook affiniteit had met voeding. Zo kwam ik terecht bij deze eeuwenoude geneeskunde, Ayurveda. Het is een geneeskunde die vooral voeding en kruiden gebruikt om ziektes, aandoeningen en klachten preventief en effectief te behandelen. Door dagelijks bezig te zijn met de simpele richtlijnen van Ayurveda kwam ik er achter wat ik wilde, wie ik echt ben en allerbelangrijkste ik was af van mijn burn-out. Ik neem je graag mee in de magische reis van Ayurveda, want iemand genezen hoeft niet alleen maar met medicatie. 

Ayurveda, je hebt er vast wel eens van gehoord of over gelezen, maar wat is het nou eigenlijk? Ayurveda is een van de oudste vormen van geneeskunde, wel 5000 jaar oud en 100 jaar eerder ontstaan dan de moderne geneeskunde, ikzelf noem het liever een ‘levenswijze’. Letterlijk vertaald betekent Ayurveda: ‘De wetenschap van het lang en gezond leven’. Omdat je met deze leefwijze ziektes of kwalen effectief als preventief kan behandelen met richtlijnen in je voeding, routine en levensstijl zorgde ik ervoor dat ik deze drie vlakken goed implementeerde in mijn leven. Alles binnen Ayurveda draait om balans in mind, body & spirit. Door deze richtlijnen creëerde ik dus balans in mijn mind, body & spirit.

In Ayurveda speelt voeding een grote rol, je bent tenslotte wat je eet. Omdat binnen Ayurveda wordt gekeken naar het lichaam, mentale en spirituele kant is het ook wel een holistische levenswijze.

Volgens Ayurveda wordt elk mens geboren met een bepaalde constitutie, ofwel Prakruti (menstype). Dit kan je ook wel zien als een standaard programma in ons lichaam wat nooit zal veranderen. Onze Prakruti kan laten zien waar je sterke kanten liggen, welke richting je talenten ontwikkeld kunnen worden maar ook waar jouw lijf gevoeliger voor is. Denk aan: bepaalde aandoeningen, voeding of levensstijl. Ayurveda verklaarde dat mijn lichaamstype gauw tegen een burn-out kon lopen als ik geen rekening hield met mijn prakruti en dat gebeurde, drie keer…

De drie hoofdtypes

Er zijn drie hoofdtypes of energieën die alle fysiologische processen beïnvloed in het lichaam, van biologische processen tot gedachten en gevoelens. De drie hoofdtypes zijn: Vata, Pitta en Kapha, ook wel bekend als de Dosha’s. Elk individu heeft alle drie de Dosha’s in haar/zijn lichaam, waarvan twee altijd overheersend zijn. Deze Dosha’s maken ons tot wie we zijn, hoe we denken en hoe we handelen. Ze kunnen in je leven beïnvloed worden door voedsel, lichamelijke processen en activiteiten. Balans in de drie Dosha’s is afhankelijk van iemands levensstijl, voeding, mentale en fysieke inspanningen, leefomgeving en nog veel meer.

Wie doet wat?

De drie Dosha’s worden gevormd uit de vijf elementen: lucht, ruimte, vuur, water en aarde. 

Vata Dosha

Vata Dosha bestaat uit ruimte en lucht. Deze Dosha reguleert het zenuwstelsel en fysieke beweging processen in het lichaam. 

Pitta Dosha 

Pitta Dosha bestaat uit water en vuur en reguleert onze stofwisseling en spijsvertering.

Kapha Dosha 

Kapha Dosha uit water en aarde. Deze laatste type zorgt voor beendergestel, voortplanting, immuniteitssysteem en vormt lichaamsweefsel. 

De boel in balans

Zoals ik al aangaf draait bij Ayurveda alles om balans, zo moeten ook de Dosha’s (de hoofdtypes) in balans zijn. Zodra bijvoorbeeld jouw lijf te veel Pitta ontwikkeld zal je uit balans raken en klachten opbouwen, dit uit zich in Pitta symptomen zoals huiduitslag of woede. Dit wordt veroorzaakt door een teveel aan het vuur element in het lichaam.

Wanneer je steeds meer gaat afwijken van je Prakruti is er dus kans dat er een disbalans ontstaat in je lichaam en/of geest en dus een disbalans in je Dosha’s. Deze disbalans noemen we Vikruti. Een Vikruti kan op lange termijn ziektes opwekken en het is de kunst om Ayurvedische richtlijnen toe te passen aan je leven om zo eventueel kwalen of ziektes te voorkomen, te genezen of te behandelen. 

Voor mij sloeg Ayurveda de spijker op zijn kop. Het verklaarde waar mijn burn-outs vandaan kwamen en leerde mij wie ik echt was. Voor mij kan Ayurveda antwoord geven op alles. Het is een geneeskunst die niet alleen mij hielp, maar ook jou kan helpen. 

Niels Cohen
Ayurvedisch Voeding- en lifestijl coach

Website: www.nielscohen.nl
Instagram: @nielscohen

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

The awakening of a man

The awakening of a man

This is a story about The Awakening of a Man who once believed that Love was Truth.

Hi, thank you for taking the time to read what I have to share with you. I feel grateful for sharing my experience and parts of my life that may help you see your own version of “the bigger picture”.

I will start by telling you a little bit about myself. My name is Patrick, soon I am turning thirty-six, I have never felt more love than ever before. I have a daughter of three turning four this year. My profession for over ten years is performing and I expanded that profession with life experiences where I can connect to any soul (that is willing) at any time and place. That power of connecting enables me to love others without expectations. Unconditionally.

Since the last two and half years my life has been very calm and peaceful. After the break up with the mother of my daughter I started to dig deep within myself and I found a lot of walls that were pulled up out of defense of my own sanity. How could it be that every relationship I experienced was based on a constricting kind of love? Why do people say that every relationship needs to have their fights in order to maintain the balance for a “healthy relationship”? 

Some of these thoughts did not make any sense at all, even when I was in the midst of these -for me personally- toxic relationships. Doesn’t love offer us peace at the maximum where every trigger that comes by is welcomed inwardly with honesty instead of escalating at a high rate where two people that were supposedly loving each other fight over the silliest topics in an emotional state at that very moment? During break ups in my long relationships I wasn’t able to maintain my own truth and sanity when it came to what a healthy relationship means. I started to believe that this was it. After all, love overcomes everything, right?

After many break ups I came to find that I created a toxic image for myself and that I no longer wanted to believe that fights, verbal aggression, projecting fear and anger based emotions towards someone you say you love was not serving my Soul any good.
After the very last break up that I spoke about earlier I could not even be mad or sad about it any longer. But it was that very moment that I strongly felt my worth and my self love rising up after dark clouds of grief, hurt and lies and the latter especially towards myself. I convincedly told myself that from that day on and from that very moment I was going to be my number one priority. Cause only with that mindset I could become the father that my daughter needs and be the partner that I always wanted to experience. The bigger picture of love was too beautiful and intense for it to be an illusion. That realization went along with an astrological event that I was never really aware of and serious about until that day. 

The night before my awakening it was a Full Moon Lunar Eclipse in my Zodiac Sign Aquarius and when I saw what the meaning of it was, it all made so much sense to me, experiencing the intense resonation I felt with this Lunar Eclipse. 

Here is a little description:

“Aquarius goes against the grain, does not conform to expectations, bypasses past patterns and moves fearlessly into the unknown.

All the emotional/mental/physical/spiritual baggage you’ve been carrying around will be easily released and replaced by golden Light and Gratitude.
And it gets better…
Friday’s celestial event unlocks a magnificent 9:9:9 numerology code that will illuminate your Soul’s purpose, highlight your inner gifts and show you what you came here to do. 

Allow love, trust, patience, gratitude and forgiveness to inform every decision, infuse every conversation and inspire every thought.
And you will move through this Total Lunar Eclipse with ease and abundance.

This rare lunation will expand your mind, help you gain new perspectives and will ignite a spark within you!”

I read this description a few weeks after that particular night. This message combined with that Lunar Eclipse that I got to witness from Sicily, was such a powerful combination that I felt strongly supported and confirmed by the Universe that this was my own doing and that the choice I made to put myself first, was the best choice I had made in years! Whether you believe in astrology or not, this was a very magical thing to me that manifested it’s way into my life until this day. If you’re an Aquarius reading this, you might want to check for yourself what you were doing and how you were feeling the 27th of July 2018 🙂 The night of the eclipse.

Allow me to refer you to a little videoclip on YouTube that portrays my awakening and how extremely hard it is to reach a certain level of your Higher Self. When I saw this clip it resonated hardcore with my Soul because I recognized myself in this character.
It’s a clip from DragonBall Z and one of the main characters Vegeta is trying to become a Super Saiyan. Before you go and check it out, I want you to know two parallel details that Vegeta and I have in common 😉
1. Kakarot, a Saiyan of a lower class rank is Vegeta’s ultimate rival. My ultimate rival was me.
2. The 500 times gravity was the emotional pressure that I felt upon my Soul in extreme moments during fights and inner struggles in my relationships.
Enjoy the Awakening of a Man Who Believed Bitterness, Jealousy and Envy was Key Clip: click here to watch the video.

Unlocking the love for myself was as essential, but not an easy task. Through deep conversations and reflections in full honesty towards myself I encountered very dark parts of myself and I started to see those parts that I neglected and labeled as negative as a very important part of me. That dark side I now acknowledge as my superpower and it goes hand in hand with a mindset that allows me to control my emotions. And let me highlight the control part.
Recognition is an honesty tool that helped me see my triggers. When someone or something used to trigger me I immediately reacted out of anger or any other emotion that brought my mood down in an instant. And because of my hardheadedness, I got stuck in that state for too long.
Using recognition I see my triggers, I allow myself to feel the emotion linked to that trigger and therefore I acknowledge the emotion. Now it enables me to have two choices. Do I become the emotion or do I honestly empower and acknowledge the feeling of that emotion? By saying:
“I feel that (….fill in the blanks….) angers me.” Then you have two choices, do you become that emotion or do you see it for what it is and react from a place of higher awareness?
By acknowledging but not becoming the emotion you protect yourself from unnecessary suffering from reacting to anything that is being said to you, emotionally. 

At this very moment I’m in a relationship that is loving beyond words. I cannot even describe this amazing woman that I may spend moments with. Every moment is so unique and so vividly lived that I now KNOW that love is truth. I no longer believe it or think it or wish it to be true. Love is not outside of me any longer. I know it and it knows us. The foundation when it comes to our relationships is in the simplicity of it all. Simplicity is the highest form of complexity.
My bigger picture about love is confirmed every single day. Yet this love journey started already on the night of the eclipse, seven months before I met this amazing woman who is an artist in amplifying the love I have inside myself. But loving myself and putting myself first was the essential key to unlock this possibility of true love. And it goes both ways where we now bath in love consistently no matter what day, time or place.

From here it all depends on how you love yourself. Any interaction with people will reflect your inner reality in a certain way. I dare you to go out there and discover your real higher self. It is most rewarding and you will feel more alive than ever before.

Live the life you love and love the life you’re living!

Patrick Karijowidjojo – A peaceful warrior, father and an ever growing and learning soul

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.

Moeder worden

Moeder worden

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik moeder wilde worden, maar wanneer. Zolang ik mij kan herinneren wilde ik graag moeder worden. Graag een jonge, want dat waren mijn ouders ook en dat heb ik altijd heel erg fijn gevonden. Fertiliteitsproblemen, wensmoeder… Ik kende het niet. Iedereen om mij heen raakte altijd heel erg makkelijk zwanger, dus geen flauw benul dat ‘gewoon’ moeder worden, niet altijd zo ‘gewoon’ zou zijn. 

Laat ik beginnen met mij eens voor te stellen, dan weet je tenminste met wie je te doen hebt en van wie je het verhaal aan het lezen bent. Ik ben Wiesje, 27 jaar en woon op Scheveningen samen met mijn lieve vriend Michael, waarmee ik inmiddels bijna 9 jaar samen ben. Inmiddels wonen wij 6 jaar samen, hebben beide een goede baan en een prachtig koophuis waar wij ons gezinnetje willen laten groeien. Helaas gaat dat laatste niet zoals wij willen. 

Kinderwens

Laat ik beginnen bij het begin. De wens om moeder te worden is altijd enorm groot geweest bij mij en toen ik op mijn 19e een relatie kreeg met Michael hebben we altijd heel open gepraat over een kindje. Toen wij 2 jaar later gingen samenwonen, voelde ik gewoon dat hij de papa van mijn kindjes moest worden. Alleen was ik in die tijd druk bezig met mijn studie en besloten wij dat ik die eerst zou afmaken voordat we zouden stoppen met de pil. 3 jaar later, na een hoop studie vertraging, was in juni 2017 de tijd daar. Op de dag van mijn verdediging nam ik mijn laatste pil van mijn strip en zei ik tegen mijn vriend: ‘Als ik vandaag slaag, dan is dit officieel de laatste!’. Die middag haalde ik mijn verdediging en was dus ook mijn laatste pil een feit. Dat zelfde jaar kochten we ons eerste huis en besloten we dat we wel zouden kijken hoe snel het zou gaan. We zouden er geen haast of druk achter gaan zetten. 

Inmiddels een jaar later, was er nog niks gebeurd en besloot ik een bezoek aan de huisarts te brengen. Die werkte een vragenlijst af en zijn conclusie was dat aan de hand van die vragenlijst geen problemen zouden moeten zijn en we over een jaar weer terug mochten komen als er nog niks was gebeurd… Je raad het al. Een jaar later zaten we er weer en kregen we eindelijk een doorverwijzing. 

Na de aanmelding bij het ziekenhuis zijn we beide door de medische molen gehaald en is de conclusie dat we beide gezond zijn en er dus geen verklaring is waarom wij nog niet zwanger waren geworden. Tuurlijk waren we dankbaar dat het ‘gewoon’ kon, maar de vraag waarom het nog niet gelukt was, was daarmee niet opgelost en dat was enorm frustrerend. Ergens hoopte ik dat ze toch iets zouden vinden en het heel makkelijk zouden kunnen oplossen en daarmee dus ook snel zwanger zouden worden, maar dat was dus niet het geval. 

Geduld hebben

Inmiddels is het januari 2021, zijn we ruim 3,5 jaar bezig met zwanger worden, hebben we 3 iui trajecten achter de rug en staan we nog steeds met lege handen. Een grote domper kan ik je vertellen, maar daar wil ik ook niet te lang bij stil staan. 

Ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we überhaupt kinderen kunnen krijgen, al zien we daar tot op heden nog vrij weinig van, hihi. Daarnaast worden we in 2021 maar liefst 2 keer oom en tante en kunnen wij niet wachten om deze baby’s te mogen ontmoeten. We genieten enorm van alle lieve baby’s en kindjes om ons heen en zijn stiekem soms ook best blij dat we de kinderen lekker terug kunnen geven aan de ouders en wij rust hebben, hihi. Elk nadeel heeft zijn voordeel, denken wij dan maar, hahaha. Regelmatig krijgen wij ook de vraag of wij het niet lastig vinden dat ‘iedereen’ om ons heen zwanger wordt en wij daarin ‘achterblijven’. Gelukkig kijken wij hier hetzelfde naar en vinden wij dit niet lastig. Wij gunnen iedereen een kindje en genieten net zo hard mee van de kleine baby’s. Wij kennen de weg naar hun kindje niet en weten niet wat zij hebben moeten mee maken om zwanger te worden. Hopelijk was deze weg voor hun makkelijk, maar misschien was dit ook een weg met veel hobbels. 

Taboe doorbreken

Vorige jaar besloot ik open te zijn op social media over het traject wat wij zouden gaan volgen. Waarom we dit besloten te doen? Dit had meerdere redenen. Ik merkte bij mij een enorme behoefte om met lotgenoten te praten. Ik heb intens lieve mensen om mij heen. Zowel familieleden, als vriendinnen, maar ergens begrepen zij niet wat wij doormaakten. Hoe hard zij ook hun best zouden doen, zij zouden de emoties waar we mee te maken hadden niet snappen. Gelukkig voor hun natuurlijk. Ik was opzoek naar mensen die echt begrepen wat wij meemaakten en dit vond ik niet in mijn directe omgeving. Gelukkig heeft de openheid op social media dit wel gebracht. Ik ben met veel lieve vrouwen in contact gekomen die ook bezig zijn met deze trajecten. Ik vind dat enorm fijn en wens iedereen lotgenoten toe om zo je verhaal te kunnen delen en er over te kunnen praten. Daarnaast merkte ik ook dat er een enorm taboe heerste op fertiliteitstrajecten. Hoe vaak hoor je wel niet dat iemand ‘zo zwanger was’ en nooit hoorde ik iemand zeggen dat het heel moeizaam was gegaan. Daar wordt naar mijn idee veel te weinig over gepraat. Zwanger worden gaat bij 1 op de 6 stellen helemaal niet zo snel en gewoon.

Hoe moeizaam, zwaar en pittig het traject ook is, ergens ben ik ook dankbaar. Dankbaar dat ik door het traject mijzelf beter heb leren kennen. Ik heb gesprekken met o.a. een psycholoog gehad, die mij inzichten heeft gegeven over wie ik nou echt ben, over hoe ik in het leven sta en hoe ik met mijn emoties om moet gaan. Ik kon voorheen maar moeilijk trots zijn op mijzelf en wat ik behaald heb. Mede door dit traject heb ik ingezien hoe sterk ik ben en hoeveel veerkracht ik heb. Het maakt het traject absoluut niet minder moeilijk, maar ergens had ik het ook niet willen missen (is dat gek om te zeggen?). Het heeft mij een mooier mens gemaakt en ik ben trots op hoe ik in het leven sta. 

Voor al die lieve wensouders die, net als wij,  nu nog in het traject zitten, wil ik zeggen: ‘Blijf er in geloven’. Het is cliché, ik weet het, en misschien kan je er helemaal niks mee en dat mag! Toch geloof ik erin dat er voor ieder van ons het moment daar zal zijn waar wij allen zo naar verlangen. Het maakt het niet makkelijk, dat weet ik ook al te goed en soms zouden we willen dat we in de toekomst willen kijken, zodat we zien hoe lang onze naar onze droom nog duurt. Helaas kan dat niet en hoop ik dit voor ieder van jullie dat je, hoe zwaar het soms ook is, mag groeien als mens van dit traject en avontuur. 

Op mijn instagrampagina vertel ik meer over ons traject en de obstakels, zoals fouten in het ziekenhuis tijdens ons traject, waar wij mee te maken hebben gehad. In deze blog heb ik een klein stukje verteld over ons en wat wij hebben meegemaakt, maar ons hele verhaal, is lastig vast te leggen in 1 verhaal. Mocht je meer willen weten over ons en het traject, dan hoop ik je binnenkort op mijn Instagram te zien. 

Voor nu wil je bedanken dat je ons verhaal hebt gelezen. 

Veel Liefs Wiesje 


Fotografie @beyoutifulfotografie

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.


Je bent nooit van mij geweest

Je bent nooit van mij geweest

Ik ben Dwight Gefferie, content creator van beroep en levenskunstenaar in mijn vrije tijd. Mijn grootste inspiratiebron om te doen wat ik doe, is de mens. De mens zie ik als een onoplosbare puzzel die ik, tegen beter weten in, toch wil oplossen. Onder andere om die reden ben ik samen met mijn co-host Mariëtte Ruggenberg, vorig jaar de  Make Love Work podcast begonnen. In onze podcast voeren wij samen met bijzondere pioniers taboe doorbrekende gesprekken over de liefde, ambities en het magische. Mijn vormen van meditatie zijn gitaarspelen en uitwaaien op de motor. Het afgelopen jaar was een jaar van openbaringen. Ik heb mijn ouders beter leren kennen (en daardoor ook mijzelf) en ik heb voor het eerst een studie (Psychologie) gekozen waar ik helemaal achter sta. Ik ben benieuwd wat het leven nog meer voor mij in petto heeft.

Levenswijsheid

Op mijn 15e ontmoette ik per toeval een weduwe die meer dan 50 jaar ouder was dan ik. In dit stuk noem ik haar Lilith. Haar man was bijna twee jaar overleden op het moment dat wij elkaar ontmoetten. Lilith was een gehandicapte vrouw. Na de oorlog kreeg zij botkanker en moest haar been worden geamputeerd. Wat een van onze favoriete bezigheden waren, was tuinieren en praten. Eigenlijk sprak Lilith voornamelijk en ik luisterde. Zij liep al ruim 50 jaar langer dan ik op deze aardkloot, dus was het niet zo gek dat zij meer te vertellen had over het leven dan ik. We spraken over alles en nog wat, maar ons favoriete onderwerp was liefde. Ondanks dat zij daar veel ervaring mee had, kon zij mij geen sluitend antwoord geven op de vraag ‘Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?’

Lilith en haar tweede man zijn bij elkaar gebleven tot aan zijn dood. En dit huwelijk was, in tegenstelling tot haar eerste, een open huwelijk. De eerste keer dat Lilith mij vertelde over haar alternatieve relatievorm, zat ik vol verbazing te luisteren naar haar verhalen.

Ik was 15 en had net verkering. De enige relatievorm die ik kende was de monogame. Mijn enige ervaring waarbij een derde persoon onderdeel werd van een relatie, was de situatie van mijn moeder, vader en zijn toenmalige minnares. Maar dat was alles behalve open en/of harmonieus. “Ben je niet bang dat hij verliefd wordt op een ander en je hem kwijtraakt?” vroeg ik aan haar. “Hij is nooit van mij geweest Dwight. Ik kan hem dus ook niet kwijtraken” antwoordde zij. Ik hoorde wat zij zei, maar ik was niet in staat om het concept te bevatten.

Wat maakt een relatie succesvol?

Ik ben nu 20 jaar ouder. Mijn hart is in de loop der jaren een aantal keren gebroken en ik heb zelf op een paar harten getrapt. Ik bleek toch meer op mijn vader te lijken dan ik hoopte. Gelukkig hoef je het leven niet uitgespeeld te hebben op mijn leeftijd en mag je blijven groeien. Het enige wat niet is veranderd de afgelopen 20 jaar, is mijn vraag “Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?”. Ik ben in ieder geval tot het inzicht gekomen dat er geen sluitend antwoord bestaat. Gistermiddag interviewde ik Jan Geurtz voor onze Make Love Work podcast en daarin verwoordde hij mooi het begrip spirituele relaties

Jan en Lilith delen een soortgelijke filosofie op het gebied van liefde, waardoor ik goed kon vergelijken welke gevoelens toen en nu bij mij opkwamen tijdens de gesprekken. De 15 jarige Dwight voelde de schoonheid van zo’n soort relatie, maar werd bedwelmd door alle mogelijke doemscenario’s die het met zich mee kon brengen. Nu voelde ik wat anders. De doemscenario’s voelde minder aanwezig en minder scherp. Ik kwam tot het besef dat mijn ego kleiner was geworden. Mijn ego creëerde namelijk de doemscenario’s en angsten. Hij zorgde er toen voor dat ik niet in staat was om vooral de liefde te kunnen zien. Begrijp me niet verkeerd mijn ego is nog steeds aanwezig, maar hij schreeuwt minder hard. 

Een nieuwe vorm van relaties

Ik denk dat de juiste liefdesvorm net zo uniek is als een vingerafdruk. Het is een vorm die volledig afgesteld zou moeten zijn op de échte wensen van de betrokkenen. Tegen elkaar uitspreken dat er geestelijke of seksuele gevoelens voor een ander ontstaan zonder daar op te worden afgerekend, is in mijn optiek een cruciaal element op het gebied van liefde. Het zal waarschijnlijk zoveel vrijheid en ontlading van spanning geven, dat de behoefte om er iets mee te doen zal afzwakken. Of niet… in dat geval zou ik willen dat mijn partner en ik daar een kwetsbaar gesprek over kunnen voeren. 

Zonder dat wij onze onzekerheden projecteren op de ander. Ik heb geen idee hoe ik zal reageren of mij zal voelen op het moment dat mijn partner zoiets met mij deelt. 

Oude trauma’s zullen omhoog komen, mijn onzekerheden zullen worden blootgelegd. Ik hoop dat ik dan sterk blijf. Dat ik blijf praten, blijf luisteren en mij vooral blijf focussen op wat wij hebben. Ik ben bereid om het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Het zal waarschijnlijk pijn doen, maar mijn doel is om er niet onder te lijden.

Heb jij ook een verhaal wat je graag zou willen delen? Wil jij anderen inspireren of een bijdrage leveren aan bewustwording op een bepaald onderwerp? Heb jij iets meegemaakt wat jouw leven voorgoed heeft veranderd? Neem contact op via onderstaand contactformulier om je aan te melden om een gast blog te schrijven.

Krijg nieuwe updates direct in je mailbox.