How did I survived my depression?

Blog, My private stories, The Netherlands

Een depressie… Hoe kom je er aan? En een betere vraag, hoe kom je er weer vanaf?
Ongeveer anderhalf jaar geleden is mijn depressie begonnen (iets wat ik toen niet wist). Langzaam aan is het komen binnensluipen, heb ik het proberen te verdringen, maar uiteindelijk moest het er wel uitkomen. Na mijn reis naar Tanzania is het allemaal teveel geworden. Meerdere factoren spelen hierbij een rol. Een heftige reis achter de rug, de verwerking van de abortus, dagelijkse routine op werk, de liefde wat niet goed verloopt… Als het op alle vlakken niet goed gaat dan wordt je op een gegeven moment stop gezet door jezelf.

08f06b08cd072da97ffeff9e650699de
Afgelopen zomer ging ik naar de dokter met wat lichamelijke klachten, ik dacht zelf dat mijn B12 niveau niet goed was waardoor ik me zo voelde, maar al snel liet de dokter vallen dat ze dacht dat ik een depressie had. Daar schrok ik van. Ik? Een depressie? Waarom heb ik dat zelf niet in de gaten…? Ik werd doorverwezen naar de psycholoog waar een aantal testen werden gedaan waaruit ook bleek dat ik in een best heftige depressie zat. Door zelf de uitslagen te zien en de bevestiging kreeg dat ik een depressie had, moest ik er wel aan geloven. Al die tijd heb ik mijn gevoelens deels weggestopt, altijd maar doorgaan, vooral aan anderen denken en niet aan mezelf. Zolang ik doe alsof ik vrolijk ben en het naar m’n zin heb zal het vast goed komen. Ik ging steeds meer doen zodat ik ook nergens bij stil hoefde te staan. Fulltime werken, een eigen webshop, kinderfeestjes, bloggen, vrijwilligerswerk en daarnaast nog een sociaal leven. Alles deed ik met plezier, echt waar, alleen goed was het niet.
Toegeven aan de depressie was misschien wel het moeilijkste. Ik wilde niet zielig gevonden worden, ik wilde niet verdrietig zijn, ik wilde niet zo balen van mezelf. Ik wilde dat alles gewoon normaal en leuk was. Urenlang heb ik gehuild, zo intens verdrietig en niet eens weten waarom dan eigenlijk precies. Ik had ontzettend veel slaap nodig. Urenlang kon ik voor me uit zitten staren. In de supermarkt wist ik niet wat ik moest kopen. En weer kon ik dan zo ontzettend van mezelf balen dat mijn dagen op dat moment zo gevuld moesten zijn. Ik wilde niemand zien, geen leuke dingen doen, ik kon me nergens toe zetten.De psycholoog vond de situatie zorgelijk en stelde voor om aan de antidepressiva te gaan. Dit wilde ik absoluut niet, ik wilde er zelf uitkomen en niet weer gevoelens weg gaan stoppen met medicijnen. Al heb ik echt m’n momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten en wel een pilletje zou willen om weer blij te worden. Er zijn ook natuurlijke producten die ondersteuning bieden bij een depressie. Daar sta ik wel voor open en dat heb ik dan ook geprobeerd. Ik neem dagelijks Sint Janskruid tabletten of thee. Ook ben ik gestopt met de pil, omdat dit ook invloed kan hebben op de depressie. Binnenkort ga ik een hormoonvrije spiraal, Gynefix laten plaatsen.

9341ea74f261ad6064e647d08844ad80

Accepteren dat dit nou eenmaal zo was, echt aan mezelf gaan denken en die rust nemen heeft wel geholpen. Op het werk heb ik een interne verandering gemaakt waardoor ik weer met nieuwe energie aan het werk ben, een leuke nieuwe uitdaging wat ook zeker mee heeft geholpen om weer de positiviteit terug krijgen. Gesprekken bij de psycholoog, muziek luisteren, lezen, schrijven, sporten… Weer gaan voelen wat ik nou echt voel, wat ik wil, wie ik ben. Wat was dat confronterend. Ik kwam erachter dat ik helemaal niet meer bij mezelf stil stond en alleen maar bezig was met het anderen naar de zin maken. Ik kon over iedereen vragen beantwoorden behalve over mezelf. Ik heb reiki behandelingen gehad en een paar weken geleden zelf reiki 1e graad behaald bij reiki master Annemieke Huese. Dit was mijn manier om weer tot mezelf te komen en de rust te vinden die ik nodig heb. Ik vond veel herkenning in het boek “Fuck the quarterlife crisis” en door de opdrachten uit het boek “Patronen doorbreken” ben ik gaan ontdekken hoe ik de dingen kan veranderen.

Het gaat nu zoveel beter, ik kan weer lachen, heb weer zin om leuke dingen te ondernemen en heb meer energie. De belangrijkste tip die ik anderen kan geven is denk ik toch om jezelf te accepteren, stil te staan bij wie jij bent, jezelf op nummer 1 zetten. Ga terug naar je gevoel en luister naar je hart. Bij mij heeft reiki geholpen, maar iedereen heeft zijn eigen manier, iets moet bij je passen. Zoek naar jouw weg hier in en je komt er sterker uit dan je ooit had kunnen denken. Ik wil iedereen bedanken die tijdens deze donkere tijd bij mij is gebleven, dat is zoveel waard!

71da41fa66bd738968e0bc96d2d24361

Interview: The Cycling Dutchman

Africa, America, Asia, Australia, Blog, Europe, Interviews, Oceanië, The Netherlands
20170421_123341-01.png
Vandaag een interview over de indrukwekkende wereldreis die Rick maakt op de fiets! Enkele leuke feitjes en meer informatie kun je vinden op zijn website www.thecyclingdutchman.com hier vind je ook een love tracker, kilometerstand en exacte route!

 

  • Wie ben je en waar kom je vandaan?

Ik ben een jonge avonturier die bezig is om zijn droom achterna te jagen op de fiets. Ik ben geboren in Willemstad (Curaçao), noem Utrecht mijn stadje en de wereld mijn thuis. Ik ga onder de naam Rick Creemers door het leven, maar mogelijk beter bekend als The Cycling Dutchman.

  • Je maakt een wereldreis op de fiets, hoe kwam je op dit idee?

Op 6 jarige leeftijd ontmoette ik in de Australische Outback twee fietsers. Het zaadje was geplant kun je wel zeggen. Op eigen kracht de aarde rond, in je eentje, dat wilde ik wel eens proberen! 16 jaar later had ik nog steeds de zelfde droom en had ik mijn spaarpot dermate kunnen aanvullen dat het financieel ook mogelijk was geworden…

  • Waar ben je op dit moment?

Momenteel zit ik in Zuid-Afrika, net naast Drakensberge op een bankje in het bos. Ik neem een rustdag zodat ik morgen weer fris de fiets op kan. Waar ik nu exact ben kun je via een livetracker vinden: www.thecyclingdutchman.com

DSC03087-01.jpeg

  • Heb je een reisroute of kijk je wat er op je pad komt?

Zonder reisroute zou je hopeloos verdwalen denk ik. Er zijn simpelweg dingen die je in de gaten moet houden en die je tegen kunnen houden als je dit niet goed plant. Denk bijvoorbeeld aan maar 6 maanden daglicht op Antarctica of een hongersnood in Afrika… Mijn exacte route en kilometerstand vind je op mijn website.

  • Waar overnacht je?

Ik heb een tent mee waar ik normaliter in slaap. Wild kamperen, op campings of in steden in een hostel of bij vrienden die ik veelal onderweg maak.

  • Heb je een reis budget?

Ik leef van 5 euro per dag. Absoluut geen grapje en soms overschrijd ik dat budget uiteraard. Maar er zijn ook dagen dag ik niks uitgeef! Gemiddeld is het 5 euro per dag.

  • Wat is je hoogtepunt tot nu toe?

Er zijn er zo velen en er één noemen is bijna onmogelijk. Er waren enkele mijlpalen onderweg die toch wel extra memorabel zijn: bereiken van de Outback van Australië, bereiken van The Golden Gate Bridge in San Francisco Amerika, bereiken van Antarctica…

Deze laatste was mogelijk wel de grootste uitdaging binnen mijn reis. Via een crowdfunding actie en honderden donaties is dit uiteindelijk tot een succes gekomen.

  • Heb je er bewust voor gekozen om deze reis alleen te maken?

Deels was het bewust. De vraag is echter nu: was ik geweest waar ik nu ben als ik niet alleen geweest was? Tot op heden ben ik pas 2 potentiële kandidaten tegengekomen onderweg, beide met hun eigen plan ook. Het was mijn droom, ik wilde het doen. Je moet enigszins anders denken wil je iets als dit realiseren en iemand vinden die het zelfde denkt is niet makkelijk!

DSC02747-01.jpeg

  • Heb je onderweg veel contact met andere reizigers?

Absoluut, al moet ik toegeven dat er veel gebieden zijn waar ik geen enkele toerist tegen kom. Dat is ook de fun aan reizen/avontuur als je het mijn vraagt; gaan waar niemand anders ging en ervaringen opdoen die andere mogelijk nooit zullen ervaren! Vele vrienden van onderweg volgen mij nog op facebook, ‘The Cycling Dutchman’.

  • Welke bezienswaardigheden heb je gezien?

Uhhmm, goede vraag. Ik heb waanzinnig veel gezien, Zuid-Afrika is land 53 van deze reis als ik het goed heb. Mogelijk is het beter om te vragen: ‘wat heb ik nog niet gezien?’. Het noorderlicht, de Noord-en Zuidpool en enkele landen in Centraal-/Oost-Azie heb ik nog op mijn lijst staan.

  • Hoe heb je je voorbereid op de reis?

6 maanden intensief plannen ging er aan vooraf. Seizoenen, routes, conflicten en uiteraard visa waren de grootste uitdagingen hierin. Fysiek was ik al op de goede weg, als spinning instructeur gaf ik tot 7 spinninglessen per week om mijn lichaam in shape te krijgen.

  • Heb je ook moeilijke momenten gehad?

Ja. Er zijn vele lastige momenten geweest op mijn reis. Voor een buitenstaander is het soms moeilijk om sommige momenten überhaupt te bedenken. Een voorbeeld is voedselvergiftiging, zuurstof gebrek en hoogteziekte terwijl je alleen op een 4872m hoge bergtop staat. Dit kostte me bijna mijn leven.

Een ander voorbeeld is 14 dagen met bevroren ledematen en extreme pijn door een bevroren woestijn moeten fietsen om een stad te bereiken. Mentaal ga je dan door een heel diep dal kan ik je zeggen.

Er zijn meer momenten geweest; sommige zo heftig dat ik er nog niet over kan en wil praten. Hier zal ik ter zijne tijd in Nederland professionele hulp voor zoeken om het een plekje te kunnen geven.

DSC03110-01.jpeg

  • Mis je dingen uit Nederland?

Absoluut! De structuur en alle luxe die wij in Nederland hebben beschouwen we als standaard maar ik weet absoluut beter nu. Ondanks dat ik dit mis is er een ding dat ik het meeste mis: een warme knuffel van mijn familie en vrienden!

  • Wat is je plan als je weer terug in Nederland bent?

Deze vraag word meer en meer gesteld de laatste tijd. Ik zou liegen als ik zou zeggen geen plan te hebben, maar dit houd ik nog even voor mezelf. Het is ook maar de vraag of ik kan ‘aarden’ in Nederland weer en waarom niet ergens anders op onze aardbol?

We gaan het allemaal zien, ik vind het onwijs spannend in ieder geval, maar ik kijk er ook absoluut naar uit!

The only way is up

Blog, Europe, My private stories, The Netherlands

The only way is up

 

Dit keer ga ik een heel persoonlijk verhaal met jullie delen, niet over mijn reis, maar over mijn afgelopen jaar. Dit onderwerp kan nogal wat teweeg brengen, omdat het op dit moment niet goed bespreekbaar wordt gemaakt. Mijn doel is dan ook om dit te veranderen en er openheid over te krijgen, zodat anderen ook geholpen kunnen worden.

In het voorjaar vorig jaar kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik was gestopt met de pil, maar had wel altijd veilig seks. Ik voelde mij zo goed zonder hormonen en wilde niet anders meer. Tot dat ik er dus achter kwam dat het mis was gegaan. Ik had mijn oordeel altijd wel klaar over anderen die per ongeluk zwanger werden. Dat gebeurd niet zomaar, dan zul je zelf wel iets niet goed hebben gedaan dacht ik altijd. Nu het mij zelf gebeurde dacht ik daar meteen anders over. Ik geloofde niet dat het echt waar was. Ik deed een paar testen die steeds positief waren. Ik ging naar de huisarts die een week bedenktijd gaf over wat ik wilde. Daar kreeg ik verder geen begeleiding bij en viel echt in een gat. Hoe moest ik nou zo’n keuze gaan maken. Ik had er natuurlijk wel eens over nagedacht en ik was er van overtuigd dat ik nooit een kindje zou weg laten halen, hoe kan je dat nou doen? Tot dat ik zelf voor die beslissing kwam te staan, de moeilijkste keuze in mijn leven tot nu toe. Ik had nooit voor deze keuze willen staan.

Na een paar dagen ging ik naar de CASA kliniek in Houten. Daar had ik een gesprek over een mogelijke abortus en aan de hand van dat gesprek heb ik mijn keuze gemaakt. Ik zou het kindje laten weghalen. Ik wilde geen alleenstaande moeder worden, diegene waarvan ik zwanger was wilde geen vader worden en een toekomst met hem zag ik ook zeker niet voor mij. Hoe graag ik ook kinderen wil, dit was verre van een goede situatie en dat gun ik geen enkel kind. Een week later werd het met een zuigcurrettage weggehaald. Een vreselijke dag. Ik kon mijn eigen keuze maar moeilijk accepteren en ging een verwerkingstraject volgen bij het FIOM. Dit heeft mij zeker geholpen om het een plekje te geven. Ik voelde mij verschrikkelijk. Ik heb zoveel gehuild en voelde mij depressief. Hoe kon ik nu verder met mijn leven, gaan werken en feestjes vieren na wat ik gedaan had? Ik ging door met alles op de automatische piloot, ik kon amper voor mezelf zorgen en stortte na een tijdje in. Ik heb echt te weinig tijd genomen en gekregen om het te kunnen verwerken. Ik vond het super lastig om weer gewoon verder te gaan waar ik gebleven was en het alleen te moeten doen.

16cb6703ddd06c4ddf181f76d5c33f35.jpg

Aan het eind van het jaar stond mijn reis naar Thailand gepland. Dit kon gelukkig doorgaan en tegen die tijd ging het wel al een stuk beter waardoor ik er van kon genieten! Een maand lang de tijd voor mezelf heeft zeker goed gedaan en kon ik het een plekje gaan geven. In de kliniek hebben ze op dezelfde dag dat de abortus werd gedaan een koperspiraaltje geplaatst. Hier had ik veel last van. Ik had alleen maar bloedingen en de hormoonschommelingen waren super hevig. Na een half jaar liet ik deze er weer uithalen en besloot toch weer aan de pil te gaan.

Inmiddels is het 9 maanden later, deze maand had mijn leven er totaal anders uit kunnen zien, dat besef is heel heftig. Het is nog steeds lastig om het vertrouwen er weer in te hebben. Ik blijf nu wel angstig dat dit mij opnieuw zou kunnen gebeuren. Het verwerkingstraject is nu wel afgesloten en ik voel mij weer sterk en positief. Ik heb na al die tijd mijn eigen keuze nu kunnen accepteren. Zonder mijn “inner circle” had ik dit niet kunnen doen. Ik ben zo blij met mijn lieve vrienden en familie die mij al die tijd gesteund hebben zonder mening of oordeel. Love you all!!! 

Waarom ik dit verhaal wil delen is omdat ik geschrokken ben van de cijfers. Meer dan 30.000 meisjes en vrouwen per jaar laten een abortus doen in Nederland. Afgelopen jaar was het grootste percentage tussen de 25 en 30 jaar. Ik hoop dat dit cijfer weer omlaag gebracht kan worden en dat er meer openheid over dit onderwerp komt. Het is zo belangrijk om erover te kunnen praten en professionele hulp te krijgen. Ik wil ook weer mezelf kunnen zijn. Open en eerlijk kunnen praten en geen geheim met mij mee moeten dragen. Dit is nu een deel van mij en zal niet meer weggaan. Het is mij nu eenmaal overkomen en ik moet ermee dealen en het niet wegstoppen. Ik ben heel blij dat ik er weer positief ben uitgekomen.

– the only way is up! 

 

 

Delen van dit blog mag zeker. Hoe meer mensen ik er mee bereik en mee kan helpen, hoe beter.